Κλειδωμένες γροθιές,
λίγα χιλιοστά μακριά από την ένωση
καταδικασμένες να μοχθούν
για να πλέουν σε ωκεανούς απελπισίας

Μέσα στις αναρίθμητες σταγόνες τους,
τους κόκκους αλατιού
βρίσκονται όλοι οι πόνοι των ανθρώπων
και πεταμένες οι ελπίδες τους

Αρμόζουν στα όνειρα καταχωνιασμένες γωνιές;
Αξίζει να ξεβράζονται σαν ακατοίκητα όστρακα;
Μόνο για μόστρα κάνουν.
Να μπουν σε δοχεία και να ξεχαστούν…

Από μικρός είχα ένα ελάττωμα.
Ξέχναγα να φορέσω την μάσκα μου.
Ήθελα να ζήσω σε έναν κόσμο, που θα είχε
μου και μας.
Δίχως επιφυλάξεις, αναστολές, όρια,
προκαταλήψεις, ανταγωνισμό, μίσος, προδομένα πάθη

Δανειζόμαστε, δανείζουμε, κατακτάμε μετά βουλιμίας
όμορφες στιγμές, πρoχειροφτιαγμένες και φθαρτές.
Πότε; Ξανά. Πότε; Ξανά. Και μέχρι τότε έχεις εξατμιστεί.

Σχόλια

Αρθρογράφος

Κώστας Παπαντωνίου

Γεννήθηκε και ζει στα Εξάρχεια. Αγαπά τους τοίχους, τους αγώνες και τους ανθρώπους τους. Του αρέσει να φωτογραφίζει και να γράφει για όσα δεν μπόρεσε να φωτογραφίσει. Από τα 9 του κυκλοφορεί με μια εφημερίδα στο χέρι και συνεχίζει να γράφει σε μπλοκάκι στα ρεπορτάζ. Ακούει Verve, Μπαλάφα και Grunge. Διαβάζει ό,τι του γυαλίσει στις βιτρίνες της Καλλιδρομίου, της Ζωοδόχου Πηγής, της Θεμιστοκλέους. Αγαπά τα νησιά και κάποτε θέλει να ζήσει σε ένα από αυτά. Μέχρι τότε, κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για μια διαφορετική δημοσιογραφία, με πολλά αυτοδιαχειριζόμενα 3point και γραφιάδες χωρίς περιορισμούς. Venceremos.

Σχετικά Άρθρα

X