‘Εξω από το ραδιομέγαρο της ΕΡΤ, όσοι έρχονταν για να δηλώσουν τη συμπαράστασή τους στους εργαζομένους και την αντίθεσή τους στην πραξικοπιματική κυβερνητική πρακτική, γίνονταν μάρτυρες μιας συγκλονιστικής εικόνας. Μπροστά από τις παρατεταγμένες διμοιρίες των ΥΜΕΤ, που φρουρούσαν το κτίριο, βάζοντας συμβολικά χειροπέδες στα κάγκελα, στεκόταν για ώρες μια ηλικιωμένη γυναίκα, μαυροντυμένη σαν να πενθεί, κρατώντας ένα χαρτόνι κρεμασμένο απ’ το λαιμό της που έγραφε «Βοήθεια». Σιωπηλή, με το βλέμμα της να κρύβεται από τα μαύρα γυαλιά, παρέμενε ακίνητη. «Ο κόσμος πρέπει να βγει έξω. Ν’ αφήσει την πολυθρόνα παλικάρι μου και να διαδηλώσει για να μην τον κάνουν φτωχότερο», έλεγε.

Πόσοι και ποιοι άραγε νιώθουν την ανάγκη να πουν βοήθεια σήμερα; Είναι οι νέοι που παίρνουν πτυχίο και δεν μπορούν να βρουν δουλειά, είναι οι μαθητές που δεν έχουν δικαίωμα στο όνειρο, ο παππούς κι η γιαγιά που βλέπουν κόπους χρόνων να ψαλιδίζονται όπως οι συντάξεις τους, οι γονείς που μένουν άνεργοι και δεν έχουν να φροντίσουν τα κουτσούβελά τους, ο κόσμος που δεν έχει να πληρώσει μερικές εκατοντάδες ευρώ σε εφορία και τράπεζες και πλέον κινδυνεύει να μείνει στο δρόμο. Είναι οι εργαζόμενοι της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης που έχασαν τα πάντα σε μια νύχτα.  «Για όλους αυτούς ζητάω βοήθεια», μου λέει η Μελίνα Κοτσάκη, 69 ετών, συνταξιούχος αεροσυνοδός της παλιάς Ολυμπιακής.

«Ξέρεις τι είναι 25 χρόνια σ’ένα κονσερβοκούτι, όπως τα αεροπλάνα; Και μετά αφού έχεις δουλέψει τόσα χρόνια, έρχονται να σου κόψουν αυτό που δικαιούσαι για να περάσεις το υπόλοιπο της ζωής σου». Το ’91, όταν και σταμάτησε να εργάζεται, δεν φανταζόταν έτσι το μέλλον. «Αυτοί ξεπουλούν τα πάντα. Κι ο Στουρνάρας όλο χαμογελαστός είναι.»

Στο δρόμο κατεβαίνει για εκείνους που δεν τη λογάριασαν. «Ένα διαμερισματάκι έχω και με τους φόρους και τα χαράτσια θα το χάσω. Θα μ’ αφήσουν στα γεράματα στο δρόμο!». Αλλά κατεβαίνει και για τον κόσμο που έχει ανάγκη. «Οι γείτονες με κοροϊδεύουν. Αλλά όσο με κρατούν τα πόδια μου εγώ θα βγαίνω έξω. Παιδιά κι οικογένεια δεν έχω, αλλά τη χώρα μου και τους ανθρώπους της τους νοιάζομαι. Ελπίζω η ενέργειά μου να αφυπνίσει τους συμπολίτες μας». Λίγους μήνες πριν όμως, είχε αναγκάσει ακόμα και τους ανθρώπους που γελούσαν μαζί της όταν την έβλεπαν να παίρνει το λεωφορείο κρατώντας ένα χαρτόνι ή ένα πλακάτ για να φτάσει στο κέντρο, να της βγάλουν το καπέλο.

voitheia2

«Με παραδέχτηκαν όλοι, όταν πάλι, έτσι σε πορεία είχα ένα χαρτόνι που έγραφε ‘σκύβω και προσκυνώ το λείψανό σου Ελλάδα’. Τότε, είχε σπεύσει κι η Χρυσή Αυγή ν’ αγκαλιάσει την πρωτοβουλία της Μ. Κοτσάκη. Μόνο που η ίδια, δεν θέλει ούτε να τους βλέπει τους ναζί. «Μένω στην Άνω Πεύκη. Νομίζω εδώ είναι κι ο Μιχαλολιάκος. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν να προσφέρουν απολύτως τίποτα. Ο φασισμός δεν έχει να δώσει απολύτως τίποτα».

Σχόλια

Αρθρογράφος

Κώστας Παπαντωνίου

Σπούδασε Επικοινωνία και ΜΜΕ στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ξεκίνησε να δημοσιογραφεί το 2009, ως μπασκετικός ρεπόρτερ στo sport.gr όπου έμεινε μέχρι το 2011. Στη συνέχεια συμμετείχε στο trollradio.gr ως μουσικός παραγωγός για ένα χρόνο. Τον Μάρτη του 2012 δημιούργησε μαζί με φίλους και συναδέλφους το αυτοδιαχειριζόμενο διαδικτυακό περιοδικό 3pointmagazine.gr και από το καλοκαίρι του '12 εργάζεται στην εφημερίδα Αυγή.

Σχετικά Άρθρα

X