Σάββατο πρωί. Ξυπνάς και δε θες να σηκωθείς απ’ το κρεβάτι. Όχι γιατί ήπιες πολύ το προηγούμενο βράδυ, ούτε γιατί έχεις δίπλα σου το άτομο με το οποίο θες να περάσεις μια ολόκληρη μέρα. Απλά γιατί είσαι down και νομίζεις ότι το πάπλωμα είναι η κατάλληλη ασπίδα από την πραγματικότητά σου.

Άμεση λύση: βγες μια βόλτα στο πιο κοντινό σου πάρκο. Θα δεις έναν τύπο να μιλάει μόνος του, μία κυρία να βγάζει βόλτα το σκύλο της, ένα ζευγάρι να περπατάει χέρι χέρι, δύο φίλους να πίνουν μπύρες απ’ το πρωί και έναν ηλικιωμένο να πιάνει ευγενικά κουβέντα με τον διπλανό του στο παγκάκι. Θα δεις πως η μοναξιά είναι ο κοινός μας παρονομαστής. Κι η παρέα μια ανάγκη που ενσαρκώνει ο καθένας διαφορετικά.

Θα χαμογελάσεις με τις γκριμάτσες των περαστικών και το καβγαδάκι στη γωνία και δεν υπάρχει περίπτωση να μην πετύχεις ένα αστείο ντύσιμο και να γελάσεις περισσότερο. Ναι, δε θα βρεις λύση στα προβλήματά σου. Δε θα βρεις δουλειά, ούτε οι βαθμοί σου στο εξάμηνο θα ανέβουν. Δε θα γυρίσει αυτός που γουστάρεις, ούτε θα σου δώσουν τη σημασία που θες οι φίλοι σου.

Απλά θα αφουγκραστείς λίγο τον ήλιο και το πράσινο, ενώ δίπλα σου περνά η καθημερινότητα που σε πλακώνει. Θα κλείσεις για λίγο τα μάτια και η βοή των αυτοκινήτων θα χαθεί. Κι η πιο μεγάλη στιγμή θα είναι όταν δεις ένα παιδί να χαμογελάει επειδή χώρεσε ανάμεσα σε δύο δέντρα. Και θα θυμηθείς, με πόσο απλά πράγματα ήμασταν κάποτε ευτυχισμένοι…

Σχόλια

Αρθρογράφος

Μάιρα Ζαρέντη

Τέκνο της Αθήνας και του αστικού τοπίου. Σπουδάζει Ψυχολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Αθηνών και αγαπάει το κόκκινο. Δεν ξέρει αν θέλει να γίνει δημοσιογράφος ή χορεύτρια. Το μόνο που ξέρει στα σίγουρα είναι πως θέλει να γράφει για όλα αυτά που βλέπουμε ή θέλουμε να δούμε.

Σχετικά Άρθρα

X