Πρόσφατα ο κ. Κουτσούμπας , γενικός γραμματέας του Κ.Κ.Ε., υποστήριξε δημόσια τη θέση του κόμματος για το σύμφωνο συμβίωσης των ομοφυλόφιλων. Συγκεκριμένα είπε ότι η απόφαση των γκέι να μείνουν μαζί είναι προσωπική υπόθεση , «δεν είναι δημόσια και ούτε πρέπει να γίνει και με τέτοια νομοθετική ρύθμιση όπως είναι το σύμφωνο συμβίωσης». «Όμως θα πρέπει να διώκονται όσοι συμπεριφέρονται ρατσιστικά όχι μόνο στα ομόφυλα ζευγάρια αλλά σε οποιονδήποτε ανήμπορο ή που έχει μια ιδιαιτερότητα».

Φυσικά η δίωξη των όσων συμπεριφέρονται ρατσιστικά απέναντι στους ομοφυλόφιλους θα γίνει όταν η νύχτα βαφτεί με αίμα από τον Κόκκινο Στρατό και μαζί της θα συμπαρασύρει την οικονομική κρίση, τον φασισμό , το facebook και ό,τι άλλο απορρέει από τον κακό καπιταλισμό.

Το Κ.Κ.Ε. λοιπόν, για μία ακόμη φορά, εναποθέτει τις λύσεις για μείζονα κοινωνικά ζητήματα σε ένα θολό μέλλον ή μάλλον σε μία ιδεατή αναπαράσταση του παρελθόντος στο μέλλον. Βέβαια είναι αρκετά βολικό να ανατρέχεις σε τσιτάτα μαρξιστικών αναλύσεων χωρίς να τα εφαρμόζεις ούτε στο ελάχιστο στο παρόν σου, όμως είναι προσβλητικό τουλάχιστον το «κόμμα του λαού» να περιθωριοποιεί ένα σημαντικό κομμάτι του ίδιου του λαού, όπως είναι η ομάδα lgbtqi και να αφήνει τη δίωξη όσων βιαιοπραγούν απέναντί τους στον εκάστοτε Δένδια…

Η αλήθεια είναι πως η θέση του συγκεκριμένου κόμματος δε μας εκπλήσσει αν σκεφτούμε πόσο απέχει έμπρακτα από οτιδήποτε κινηματικό, μένοντας πάντα στην Ομόνοια ενώ η πορεία είναι στο Σύνταγμα, ψηφίζοντας λευκό στη Βουλή ενώ υπάρχει ανάγκη για κάποια νομοθετική, έστω, αλλαγή. Έχουμε δει πολλάκις την αδιάφορη στάση του απέναντι στη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και τη Χ.Α., την απουσία του από τον αγώνα των διοικητικών πέρυσι όπως και την οπορτουνιστική συμπεριφορά της νεολαίας του στις φοιτητικές εκλογές (όπου με τα ίδια μου αυτιά είχα ακούσει πως θα κρατήσουν τα γαρύφαλλα για να τα πετάξουν στον Παντελίδη) .

Το ζήτημα όμως δεν είναι τόσο οι πρακτικές ενός κόμματος που πίσω από «το δίκιο του εργάτη» κρύβει ατελέσφορες πολιτικές προτάσεις και μέσα άκρατου δογματισμού για να τις πραγματώσει, όσο το κατά πόσο ένα κόμμα με τόσο μεγάλη ιστορία παραμένει εξίσου τίμιο τόσα χρόνια μετά αφενός και αφετέρου αν η ημιτελής (για να μην πω ομοφοβική) θεωρητική βάση του κομμουνισμού σε θέματα όπως η ομοφυλοφιλική σχέση– η οποία έχει εισχωρήσει και σε άλλα αριστερά κόμματα- μπορεί να δώσει απάντηση σε επιτακτικά κοινωνικά ερωτήματα.

cuba

Η γνώμη μου, αλλά και τα εκλογικά αποτελέσματα των ευρωεκλογών π.χ. που έδωσαν στο Κ.Κ.Ε. Μόλις 6,11 %, δείχνουν πως η μονομερής εμμονή στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο κάθε άλλο παρά βοηθητική είναι για την πολυεπίπεδη κρίση που βιώνουμε. Αντιθέτως, ενός είδους μετασχηματισμός των μαρξιστικών θέσεων σε συνάρτηση με ένα -όπως είναι φυσιολογικό- αρκετά διαφοροποιημένο παρόν φαίνεται να μπορεί να γίνει μέρος μίας κοινωνικής αλλαγής.

Εν κατακλείδι, ανάμεσα σε μία πάλη που αναμφίβολα είναι ταξική αλλά όχι μόνο, ανάμεσα στα 100 περίπου χρόνια που μας χωρίζουν από τη ρωσική επανάσταση και ανάμεσα σε χίλια δυο αναγνώσματα πέρα από τον Μαρξ που μπορούμε να έχουμε, είναι θεμιτό να ξεφεύγει όχι μόνο το Κ.Κ.Ε. (που πίσω του κρύβει μια πολιτική που θα ήταν ανόητο να ερμηνευτεί τόσο επιφανειακά) αλλά ο κοινός νους από αγκυλώσεις του ποιος είναι περισσότερο ή λιγότερο αριστερός.

Εξάλλου ένα κόμμα που δε χωράει τους ομοφυλόφιλους, τα θύματα του φασισμού και όποιον δεν αποδέχεται ρομποτικά τη γραμμή του, όσο κόκκινο κι αν βάλει στις αφίσες του, αποκλείει ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας για την οποία κάποτε πάλευε χωρίς τόσες διακρίσεις. Να μην ξεχνάμε πάντως πως όσο ελιτιστικό γίνεται, τόσο και η κοινωνία αποδεικνύει στην πράξη πως η αριστερά δεν είναι ελιτισμός…

Σχόλια

X