Ένα χαμόγελο καμιά φορά φτάνει.

Φτάνει να κλείσει πληγές και να ανοίξει πόρτες.

Πόρτες σε έναν λίγο πιο ευαερο και ευήλιο χώρο.

Ένα χώρο όπου δεν χωράνε πια το σκοτάδι, η αβεβαιότητα και η αγωνία.

Αγωνία για επιβίωση, αγωνία για το μέλλον.

Ένα μέλλον λιγότερο μουντό και σκοτεινό, με μια γλυκόπικρη γεύση που αφήνει ενας πρώιμος έρωτας.

Ένας έρωτας ασύμβατος στα μάτια του κόσμου, μιας κοινωνίας που διψά για ανθρωποφαγία.

Μπροστά σε αυτή την ανθρωποφαγία, μπροστά στην αναζήτηση του αποδιοπομπαίου τράγου σε αντάλλαγμα της ζωής του φιλήσυχου πολίτη, ένα φιλί φτάνει.

Φτάνει να ρίξει γροθιά στον καθωσπρεπισμό που ζέχνει ρατσισμό και μισαλλοδοξία.

Γιατι στο τέλος η αλληλεγγύη νικά, δεν έχει άλλη επιλογή. Είναι καταδικασμένη να σκορπά φόβο σε όσους τόσο υποκριτικά λένε “αγαπάτε αλλήλους”.

Ένα φιλί λοιπόν. Έτσι να μάθουμε να αντιστεκόμαστε.

Σχόλια

X