Πρώτο event για το περιοδικό μας. Ακούω κάποιες παλιές Μουσικές Προτάσεις. Τον «Μιχαλιό» από τους Δραμαμίνη, την «Λήθη» του Μπακαούκα, που παρουσιάζει σήμερα το δίσκο του στο Σταυρό του Νότου, τoν Άσιμο, τη Γώγου μέσα από τους Magic de Spell. Μου ‘ρχόνται τα λόγια του Μίσιου. Ίσως επειδή μας άφησε πριν λίγες μέρες. Ίσως επειδή μου θυμίζει ένα παλιό έρωτα που δεν ξέχασα ποτέ, ίσως πάλι επειδή απλώς είναι διαχρονικός.

«Δεν κατάφερα να αλλάξω το σύστημα, αλλά δεν θα με αλλάξει ούτε αυτό». Η δική μας μεγάλη νίκη απέναντι σε ένα σκληρό αντίπαλο, που χρόνια, αιώνες τώρα κτίζει τη δική του κυριαρχία, αλλά που και που τον υποτάσσουμε. Του δείχνουμε πως άμα θέλουμε θα τον πάρουμε στο κατόπι.

Πριν από κάποιους μήνες, θυμάμαι να λέω στην Μαρία, θα ξεκινήσω πάλι το 3point. Ένα παλιό προσωπικό blog. Το δικό της μπράβο ήταν το πρώτο. Ένιωθα πως δεν το άξιζα για κάτι που δεν είχε καν αρχίσει, αλλά για μένα παραμένει το πιο σημαντικό. Ήταν αυτό που μου δωσε την απαραίτητη σπρωξιά. Σκοπός μου βέβαια ήταν να δώσω πνοή σε μια ξεχασμένη σελίδα. Τίποτα περισσότερο. Κάποιες φορές όμως πρέπει να αρκεστούμε στο ότι τα πράγματα μας φέρνουν εκεί που θέλουν αυτά και όχι απαραίτητα εκεί που θέλουμε εμείς.

Λίγες μέρες μετά, ο Κώστας μου προτείνει να το τσουλήσουμε παρέα. Μαθημένοι να επικοινωνούμε από τότε που φορούσαμε… πάνες, δεν δυσκολευτήκαμε να τα βρούμε. Αθάνατες εποχές των 20-50 views. Σάμπως μας ένοιαζε; Απλώς γράφαμε. Αυτό που μας άρεσε, αυτό που μας έλειπε. Πειραματιζόμασταν, τ’ αναλύαμε μεταξύ μας, γελούσαμε. Ένα μάλλον… παιδικό πρότζεκτ, που αποτέλεσε τη θεμέλιο λίθο για ένα ξεχωριστό εγχείρημα. Ξεχωριστό γιατί δεν πάτησε σε κάποια πεπατημένη, γιατί δεν πίεσε και δεν πιέζει καταστάσεις, γιατί ωριμάζει μέρα με τη μέρα. Δεν βιάζεται, δεν βάζει μεγαλεπήβολους στόχους, δεν αποτελεί το μέσο για την επίτευξη κάποιων απώτερων σκοπών, δεν είναι προσωποκεντρικό, δεν έχει ιεραρχία. Τι έχει; Τη Χρύσα, τον Αλέξανδρο, την Ηλέκτρα, τη Χριστιάνα, τις Μαρίες, τους 3-4 Κώστηδες, τη Μίνα, τη Σελήνα, τον Θέμο, την Κατερίνα, τη Χαρά, τη Νατάσα, τη Σοφιάννα, τον Λευτέρη, τον Απόστολο και όλους όσους παλεύουν για να έχουμε κάθε μέρα διαφορετικά θέματα, ατάκες, φωτογραφίες, βίντεο κ.ο.κ.

Δεν συγκεντρωθήκαμε μια μέρα μια παρέα και είπαμε «πάμε να το φτιάξουμε». Τρώγοντας ήρθε η όρεξη και το 3point όπως το γνωρίζουμε σήμερα. Οι δύο έγιναν τρεις και οι τρεις ποδοσφαιρική ομάδα!

Όταν με ρωτούν τι είναι το 3point, δυσκολεύομαι να απαντήσω. Νιώθω ότι έχω την υποχρέωση να περιγράψω μια μεγάλη ιστορία. Διότι αν δεν το κάνω, θα αισθάνομαι πως αδικώ τόσο τον κόπο που ρίξαμε, όσο και το πως γεννήθηκε αυτή η διάθεση για το μεράκι και τη θέληση να μετατρέψουμε ένα blog κάποιων πρόχειρων σκόρπιων σκέψεων σε ένα περιοδικό που έχει κάτι να πει.

Στην πραγματικότητα το 3pointmagazine είναι ένας άνθρωπος τελικά. Ζει την κάθε στιγμή έντονα. Ενθουσιάζεται, απογοητεύεται, χαίρεται, λυπάται, προβληματίζεται εξοργίζεται. Αν και βρέφος, έχει ήδη πετύχει το σκοπό του. Έχει καταφέρει να δείξει ότι αν αγαπάς αυτό που κάνεις και βρεις και άλλους να το αγαπούν, δίνοντας ο καθένας αυτό που μπορεί, καταφέρνεις να δημιουργήσεις έναν πυρήνα που έρχεται κόντρα στο modus vivendi που γνωρίσαμε, αλλά δεν είμαστε και υποχρεωμένοι να υποστούμε. Αυτή είναι η δική μας μεγάλη νίκη. Δεν ξέρουμε αν θα καταφέρουμε να αλλάξουμε τον κόσμο των ΜΜΕ, αλλά σίγουρα δεν θα μας αλλάξει κι αυτός.

To 1o event του 3pointmagazine.gr είναι γεγονός. Ας το απολαύσουμε. Κάθε τι πρώτο είναι ιδιαίτερο.

Σχόλια

Αρθρογράφος

Κώστας Παπαντωνίου

Σπούδασε Επικοινωνία και ΜΜΕ στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ξεκίνησε να δημοσιογραφεί το 2009, ως μπασκετικός ρεπόρτερ στo sport.gr όπου έμεινε μέχρι το 2011. Στη συνέχεια συμμετείχε στο trollradio.gr ως μουσικός παραγωγός για ένα χρόνο. Τον Μάρτη του 2012 δημιούργησε μαζί με φίλους και συναδέλφους το αυτοδιαχειριζόμενο διαδικτυακό περιοδικό 3pointmagazine.gr και από το καλοκαίρι του '12 εργάζεται στην εφημερίδα Αυγή.

Σχετικά Άρθρα

X