Θεωρητικά και νομικά ναι. Άλλωστε το μεγαλείο της δημοκρατίας είναι αυτό ακριβώς. Το ότι μπορεί να δεχτεί στα σπλάχνα της ακόμα και μία άποψη που επιθυμεί το θάνατο της.

Τον επιθυμεί; Προφανώς και το εκφράζει με κάθε πιθανό τρόπο. Η αντίληψη για ανώτερες και κατώτερες φυλές, η επιβολή των δικών της αντιλήψεων δια της βίας, ο θαυμασμός παλαιότερα δικτατορικά πρότυπα, τα σύμβολα και η λεκτική αποσιώπηση των διαφορετικών απόψεων επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές. Την ελευθερία αυτού, η Χ.Α τη χρησιμοποιεί ως ένα εργαλείο με στόχο την εκπλήρωση ενός απώτερου στόχου, όντας πιστή οπαδός μίας άποψης που εκφράστηκε από τον Νικολό Μακιαβέλι, έστω και αν τα πνευματικά της δικαιώματα, εξακολουθούν να μην έχουν βρει αποδεδειγμένα τον αληθινό τους πατέρα.

«Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», είχε πει ο Ιταλός διπλωμάτης και σε αυτή την λογική πάτησαν θεωρίες επί θεωριών. Πάντοτε όμως έλειπε το ακόλουθό σκέλος. Αν αυτός επιτευχθεί τι γίνεται; Συνεπάγεται το γκρεμοτσάκισμα κάθε πιθανής νέας ομοιόμορφης προσπάθειας ανατροπής του; Κοινώς βολεύουμε εαυτούς, αλλά κόβουμε μαχαίρι κάθε επιχείρηση, κάθε ιδέα να βαδίσουν πάνω στα χνάρια μας; Το λάθος και το σωστό ετεροκαθορίζονται;

Σε κάθε προσπάθεια των Μ.Μ.Ε να μην φιλοξενήσουν, ή να ελαχιστοποιήσουν την προβολή των θέσεων της Χ.Α, η ίδια αντιδρά. Στοχεύει στην τοποθέτηση φίμωτρου, οποιουδήποτε εκστομίζει κάτι διαφορετικό εκτός των δικών της περιχώρων, όμως την ίδια ώρα αρνείται η ίδια να υποστεί, αυτό το οποίο θα ήθελε να εφαρμόσει μελλοντικά, σε περίπτωση διαμόρφωσης των συσχετισμών δύναμης υπέρ της. Μοιάζει να θέλει να γίνει θύτης στη θέση του τωρινού δήμιου της, αν και ουδείς μπορεί να ισχυριστεί πως έχει ενταφιαστεί η φωνή της, από τη στιγμή, που βρίσκει βήμα. Δεν πιστεύει στη δημοκρατία, αλλά χρησιμοποιεί τα δικά της όπλα.

Απέναντι σε αυτή την λογική τίθενται εκ νέου ερωτήματα, τα οποία φέρουν το ηθικό στίγμα. Μπορεί κάποιος να καπηλευτεί ένα γενικής φύσεως δικαίωμα, ούτως ώστε να στραφεί εναντίον του και να καταργήσει ολόκληρο το σώμα στο οποίο ανήκει; Δύναται να δεχτείς την μεταμόσχευση καρκινογόνων κυττάρων, ευελπιστώντας στην ίαση τους; Η αυτοχειρία αποτελεί ένα θεμιτό μονοπάτι; Το νομικό αποτελεί προέκταση, ή πρότερο βήμα του ηθικού;

Για κάθε πρόβλημα υπάρχει και λύση. Για κάθε ζήτημα υπάρχει και απάντηση. Ανεξαρτήτως του αν η Χρυσή Αυγή θα μπορέσει να μετεξελιχθεί σε κάτι παραπάνω από ένα επικίνδυνο καρτούν, όπως τη χαρακτήρισε σε συνέντευξη του ο Σταμάτης Κραουνάκης για το 3pointmagazine.gr, θα υπάρχει ως χώρος. Θα κυοφορεί βαριές κοινωνικές παθογένειες. Θα είναι μία πολιτική κατσαρίδα. Με το να την πατήσεις όμως, δεν εξασφαλίζεις την εξαφάνιση της. Χρειάζεται να καταστρέψεις τους οικοτόπους της.

Με άλλα λόγια απαιτούνται ενέργειες εξάλειψης των ανισοτήτων, εδραίωσης αξιών όπως είναι η ισότητα και αποκρούσεις αντιλήψεων που μπαίνουν από το παράθυρο και συνιστούν χιτλερικά απομεινάρια. Άπαξ και απονεκρωθεί το φτωχό, μη τεκμηριωμένο και διαθλασμένο ιδεολογικό της υπόβαθρο, αυτόματα δεν τίθεται ζήτημα αποκλεισμού ή όχι των εκπροσωπών της. Τίθεται ζήτημα επιβίωσης. Η παρουσία της Χ.Α στα πάνελ, αποτελεί ένας είδος έξαρσης. Οφείλεις να το δεχτείς ως συνέπεια των επιλογών που έγιναν και άφησαν πρόσφορο έδαφος για την καλλιέργεια φασιστικών αντιλήψεων και φυσικά να το αντιμετωπίσεις, να το εκθέσεις, όσο δύσκολο και αν είναι.

Και αυτό διότι ελίσσεται, έστω και με αργούς ρυθμούς. Εν αντιθέσει με τον πρώτο προεκλογικό γύρο, η Χ.Α επιλέγει μία πιο ευγενική προώθηση των θέσεων της, με εξαίρεση το περιστατικό Κασιδιάρη. Ο ίδιος δεν φορμάρει στη μουτσούνα του κάποιο χαλινάρι. Έχει αποφασίσει να έχει το ίδιο πρόσωπο με και χωρίς κάμερα και μπορεί να εξέδωσε η οργάνωση ανακοίνωση υπεράσπισης, ωστόσο, είναι δεδομένο πως η γραμμή της, τουλάχιστον μέχρι πριν από λίγες ώρες ήταν διαφορετική. Εξ’ ου και οι «φιλικές» δηλώσεις Μιχαλολιάκου προς τα μεταναστευτικά ζητήματα.

Αυτή η υποκριτική της στάση στηρίζεται σε ένα καλά στημένο επικοινωνιακό πρόσωπο, περισσότερο προσιτό, περισσότερο πατριωτικό και χωρίς… ΣΥΡΙΖΑ. Όχι επειδή προφανώς συμπαθεί τον Τσίπρα, αλλά λόγω του ότι έχει αντιληφθεί πως κάθε πυρ συνοδεύεται από ένα κερδισμένο πόντο για την Κουμουνδούρου. Επιχειρεί να καλοπιάσει, να δείξει πως στήνει ένα εθνικιστικό κίνημα με αγαθές προθέσεις και ανάλογες πράξεις προς όφελος της εξάπλωσης του, έστω και αν ο όρος «εθνικισμός» δεν αφήνει περιθώρια ύπαρξης τους.

Η νομική υπόσταση, που εκμεταλλεύεται πρέπει να καταστεί σαφές πως συνιστά αποτέλεσμα των δικών μας επιλογών και αποφάσεων. Στο χέρι μας είναι, να τις αλλάξουμε, αν το επιθυμούμε.

Αν σεβόμαστε πράγματι τις αρχές της δημοκρατίας και θέλουμε την αποκατάσταση της, οφείλουμε να αποβάλλουμε και σε τυπικό επίπεδο, αφού έχουμε κατορθώσει να προχωρήσουμε σε μία ουσιαστική εξουδετέρωση των θέσεων τους, κάθε άνθρωπο, ομάδα, οργάνωση, που επιθυμεί να βλάψει μία άλλη. Διαφορετικά αποδεχόμαστε τον αποκλεισμό όσων διαφέρουν από το γενικό κανόνα σε χρώμα, σεξουαλικές προτιμήσεις και γλώσσα.

Εν κατακλείδι, σε μία δημοκρατική κοινωνία, αρμόζουν δημοκρατικές διαδικασίες, μελών όμως που τις σέβονται και δεν τις χρησιμοποιούν εργαλειακά για την εξυπηρέτηση δόλιων συμφερόντων. Δεν θα πρέπει να αισθανόμαστε ενοχικά, επειδή δεν δίνεται λόγος στους ναζί, όπως στους εκπροσώπους άλλων πολιτικών χώρων, αλλά επειδή υπάρχουν ως φαινόμενο.

Γιατί ένας μέρος του κόσμου καταφεύγει σε μορφές βίας, δίχως υπόβαθρο γεμάτες φανατισμό και αποδιοπομπαίους τράγους; Γιατί δεν μιλήσαμε στον διπλανό μας όταν έπρεπε; Γι’ αυτό θα πρέπει να αισθανόμαστε ντροπή και όχι για το ότι αυτή τη στιγμή μιλούν από ιδιωτικά και κρατικά κανάλια. Η πρόληψη σώζει…

Σχόλια

Αρθρογράφος

Κώστας Παπαντωνίου

Σπούδασε Επικοινωνία και ΜΜΕ στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ξεκίνησε να δημοσιογραφεί το 2009, ως μπασκετικός ρεπόρτερ στo sport.gr όπου έμεινε μέχρι το 2011. Στη συνέχεια συμμετείχε στο trollradio.gr ως μουσικός παραγωγός για ένα χρόνο. Τον Μάρτη του 2012 δημιούργησε μαζί με φίλους και συναδέλφους το αυτοδιαχειριζόμενο διαδικτυακό περιοδικό 3pointmagazine.gr και από το καλοκαίρι του '12 εργάζεται στην εφημερίδα Αυγή.

Σχετικά Άρθρα

X