Και κάπου εκεί το άφησα.
Δεν είχε νόημα.
Σάμπως ξεγράφεται αν το ξεχάσεις;
Απλώς σκεπάζεται από μία άλλη σελίδα.

Η μαύρη πέτρα είναι για την τσέπη.
Πάντα κρυφοκοιτάμε πίσω και ας μην το λέμε.
Πονάμε, βουρκώνουμε και υπομένουμε,
γιατί η χαρά και η λύπη όταν είναι αληθινές,
κυλούν μέσα σε κάποια δάκρυα.

Ο αναστεναγμός είναι η επαναφορά στην πραγματικότητα.
Και το αστείο…
Το αστείο απλά είναι ο συμβιβασμός.
Θυμόμαστε για λίγο τι θέλουμε
και το βάζουμε στην άκρη.

Λες και υπάρχουν πολλά αύριο…
Λίγα είναι και ακόμα λιγότερες οι ευκαιρίες τους
να ζευγαρώσουν με κάποια στιγμή, που έκανε το λάθος να ξεφύγει.

Σχόλια

Αρθρογράφος

Κώστας Παπαντωνίου

Γεννήθηκε και ζει στα Εξάρχεια. Αγαπά τους τοίχους, τους αγώνες και τους ανθρώπους τους. Του αρέσει να φωτογραφίζει και να γράφει για όσα δεν μπόρεσε να φωτογραφίσει. Κυκλοφορεί από τα εννιά του με μια εφημερίδα στο χέρι και συνεχίζει να γράφει σε μπλοκάκι στα ρεπορτάζ. Ακούει Verve, Μπαλάφα και Grunge και διαβάζει ό,τι του γυαλίσει στις βιτρίνες της Καλλιδρομίου, της Ζωοδόχου Πηγής και της Θεμιστοκλέους. Αγαπά τα νησιά και κάποτε θέλει να ζήσει σε ένα από αυτά. Μέχρι τότε, κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για μια διαφορετική δημοσιογραφία, με πολλά αυτοδιαχειριζόμενα 3point και γραφιάδες χωρίς περιορισμούς.

Σχετικά Άρθρα

X