Η κρίση φαίνεται πως γεννά μία νέα μόδα στην αγορά, την οποία είχαμε ξεχάσει και απλώς παρατηρούσαμε σε αρκετά παλαιότερες ελληνικές ταινίες. Κάποτε τα φτωχά λαϊκά στρώματα, μην μπορώντας να επιβιώσουν, ωθούνταν στο να ξεπουλήσουν περιουσιακά στοιχεία, τα οποία αφορούσαν κατά κύριο λόγο κοσμήματα, έναντι πολύ χαμηλών ποσών.

Αυτό το φαινόμενο έχει επανεμφανιστεί. Σε αριθμητικά δεδομένα αδυνατώ να το παραθέσω. Δεν ξέρω αν χρειάζεται κιόλας. Όλοι τους τελευταίους μήνες βρίσκουμε στα σπίτια και τα αμάξια μας, αν και εφόσον έχουμε καταφέρει να τα διατηρήσουμε, μικρά χρυσά φυλλάδια, στα οποία αναγράφεται «ΑΓΟΡΑΖΩ ΧΡΥΣΟ». Οφείλω να παραδεχτώ δε, ότι δεν αντιστάθηκα στο να τα πετάξω στην καλύτερη των περιπτώσεων. Αρνούμαι να πιστέψω, ότι πάνω στον πόνο του καθενός από εμάς στήνονται επιχειρήσεις, άλλοτε επιβίωσης και άλλοτε σε μορφή… κολοσσού.

Πάντοτε βέβαια, ο άνθρωπος φρόντιζε να προσαρμόζεται στις ανάγκες που παρουσιάζονταν στις δικές του μέρες. Δεν είναι κάτι το πρωτόγνωρο. Στους θανατηφόρους καύσωνες, απάντησε με τα κλιματιστικά, στο AIDS με προφυλακτικά, ή σε κάθε πιθανή ασθένεια πλούτιζε και μία νέα φαρμακοβιομηχανία. Το ίδιο συμβαίνει και τώρα. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως είναι λιγότερο λυπηρό. Το μέγεθος της εξάπλωσης του, φανερώνει το μέγεθος της εξαθλίωσης της κοινωνίας μας.

Την ίδια ώρα ανθεί επίσης το φαινόμενο με το να πολλαπλασιάζονται σταθερά τα… σουβλατζίδικα. Είναι οξύμωρο, αλλά τη στιγμή που παιδιά λιποθυμούν από ασιτία και ο κόσμος συνολικά πεινά, κάθε μέρα ξεπηδά και ένα καινούριο φαγάδικο. Βέβαια αν έχεις να αγοράσεις χρυσό, έχεις να αγοράσεις και σουβλάκι. Αν δεν έχεις όμως; Στην πρώτη περίπτωση έχουμε μία λογική, έστω και χαρακτηριζόμενη από ένα σκληρό κυνισμό. Στη δεύτερη όμως; Μάλλον κάτι δεν γνωρίζουμε καλά…

Σχόλια

X