Όταν ο Κηλαηδόνης έγραφε το τραγούδι σίγουρα δεν εννοούσε ότι θα γίνονταν επιχειρήσεις «σκούπα» για να απομακρύνουν άστεγους από τους δρόμους της Βραζιλίας.

Ποιος θα το φανταζόταν ότι 35 χρόνια μετά οι στίχοι του Κηλαηδόνη θα αποκτούσαν τέτοιο νόημα; «Αρχίζει το ματς αδειάζουν οι δρόμοι»… Ο λόγος φυσικά για το Μουντιάλ που άρχισε εδώ και λίγες μέρες στη Βραζιλία. Σε μια χώρα που πάνω-κάτω ξέρουμε τι γίνεται…

Όταν ο Κηλαηδόνης έγραφε το τραγούδι σίγουρα δεν εννοούσε ότι θα γίνονταν επιχειρήσεις «σκούπα» για να απομακρύνουν άστεγους από τους δρόμους της Βραζιλίας. Εννοούσε ότι ο κόσμος μαζεύεται σε σπίτια για να δει μπάλα. Βέβαια, μιλώντας για τη Βραζιλία, ακόμα και αυτό -το να παρακολουθήσει, δηλαδή, κανείς αγώνα ποδοσφαίρου από το σπίτι του- είναι κομματάκι δύσκολο, αφού πολύ απλά, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, οι άστεγοι εκεί φτάνουν τα 20 εκατομμύρια. 20 εκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν σπίτι να ζήσουν και μένουν στις λεγόμενες φαβέλες. Αν το δούμε σαν ποσοστό, είναι πάνω από το 10% του συνολικού πληθυσμού της Βραζιλίας. Αναλογιζόμενοι και το βιοτικό επίπεδο των υπόλοιπων Βραζιλιάνων, καταλαβαίνουμε πόσοι μπορούν να δουν το μεγάλο γεγονός που διοργανώνει η ίδια τους η χώρα ακόμα και από την τηλεόραση.

Κερασάκι στην τούρτα η αντιμετώπιση από το κράτος της Βραζιλίας. Στρατιές αστυνομικών έδιωχναν κακήν κακώς όλο αυτό τον κόσμο από τους δρόμους των πόλεων που θα γίνουν αγώνες. Όλα για να μην χαλάσει το Μουντιάλ. Ώστε να μην προσβάλλουν την αισθητική του ανέμελου τουρίστα που πήγε να δει μπάλα.

Η «κάθαρση των δρόμων από τους άστεγους», σημαίνει: «σε βλέπω σαν σκουπίδι».
 Ξεχνούν ότι μιλούν για ανθρώπινες ζωές. Η αντιμετώπιση αυτή από το κράτος της Βραζιλίας εναντίον σε ό,τι μπορεί να βάλει σε κίνδυνο την όλη διοργάνωση, μοιάζει σαν έναν πολιορκητικό κροιό που θα διαλύσει οτιδήποτε βρεθεί στο δρόμο του μέχρι να επιτύχει τον τελικό σκοπό του.

Σε στάδια που κόστισαν κάποια δισεκατομμύρια, παίζουν εκατομμυριούχοι παίκτες και θα κάθονται στις κερκίδες φίλαθλοι που ξόδεψαν μερικές χιλιάδες για να απολαύσουν όλο αυτό. Από την άλλη, έξω -απομακρυσμένοι, βέβαια, για να μην χαλούν τη γιορτή- θα βρίσκονται άνθρωποι που δεν μπορούν να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες. Λογύδρια θα ακουστούν και για το πόσο καλά διοργανώθηκε η φιέστα του ποδοσφαίρου, όταν άλλα προβλήματα -μάλλον όχι τόσο σημαντικά- θα συνεχίσουν να υφίστανται και μετα το Μουντιάλ. Ωραίες εικόνες, ε;

Αυτό μου θυμίζει τις διάφορες εικόνες που κάνουν το γύρο του διαδικτύου κατά καιρούς. Αυτές που έχουν αντικρυστά τις δυο καταστάσεις, αυτές του πλούτου και της φτώχειας. Μόνο που στην συγκεκριμένη περίπτωση, η αντίθεση είναι τόσο μεγάλη και η πραγματική απόσταση μεταξύ τους τόσο μικρή. Δυο κόσμοι εντελώς διαφορετικοί! Αλλά μήπως αυτό είναι η πεμπτουσία του κυρίαρχου οικονομικού συστήματος που βιώνουμε; Κάτι αντίστοιχο δεν αντικρίζουμε και εμείς στη χώρα μας; Δίπλα από τις βιτρίνες πολυτελών καταστημάτων, άστεγοι, ψάχνοντας μέρος να κοιμηθούν, να γίνονται θεατές κάποιου πράγματος που δεν θα μπορέσουν να αποκτήσουν ποτέ. Μια κοινωνία δύο ταχυτήτων…

Τι να σκέφτονται άραγε οι παίκτες της εθνικής Βραζιλίας; Έχουν ζήσει -κατά πάσα πιθανότητα- και τις δυο πραγματικότητες. Θα υποστηρίξουν -έστω και λεκτικά- τους φτωχούς συμπατριώτες τους ή τα λεφτά που ‘βγάλαν, λόγω τύχης και ταλέντου, θα λειτουργήσουν ως memory eraser;

Σάββας Μαλίκης

Σχόλια

X