Ένα από τα ατυχέστερα δημοσιογραφικά κλισέ, που αναπαράγεται και στον δημόσιο λόγο, είναι αυτό το «άνθρωποι/παιδιά με ειδικές ικανότητες». Το έχουμε ακούσει σε πλήθος εκπομπών κοινωνικού προβληματισμού, σε εκδηλώσεις και σε ιδιωτικές συζητήσεις. Μπορεί να λέγεται με μια δόση συμπάθειας, στην πραγματικότητα όμως προδίδει ότι δεν έχουμε αφουγκραστεί την ερμηνεία της φράσης.

Εξίσου ατυχές βέβαια είναι και το «άτομα με ειδικές ανάγκες». Μία έκφραση που χρησιμοποιούταν χωρίς να θίγει την πολιτική ορθότητα, μέχρι που, πριν μια δεκαετία περίπου, σε κάποιο κανάλι αποφασίστηκε ότι όχι μόνο την θίγει, αλλά αγγίζει τα όρια της προσβολής.

Οι άνθρωποι τους οποίους θέλουμε να περιγράψουμε με τις παραπάνω εκφράσεις έχουν κάποιου είδους αναπηρία. Αυτό δεν σημαίνει ότι έχουν ειδικές ανάγκες. Έχουν τις ίδιες ακριβώς ανάγκες που έχει κάθε άνθρωπος.

Το ειδικό, στην περίπτωση των ατόμων με αναπηρία, είναι ότι η κοινωνία και οι άνθρωποι που εντάσσονται σε αυτήν οφείλουν να μεριμνούν για την διευκόλυνσή τους, με τέτοιο τρόπο, έτσι ώστε να καθίστανται αυτάρκεις.

Όταν τους προσάπτουμε όμως «ειδικές ικανότητες» αποδεχόμαστε ότι αυτές είναι απαιτούμενες, προκειμένου να μπορέσουν να καλύψουν τις ανάγκες τους. Είναι λογικό επόμενο, ένας άνθρωπος σε αμαξίδιο, αν πρέπει να ανέβει σκάλες, να χρειάζεται «ειδικές ικανότητες»· καλύτερα «σούπερ δυνάμεις».

Οπότε αντί να βρίσκουμε σε κάθε ανάπηρο έναν μικρό ήρωα, όπως θα άρεσε στις μελό μεσημεριανές εκπομπές, ας δούμε στην ταλαιπωρία του την ανεπάρκεια της πολιτείας και της κοινωνίας να αντιμετωπίσει την αναπηρία ως κατάσταση που αφορά την κοινωνία συνολικά και όχι το κάθε σώμα που τυχαίνει να την έχει.

Σχόλια

Αρθρογράφος

Αλέξανδρος Βάκουλας

Σπουδάζει Ιστορία και Φιλοσοφία της Επιστήμης στο Ε.Κ.Π.Α. Ασχολείται με την καλλιτεχνική φωτογραφία και τη ρητορική. Τα ειδικά του ενδιαφέροντα εστιάζονται στη βιοηθική, τα ζητήματα φύλου και την αλληλεπίδραση τεχνολογίας και κοινωνίας. Του αρέσει να περπατάει στην πόλη και να συλλέγει μυρωδιές και ήχους από τις γωνιές της.

Σχετικά Άρθρα

X