Εδώ και μερικά χρόνια η 28η Οκτωβρίου και η 25η Μαρτίου έχουν μια διαφορετική πινελιά. Μια πινελιά που δεν είχαν, σίγουρα, τα προηγούμενα χρόνια, αλλά έχουν κάτι… επαναστατικό. Τώρα θα μου πείτε πώς γίνεται οι παρελάσεις να είναι… επαναστατικές, απλά θα σας πω ότι δεν γίνεται!

Τα τελευταία χρόνια λοιπόν, οι δημοσιογράφοι τρέχουν και δεν φτάνουν. Δεν πλήττουν, όπως έκαναν στο παρελθόν. Στις παρελάσεις έχουμε δει να μην βγαίνουν από τα… γκαράζ τους στρατιωτικά οχήματα λόγω κόστους, έχουμε δει μαθητές να μουντζώνουν πολιτικούς, έχουμε δει επεισόδια και αποδοκιμασίες, σήμερα είδαμε και κάγκελα να στέκονται εμπόδια στους πολίτες. Κανείς δεν μπορούσε να πλησιάσει τους πολιτικούς. Μιλάμε για τόσο φόβο! Μα για τόσο όμως. Και κανείς από αυτούς δεν έχει τα καρύδια να πάει στον κόσμο. Γιατί γνωρίζει τι θα συμβεί.

Στο (μακρινό) παρελθόν λοιπόν όλοι έτρεχαν να… στολίσουν την ελληνική σημαία έξω από τα σπίτια τους. Τώρα όλο και λιγότεροι το κάνουν αυτό. Θα πρότεινα να βάλουν την σημαία του κόμματος, ή των κομμάτων, που ψήφιζαν τόσα χρόνια. Έτσι για να δούμε πέντε πραγματάκια. Αλλά φυσικά κανείς δεν θα το κάνει!

Το θέμα είναι σήμερα να μην πιστεύει κανείς στις σημαίες και στα σύνορα.  Εντάξει δεν λέω ότι κάποιοι δεν έδωσαν τη ζωή τους για να είμαστε σήμερα εμείς ελεύθεροι. Αλλά νομίζω ότι όλοι πρέπει να κοιτάξουμε το καλό του διπλανού μας. Μόνο έτσι θα γίνει καλύτερος αυτός ο μπουρδελόκοσμος!

Υ.Γ: Και αυτός ο πρόεδρος της Δημοκρατίας… Ήταν ωραίο που μιλούσε στα κανάλια και ο πιο κοντινός του πολίτης ήταν ένα χιλιόμετρο μακριά!

Αδάμ Τσίκουρας

Σχόλια

X