«Καλό ταξίδι Κατερινάκι, θα σε θυμόμαστε για πάντα», γράφεις στο facebook. Κάτω από το μήνυμα σου φιγουράρει  μία από αυτές τις ειδήσεις που δεν σε σοκάρουν, τις έχεις πλέον συνηθίσει, σχεδόν ποτέ δεν θα κλικάρεις πάνω τους πια-Τραγωδία στην Κηφισίας: Νεκρή νεαρή κοπέλα σε τροχαίο. Μϊα θολή φωτογραφία από το δυστύχημα, συμπληρώνει το ούτως ή άλλως προχειρογραμμένο κέιμενο. Τα έντονα γράμματα τονίζουν το νεαρό της ηλικίας και το απροσδόκητο του θανάτου.

Απροσδόκητο όσο το γεγονός  ότι την αποχαιρετάς με αυτό τον τρόπο, η Κατερίνα ήταν φίλη σου, δικός σου άνθρωπος. 10 like  και κάμποσα σχόλια, άραγε έτσι θα θρηνούμε πλέον; Ετσι θα αισθανόμαστε, έτσι θα βιώνουμε τις πιο έντονες στιγμές μας; Με like, σχόλια και θλιμμένα ή αντίστοιχα χαρούμενα emoticon; Μα να, ο εικονικός κόσμος είναι «λίγος», είναι απλά σώματα πίσω από το πληκτρολόγιο και την οθόνη. Εμείς δεν ήταν που αναζητούσαμε  τη ζωντάνια, την επαφή και τα έντονα συναισθήματα, ξαφνικά τι απέγιναν όλα αυτα;

Ξέρω ότι πονάς, όλοι πονάμε όταν χάνουμε ανθρώπους. Ξέρω επίσης ότι τη θλίψη βιώνεται διαφορετικιά από κάθε άνθρωπο. Αλλά ξέρω ότι ο κόσμος αυτός είναι ψεύτικος. Εκεί έξω είναι ο αληθινός. Εκεί οι άνθρωποι κοιτάζονται στα μάτια, επικοινωνούν, νιώθει ο ένας το άγγιγμα του άλλου, εκεί έξω μπορείς να αποχαιρετίσεις τον άνθρωπο που μόλις έχασες…

Σχόλια

X