Και κάπου εκεί το άφησα.
Δεν είχε νόημα.
Σάμπως ξεγράφεται αν το ξεχάσεις;
Απλώς σκεπάζεται από μία άλλη σελίδα.

Η μαύρη πέτρα είναι για την τσέπη.
Πάντα κρυφοκοιτάμε πίσω και ας μην το λέμε.
Πονάμε, βουρκώνουμε και υπομένουμε,
γιατί η χαρά και η λύπη όταν είναι αληθινές,
κυλούν μέσα σε κάποια δάκρυα.

Ο αναστεναγμός είναι η επαναφορά στην πραγματικότητα.
Και το αστείο…
Το αστείο απλά είναι ο συμβιβασμός.
Θυμόμαστε για λίγο τι θέλουμε
και το βάζουμε στην άκρη.

Λες και υπάρχουν πολλά αύριο…
Λίγα είναι και ακόμα λιγότερες οι ευκαιρίες τους
να ζευγαρώσουν με κάποια στιγμή, που έκανε το λάθος να ξεφύγει.

Σχόλια

X