Σβάστικες να υψώνονται στην Κλαυθμώνος

Κι οι πέτρες να δακρύζουν σαν κακοπληρωμένοι εργάτες.

Σημαίες να μυρίζουν ιστορία και αίμα να ρέει φωτεινό σα το μέλλον.

Ανάμεσα σε ειδικότητες που εξαγοράζουν την ευτυχία, συνειδητοποιούμε τα δικαιώματα των Παλαιστινίων στο μποτιλιάρισμά μας.

Σκόνη από τις μπότες των κατακτητών προκαλεί ασφυξία.

Ξύλο, βιασμοί, μίσος.

Θύτες και θύματα στο ίδιο τρόλεϊ.

Να αποβιβάζονται μαζί, φοβισμένοι και διωγμένοι ο ένας από την παράνοια του άλλου.

Σεισμοί και τσουνάμι.

Ο ήχος από το μηχάνημα ανάληψης σταματάει απότομα.

Μαζί του και η ανάσα σου.

Δεν ξέρεις τι να πρωτοδιαλέξεις.

Αυτοκτονία ή μιζέρια.

Λίγη αγάπη θα σε σώσει.

Μια αγκαλιά αξίζει όσο το κρεμασμένο πτυχίο στο παιδικό σου δωμάτιο.

Ήχοι από σεξ στο τελείωμα.

Ιδρώτας.

Αυτό σε ξεχωρίζει από τους συνταξιούχους γονείς σου.

Ασθενοφόρα να τρέχουν να προλάβουν την ανυπακοή.

Να της βάλουν ορό , πριν προλάβει να καταδικάσει την ασχήμια.

Ένας πεταμένος καναπές είναι το σπίτι κάποιου.

Τα κέρματα σ’ ένα πηγάδι, αρκούν για να εκπληρώσουν την επιθυμία του.

Όπως κι ένα τσιγάρο αρκεί για να πάρεις μια απόφαση.

Η οικονομία που εξαγοράζει με μνημόνια την ανάγκη, όπως οι πύραυλοι που εκτοξεύονται σε άμαχο πληθυσμό.

Αλήθεια , πόσο απέχει η Αθήνα απ’ τη λωρίδα της Γάζας;

Σχόλια

X