Τόσο το λογοτεχνικό του έργο, όσο και η περιπετειώδης ζωή του, διαμόρφωσαν την εικόνα ενός επαναστατικού καλλιτέχνη ή όπως τον αποκάλεσε ο Αλμπέρ Καμύ, ενός «ποιητή της εξέγερσης», αποτελώντας είδωλο των φοιτητών του Μάη του ’68, διανοούμενων μουσικών ή ακόμα του κινήματος των ομοφυλόφιλων, εισάγοντας τα ρομαντικά ιδεώδη στον 20ο αιώνα.

Σαν σήμερα γεννιέται το 1854 ο Γάλλος ποιητής, Ιωάννης Νικόλαος Αρθρούρος Ρεμπώ (Jean Nicolas Arthur Rimbaud) στην αγροτική κωμόπολη της Σαρλεβίλ, κοντά στα βελγικά σύνορα. Στη διάρκεια του πολυτάραχου βίου του ταξίδεψε σε δεκατρείς διαφορετικές χώρες και έζησε ως επαίτης, μισθοφόρος, εργάτης, παιδαγωγός και ναυτικός, παράλληλα με τη συγγραφική δραστηριότητα.

Η περίπτωση του Ρεμπώ είναι ιδιαίτερη, καθώς δεν μπορεί να τον κατατάξει εύκολα κάποιος. Είναι «πατέρας του μοντερνισμού» ή ηγέτης του συμβολισμού; Είναι μήπως ένας ποιητής της εξέγερσης; Το μόνο σίγουρο είναι ότι ήταν μια περίπτωση ταλαντούχου και μοναδικού ποιητή.

Όταν είναι νέος, ούτε δεκαοκτώ χρόνων, ήθελε να μείνει στο Παρίσι, φιλοδοξούσε να μπει στον λογοτεχνικό κύκλο των Παρνασσιστών, δεν τα κατάφερε αμέσως όμως. Συνέθεσε τελικά το αριστουργηματικό «Μεθυσμένο Καράβι», το οποίο έγινε δεκτό με ενθουσιασμό από τον Βερλαίν. Οι παρνασσιστές έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν για να φιλοξενήσουν τον Ρεμπώ. Ο Ρεμπώ γρήγορα αποκαλύφθηκε όμως, ήταν επιθετικός και αχάριστος, ένας δύσκολος άνθρωπος και κανείς δεν τον ήθελε. Μόνο ο Βερλαίν δεν τον απέφευγε. Ο Βερλαίν ήταν παντρεμένος με παιδί, αλλά ερωτεύθηκε τον Ρεμπώ.

Έχουν γραφτεί πολλά για την προσωπικότητα του Ρεμπώ… Και πολύ περισσότερα για όλους όσοι επηρεάστηκαν από το έργο και την προσωπικότητά του. Πολλά φτάνουν στο σημείο να αποτελούν πλέον αστικούς μύθους. Ένα από τα γεγονότα που αμφισβητήθηκε έντονα, ήταν η συμμετοχή του στην Παρισινή Κομμούνα, το 1871. Ωστόσο  εκτός των  δικών του σχετικών αναφορών, ο φίλος του Βερλαίν, η αστυνομία του Παρισιού και οι βιογράφοι του βεβαιώνουν ότι ο Ρεμπώ συμμετείχε και μάλιστα έφυγε και από εκεί απογοητευμένος. Το σίγουρο είναι επηρεάστηκε από το γεγονός αυτό.

Το «L’Orgie Parisienne» είναι πιθανότατα επηρεασμένο από τα γεγονότα της Παρισινής Κομμούνας.

Μέχρι το θάνατό του, ο Ρεμπώ ήταν γνωστός σε έναν περιορισμένο λογοτεχνικό κύκλο της αβάν-γκαρντ. Αρκετοί ποιητές του 20ού αιώνα επηρεάστηκαν από το έργο του, και ειδικότερα από την ελεύθερη φόρμα της ποίησής του, σε τέτοιο βαθμό ώστε να θεωρείται ένας από τους «πατέρες» του μοντερνισμού. Σημαντική επιρροή άσκησε στους Γάλλους υπερρεαλιστές, με τον Αντρέ Μπρετόν να τον ονομάζει «σουρρεαλιστή στην πρακτική της ζωής και αλλού», ενώ συχνά αναφέρεται και ως επιρροή των συγγραφέων της μπητ γενιάς. Ο Αμερικανός συγγραφέας Χένρυ Μίλλερ, εξέφρασε το δικό του θαυμασμό για το έργο και την προσωπικότητα του Ρεμπώ, στο βιβλίο του Ο Καιρός των Δολοφόνων (1956). Τόσο το λογοτεχνικό του έργο, όσο και και η περιπετειώδης ζωή του, διαμόρφωσαν την εικόνα ενός επαναστατικού καλλιτέχνη ή όπως τον αποκάλεσε ο Αλμπέρ Καμύ, ενός «ποιητή της εξέγερσης», αποτελώντας είδωλο των φοιτητών του Μάη του ’68, διανοούμενων μουσικών ή ακόμα του κινήματος των ομοφυλόφιλων, εισάγοντας τα ρομαντικά ιδεώδη στον 20ο αιώνα. Η ποίηση και σεξουαλική αντισυμβατικότητα του Ρεμπώ ενέπνευσαν διάσημους καλλιτέχνες όπως ο Τζιμ Μόρισον, ο Μπομπ Ντίλαν, ο Τζον Λένον και η Πάτι Σμιθ.

Στο μεταξύ, η αξία και η φήμη του μεγάλωναν στο Παρίσι, όπου σιγά σιγά είχε μετατραπεί σ’ έναν ζωντανό θρύλο, τον οποίο όλος ο κόσμος θεωρούσε νεκρό. Μια μέρα πρήστηκε το ένα του γόνατο και αυτό ήταν η αρχή της αρρώστιας που τον οδήγησε στον τάφο, ένα καρκίνωμα που τον έκανε να ταξιδέψει με τρομερούς πόνους από την έρημο σε ένα νοσοκομείο της Μασσαλίας. Πέθανε στις 10 Νοεμβρίου 1891, προτού προλάβει να συμπληρώσει τα 37 του χρόνια. Την εποχή που ήδη ήταν πολύ άρρωστος, ένας γνωστός του τον ρώτησε για την ποίηση και τη λογοτεχνία, οπότε ο Ρεμπώ του απάντησε με έναν μορφασμό δυσαρέσκειας: «Τι σημασία έχουν όλα αυτά τώρα; Χέσ’ την την ποίηση»…

Σχόλια

X