Η οικονομική κρίση έχει δύο όψεις. Πολλοί περιόρισαν έξοδα και εξόδους ταυτόχρονα. Άλλοι έμαθαν απλώς να διαχειρίζονται εξυπνότερα τα χρήματα τους και να αναζητούν οικονομικές λύσεις μέσα στην πόλη. Τι συμβαίνει, όμως, με τις θεατρικές σκηνές της Αθήνας;

Πέντε νέοι άνθρωποι, φοιτητές και εργαζόμενοι, μας μιλούν για τη σχέση τους με το θέατρο την εποχή της οικονομικής κρίσης. Ρεπορτάζ του 3pointmagazine.gr

«Το θέατρο με κάνει να σκέφτομαι»
«Γι ‘αυτό αγαπώ το θέατρο», μου λέει η Μάρθα Κ. ,«μπαίνω σε μια διαδικασία διαλόγου με τον εαυτό μου». Είναι αλήθεια πως πίσω από τους διαλόγους των παραστάσεων, βρίσκεται σχεδόν πάντα ένας προσωπικός, εσωτερικός μονόλογος. Έργα που άρεσαν ή που δεν άρεσαν, γεννούν πάντοτε μια προσωπική κρίση και αισθητική που την αιτιολογεί. Αν και δουλεύει καθημερινά, η Μάρθα εκμεταλλεύεται όσο μπορεί τα Σαββατοκύριακα. Όσον αφορά τα χρήματα, δηλώνει κατηγορηματικά πως «δεν είναι αποτρεπτικός παράγοντας. Στην Αθήνα υπάρχουν πολλές παραστάσεις με φθηνό εισιτήριο, ακόμα και δωρεάν».

«Δεν υπάρχει χρόνος»
Ο Κωνσταντίνος Π., από την άλλη, είναι δημοσιογράφος σε απογευματινή εφημερίδα και δεν πηγαίνει θέατρο. «Όχι όμως από επιλογή» εξηγεί. «Είναι κάτι που θα ήθελα να κάνω, αλλά λόγω περιορισμένου χρόνου δεν τα καταφέρνω. Όπως καταλαβαίνεις η ρουτίνα και το άγχος για να καλυφθούν οι βασικές ανάγκες δεν αφήνουν πολλά περιθώρια.» Συνήθως μετά τη δουλειά, προτιμά να συναντήσει φίλους ή να πάει σπίτι. Και πώς αλλιώς; Μετά τη δουλειά, αναζητά κανείς την ξεκούραση …παρά την ψυχαγωγία. Τα χρήματα είναι σημαντικός παράγοντας, λέει, αλλά «η κατάλληλη παρέα είναι αυτή που μου λείπει ώστε να με ταρακουνήσει».

«Πάντα με παρέα»
Λένε πως το θέατρο είναι «ομαδικό σπορ». Σπάνια πηγαίνει κανείς μόνος. Γι’ αυτό το λόγο, η Μαρία Α. δεν πηγαίνει θέατρο όσο συχνά θα ήθελε. «Ίσως αν είχα παρέα που να με παρακινούσε, να πήγαινα πιο συχνά. Είναι κρίμα να έχεις τόσο ελεύθερο χρόνο όντας φοιτήτρια και να μην έχεις τους ανθρώπους να κάνεις κάτι διαφορετικό. Αργότερα, όταν θα δουλεύουμε τι θα κάνουμε;».

«Το θέατρο είναι είδος πολυτελείας»
«Η αλήθεια είναι πως αν ένα εισιτήριο είναι ακριβό το σκέφτομαι», συμπληρώνει η Μαρία. «Αν βέβαια θέλω οπωσδήποτε να δω μια παράσταση, τότε θα τα δώσω με μεγάλη χαρά». Η Κατερίνα Σ. όμως, έχει αντίθετη άποψη. «Το θέατρο είναι είδος πολυτελείας» μου λέει. «Με ελκύει μεν, αλλά το εισιτήριο είναι αρκετά ακριβό». Την ρώτησα αν θα πήγαινε πιο συχνά αν οι τιμές ήταν πιο προσιτές: «ασφαλώς και θα πήγαινα, και δεν θα έκανα αναγκαστικά διαλογή αλλά θα πήγαινα σε όλες τις παραστάσεις που θα με ενδιέφεραν». Ο Αντώνης Φ. πιστεύει και εκείνος ότι τα χρήματα παίζουν καθοριστικό ρόλο. «Για αυτό το λόγο, προτιμώ τις δωρεάν ή με εθελοντική προσφορά παραστάσεις». Το ζήτημα, μας λέει, δεν είναι εν τέλει ο ελεύθερος χρόνος «εφόσον οι περισσότερες παραστάσεις ξεκινούν περίπου την ίδια ώρα. Θα μπορούσαν, εναλλακτικά, να ξεκινούν και στις 22.00 ή και πιο αργά».

Ψάξε και ψάξε… και θα βρεις!
Το θέατρο είναι ραντεβού, συνάντηση, σκέψη, επικοινωνία. Και αν οι άνθρωποι είναι σκυθρωποί, τα βγάζουν δύσκολα και αναζητούν μιαν ανάσα στη γκρίζα Αθήνα, το θέατρο ομορφαίνει την πόλη, επικοινωνεί με τους κατοίκους της και δίνει ξανά χρώμα σε σκέψεις και συναισθήματα. Και αν οι τιμές σας προβληματίζουν, μπορεί να βρει κανείς παραστάσεις σε προσιτές τιμές ή σε προσφορές, πειραματικές σκηνές ακόμη και πρωτοβουλίες θεατρικών ομάδων ή χώρων πολιτισμού. Ας βρούμε, λοιπόν, καλή παρέα και ας εξορμήσουμε στις θεατρικές σκηνές της πόλης μας!

Προτείνουμε: www.forfree.gr και www.lifo.gr/team/freeathens

Σχόλια

X