Ζέστη, ήλιος, μεσημέρι, οδηγός ενός αυτοκινήτου που θέλει να βάλει πέμπτη και να μπει σε έναν αυτοκινητόδρομο.

Προορισμός άγνωστος μέχρι το σούρουπο όπου το τοπίο αρχίζει να κοκκινίζει και η μόνη θέα μια θάλασσα.

Λίγες αποσκευές, θυμίσεις ακόμη περισσότερες, κάτι που να θες να τις πνίξεις στην θάλασσα ή σ’ ένα μπουκαλάκι στο βυθό της. Αποστολέας και παραλήπτης σημειώσατε Χ, ισοπαλία πως το λένε.

Τα πράγματά μου αφημένα σε μια άμμο, τα όνειρα πεταμένα από ‘δω και από ‘κει, είμαι μόνο εγώ που βγαίνω στην επιφάνεια της θάλασσας μονάχα για να με δω. Ο βυθός της με κάνει να ανακαλύπτω κάτι από τα κομμάτια μου, σαν θησαυρός ναυαγίου. Το ξέρω γελάς, με το ναυάγιο της ζωής, με τον θησαυρό της ψυχής τί γίνεται θα μου πεις;

Σαν πνιγμένος στο βυθό σου, που να φοβάσαι να βγεις πάνω μη τυχόν και αναπνεύσεις από τον αέρα τους και ξαναβουτάς στα βαθιά δίχως ανάσα και κλειστά τα μάτια!

10 , 9 , 8 , 7 , 6 , 5 , 4 , 3 , 2 , 1… και βγαίνω στην πραγματικότητα.

Κάποιος να ‘ρθει να μου δώσει το φιλί της ζωής, να αναπνεύσω, να σηκωθώ ξανά στα πόδια μου και να βρεθώ πίσω στην στεριά μου. Εκεί, όλα τα πράγματά μου, ανακατεμένα μέσα σ’ ένα σακίδιο, σε αυτό της ζωής.

Ψάχνοντας, βρήκα κι ένα σημείωμά σου.

«Στο τέλος όλα καλά θα πάνε, κι αν δεν πάνε τότε δεν είναι το τέλος»
2010 Καλοκαίρι

…στην αγαπημένη μας παραλία στην Λευκάδα κάτω από την σκιά των δέντρων.

Το τέλος ήρθε ή μήπως έρχεται κι εσύ δεν μου λες τίποτα.

Ζέτα Καρκαμπούνα

Σχόλια

X