Σερφάροντας στο διαδίκτυο έπεσε το μάτι μου πάνω σε κάποιες φωτογραφίες που αποτελούν μέρος μιας καμπάνιας ενάντια στην ανορεξία. Ένα πρακτορείο μοντέλων στη Βραζιλία οργάνωσε αυτή τη διαφημιστική εκστρατεία για την καταπολέμηση της ανορεξίας.

Η ανορεξία, ως μια διατροφική διαταραχή που πλήττει μεγάλο αριθμό μοντέλων αλλά και νεαρών κοριτσιών που ακολουθούν ό, τι  πλασάρεται στα ΜΜΕ, έτσι ώστε να ανταποκρίνονται στα πρότυπα ομορφιάς της εποχής τους, αποτελεί ένα από τα προβλήματα του αναπτυγμένου κόσμου. Η εκστρατεία αυτή αποτελείται από φωτογραφίες στις οποίες απεικονίζονται από τη μία σκελετωμένα μοντέλα που ποζάρουν και δίπλα ακριβώς ένα σκίτσο αυτών. Η ομοιότητα μεταξύ των δύο είναι απίστευτη και μάλλον τρομακτική και γι’ αυτό στο τέλος δίπλα από τα πραγματικά μοντέλα το μήνυμα είναι “You are not a sketch. Say no to anorexia”, δηλαδή «Δεν είσαι σκίτσο. Πες όχι στην ανορεξία».

 anorexia1(1)

Βλέποντας τις συγκεκριμένες φωτογραφίες έκανα διάφορες σκέψεις. Αρχικά, δεν ξέρω πόσο ειλικρινής μπορεί να είναι μια καμπάνια από ένα πρακτορείο μοντέλων, καθώς η ευθύνη δεν πέφτει μόνο στους σχεδιαστές μόδας που φτιάχνουν «σκελετωμένα» μοντέλα στο χαρτί, αλλά μάλλον και στα ίδια τα πρακτορεία που χρησιμοποιούν όσο το δυνατόν αδύνατες κοπέλες και με αυτόν τον τρόπο προωθούν την εικόνα του ανορεξικού μοντέλου προς τα έξω. Πρακτορεία μοντέλων που απαγορεύουν σε νεαρές κοπέλες να τρώνε ό, τι θέλουν για να μην πάρουν γραμμάριο και χάσουν τα λεφτά από τις διαφημίσεις και τις επιδείξεις μόδας. Η ανορεξία μπορεί να είναι μια διατροφική διαταραχή που είναι «της μόδας» στον δυτικό ανεπτυγμένο κόσμο όπου η καταναλωτική κοινωνία και ο κόσμος του θεάματος έφτασε στην ακμή του, αλλά κάπου αλλού είναι μια λέξη άγνωστη.

Όσο εμείς στο δυτικό κόσμο έχουμε ανάγει την ανορεξία ως μια μάστιγα της εποχής μας, ας μην ξεχνάμε ότι επί δεκαετίες στις χώρες του Τρίτου κόσμου, εκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν πεθάνει από ανορεξία, αλλά από την πείνα και την εξαθλίωση. Η αντίθεση μεγάλη, αλλά αληθινή. Όσο ο δυτικός και ο αναπτυσσόμενος κόσμος (βλέπε Βραζιλία) ασχολείται με το πρόβλημα της ανορεξίας που η βιομηχανία της μόδας και του θεάματος έχει προωθήσει, σε άλλα μέρη του πλανήτη η πείνα σκοτώνει χιλιάδες ανθρώπους κάθε μέρα. Κι αυτό με τις ευλογίες του δυτικού κόσμου που τόσα χρόνια εκμεταλλεύεται τον φυσικό πλούτο των χωρών του Τρίτου κόσμου και «αγοράζει» φτηνά εργατικά χέρια σε αυτές.

 hunger1

Βέβαια το φαινόμενο της πείνας και της εξαθλίωσης έχει εμφανιστεί έντονα και στις ευρωπαϊκές χώρες πλέον, κυρίως του Νότου που πλήττονται εντονότερα από την οικονομική κρίση και τις πολιτικές που ακολουθούνται. Η μνημονιακή Ελλάδα είναι ένα παράδειγμα. Οι άστεγοι και οι άνθρωποι που υποσιτίζονται πολλαπλασιάζονται κάθε μέρα με γοργούς ρυθμούς. Όταν δεν υπάρχει δουλειά, αλλά ανεργία, όταν κόβουν μισθούς και συντάξεις και παράλληλα συρρικνώνουν το κοινωνικό κράτος τότε και η πείνα αρχίζει να αποτελεί καθημερινό φαινόμενο. Πρέπει να έρθει στην πόρτα μας για να καταλάβουμε τις ανισότητες και την εκμετάλλευση που υπάρχουν; Τα τρία χρόνια μνημονίου στην Ελλάδα έχουν φέρει μνήμες από παλαιότερες εποχές, όταν η φτώχεια και η πείνα έπληττε το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής κοινωνίας. Έτσι και τώρα,  οι άστεγοι, οι φτωχοί  και οι μετανάστες που φεύγουν για το «αμερικανικό όνειρο» του 2013 πληθαίνουν και  μας υπενθυμίζουν την πραγματική  χρεωκοπία της κοινωνίας μας.

 hunger2

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, λοιπόν, είναι θεμιτό να μιλάμε για το πρόβλημα της ανορεξίας, όταν χιλιάδες άνθρωποι υποφέρουν απ’ την πείνα και ζουν μες στην εξαθλίωση; Η απάντηση μάλλον βρίσκεται στην καθημερινότητα που βιώνουμε και όχι στις σελίδες κάποιων περιοδικών μόδας…

 

Σχόλια

X