Κλειδωμένες γροθιές,
λίγα χιλιοστά μακριά από την ένωση
καταδικασμένες να μοχθούν
για να πλέουν σε ωκεανούς απελπισίας

Μέσα στις αναρίθμητες σταγόνες τους,
τους κόκκους αλατιού
βρίσκονται όλοι οι πόνοι των ανθρώπων
και πεταμένες οι ελπίδες τους

Αρμόζουν στα όνειρα καταχωνιασμένες γωνιές;
Αξίζει να ξεβράζονται σαν ακατοίκητα όστρακα;
Μόνο για μόστρα κάνουν.
Να μπουν σε δοχεία και να ξεχαστούν…

Από μικρός είχα ένα ελάττωμα.
Ξέχναγα να φορέσω την μάσκα μου.
Ήθελα να ζήσω σε έναν κόσμο, που θα είχε
μου και μας.
Δίχως επιφυλάξεις, αναστολές, όρια,
προκαταλήψεις, ανταγωνισμό, μίσος, προδομένα πάθη

Δανειζόμαστε, δανείζουμε, κατακτάμε μετά βουλιμίας
όμορφες στιγμές, πρoχειροφτιαγμένες και φθαρτές.
Πότε; Ξανά. Πότε; Ξανά. Και μέχρι τότε έχεις εξατμιστεί.

Σχόλια

Αρθρογράφος

Κώστας Παπαντωνίου

Σπούδασε Επικοινωνία και ΜΜΕ στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ξεκίνησε να δημοσιογραφεί το 2009, ως μπασκετικός ρεπόρτερ στo sport.gr όπου έμεινε μέχρι το 2011. Στη συνέχεια συμμετείχε στο trollradio.gr ως μουσικός παραγωγός για ένα χρόνο. Τον Μάρτη του 2012 δημιούργησε μαζί με φίλους και συναδέλφους το αυτοδιαχειριζόμενο διαδικτυακό περιοδικό 3pointmagazine.gr και από το καλοκαίρι του '12 εργάζεται στην εφημερίδα Αυγή.

Σχετικά Άρθρα

X