Γκρίζες Προσδοκίες

IV. Άνοιξη

 

Ο καιρός ανοίγει

Κι ανοίγουν οι πληγές μου

Συνήθισα στο γκρίζο

Κι ο ήλιος μοιάζει πια βαρύς

Σαν ηθοποιοί κι οι δύο

Περιμένουμε τη Λύση

Διαβάζουμε τον ίδιο ρόλο

Σε άλλο σκηνικό

Κι οι εικόνες αλλάζουν

Το γκρίζο μας γνέφει

Σαν τον καιρό, ανοίγει κι αυτό

Οι ατάκες κοινές

Οι συντεταγμένες καινούργιες

Πακετάρεις εσύ, πακετάρω και εγώ

Η βαλίτσα μου είναι άμαθη, ακόμα καθαρή

Η δική σου γνώριμη, για γνώριμο προορισμό

Με κάθε αντίο βαθιά πονώ

Βλέπεις, είμαι άμαθη κι εγώ, σαν τη βαλίτσα

Με γκρίζο τρόπο προσπαθώ να ανοιχτώ

Χαμογελάς και ξέρω

Κολυμπάς κι εσύ σε γκρίζο ωκεανό

Και η ειρωνεία πάντα εδώ

Μας απαντά μόνο με άρνηση

Από ‘κείνη να ξεφύγω δεν μπορώ

Την άκαρδη

Την άνοιξη

 

Σχόλια

Αρθρογράφος

Μαρίνα Ακαρέπη

Η αγάπη της για τον κινηματογράφο την οδήγησε αρχικά στο τμήμα Τεχνών 'Ηχου και Εικόνας του Ιονίου Πανεπιστημίου και στη συνέχεια στο τμήμα Film Production του Πανεπιστημίου του Portsmouth. Ασχολείται επίσης με τη μουσική, τη ζωγραφική και την ποίηση και την κερδίζουν αμέσως τα ζώα, τα ταξίδια και τα επιτραπέζια παιχνίδια.

Σχετικά Άρθρα

X