Σε καταστάσεις έντασης είναι ιδιαίτερα συνηθισμένο το φαινόμενο του να εκτοξεύονται σκληροί χαρακτηρισμοί μεταξύ των εμπλεκόμενων προσώπων. Κατηγορίες που έχουν πάντοτε κάποιο υπέδαφος, το οποίο όμως ετεροκαθορίζεται στην εκάστοτε περίπτωση.

Το άτομο που δέχεται την επίθεση, συνήθως υπερασπίζεται τον εαυτό του, είτε με μία νέα εκδήλωση οργής, είτε με μία αμήχανη στα όρια της βλακείας απάντηση, ή σπανιότατα αποδέχεται την κριτική που του ασκείται. Σε αυτό το σημείο εντοπίζεται το ενδιαφέρον της υπόθεσης.

Oυδείς μπορεί να αρνηθεί πως είναι ανασφαλής, από τη στιγμή που υπάρχει κάτι για το οποίο αισθάνεται αμφιβολίες και επιζητά την αποδοχή και την επιβεβαίωση είτε από τον κοινωνικό του περίγυρο, είτε από αυτούς που βρίσκονται εκτός αυτού. Οποιοσδήποτε αισθάνεται έστω και μία μικρή ροπή προς το να εκδηλώσει την εσωτερική του αδυναμία, τον εσωτερικό του φόβο του, ούτως ώστε να ταίσει το βουλιμικό άγχος του για ανταπόκριση, μπορεί να θεωρηθεί ανασφαλής. Οποιοσδήποτε σπεύσει να το αρνηθεί, επί της ουσίας προσπαθεί να θωρακίσει την συναισθηματική του άμυνα. Όσοι αρνούνται να το εξωτερικεύσουν, κλυδωνίζονται καθημερινά, βασανίζονται, γυρνούν την πλάτη σε ένα υπαρκτό γεγονός, το οποίο δεν αποτελεί απαραίτητα ανασταλτικό παράγοντα στο να γευτούν την ευτυχία.

Ουδείς μπορεί να αρνηθεί πως είναι εγωιστής, από τη στιγμή που επιδιώκει την ικανοποίηση ενός θέλω του, χωρίς αυτό να συνεπάγεται πως πρόκειται για μία απόφαση, η οποία θα στερήσει την ευημερία του συνόλου. Το ζητούμενο είναι να τηρούνται οι ισορροπίες. Η αρμονία του εγώ με το εμείς αποτελεί το συστατικό της επιτυχίας.

Oυδείς μπορεί ακόμα να αρνηθεί πως δεν κρύβει ένα μικρό, ή μεγαλύτερο ψώνιο στα ενδότερα της ψυχής του. Ο καθένας επιθυμεί να αντικρίσει στα μάτια αυτού ή αυτών που θέλει την αναγνώριση, είτε μετά την ολοκλήρωση ενός έργου του, είτε με την εξιστόρηση ενός αστείου του, είτε αποσκοπεί στην εξασφάλιση θετικών σχολίων σχετικά με την εξωτερική του εμφάνιση.  Αφού κατορθώσει να κερδίσει τα εγκώμια του target group που έχει θέσει στο αόρατο πινακάκι του, ανεξαρτήτως του τι ήταν αυτό στο οποίο ήθελε να στηρίξει την αρέσκεια του, αισθάνεται περήφανος, κοκορεύεται, προσπαθεί παντί τρόπω να διαδώσει την επιτυχία του. Αποδέκτης μπορεί να είναι ακόμα όμως και ο ίδιος του ο εαυτός…

Ουδείς μπορεί εν κατακλείδι να αρνηθεί πως πολλά και διαφορετικά συναισθήματα. Δεν χρειάζεται να τα βαφτίζουμε αρνητικά. Ο καθένας νιώθει το κάθε τι για κάποιο λόγο. Το ζητούμενο είναι να μπορέσει να αναπνέει, να διακρίνει τη χαρά από την λύπη, να μην βυθίζεται στην μιζέρια, να δίνει χώρο στις αδυναμίες του άλλου, αλλά και να μην πορεύεται και πάνω σε καλάμια. Όπως άλλωστε συνηθίζεται να λέγεται, η αλήθεια βρίσκεται κάπου στην μέση. Ίσως και στα άκρα. Η ιδανική φόρμουλα για τον καθένα είναι διαφορετική.  Είναι μάταιο όμως να αναζητούμε μία ανούσια ανωτερότητα, απαρνούμενοι μάλιστα δικά μας χαρακτηριστικά…

(4/1/2012)

Σχόλια

Αρθρογράφος

Κώστας Παπαντωνίου

Σπούδασε Επικοινωνία και ΜΜΕ στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ξεκίνησε να δημοσιογραφεί το 2009, ως μπασκετικός ρεπόρτερ στo sport.gr όπου έμεινε μέχρι το 2011. Στη συνέχεια συμμετείχε στο trollradio.gr ως μουσικός παραγωγός για ένα χρόνο. Τον Μάρτη του 2012 δημιούργησε μαζί με φίλους και συναδέλφους το αυτοδιαχειριζόμενο διαδικτυακό περιοδικό 3pointmagazine.gr και από το καλοκαίρι του '12 εργάζεται στην εφημερίδα Αυγή.

Σχετικά Άρθρα

X