«Γιατί αν γλιτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα». Με αυτό τον στίχο κλείνουν το κείμενό τους η ομάδα των 77 αλληλέγγυων αθλητών που έφτιαξαν γηπεδάκια για τα παιδιά του Χαμόγελου του Παιδιού στον Καρέα. Μια πράξη αλληλεγγύης, που επέλεξαν να είναι ανώνυμη αλλά ουσιαστική.

Εδώ και 10 μέρες περίπου τα 26 παιδιά του Χαμόγελου του Παιδιού στον Καρέα μπορούν να αθλούνται και να παίζουν στην αυλή του σπιτιού τους. Κι αυτό χάρη στους Αλληλέγγυους Αθλητές. Μια ομάδα 77 αθλητών που τους ένωσε η αλληλεγγύη και απόφασισαν να την κάνουν πράξη, προσφέροντας στα παιδιά αυτό που αγαπάνε οι ίδιοι περισσότερο, τον αθλητισμό, που όπως λένε «έχει την δύναμη να αλλάξει τον κόσμο, να εμπνεύσει, να δώσει κίνητρο και ελπίδα σε μικρούς και μεγάλους».

«Ας γίνει η αλληλεγγύη θάλασσα, κι ίσως κι εκείνο το ανθρώπινο το κύμα να φουσκώσει» το μήνυμα των αθλητών που μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας επέλεξαν την ανωνυμία και το ομαδικό πνεύμα για να προωθήσουν την αλληλεγγύη με σεβασμό στον άνθρωπο, ανεξαρτήτως χρώματος ή εθνικότητας.

Το κείμενο της ομάδας των αλληλέγγυων αθλητών, έτσι όπως δημοσιέυθηκε στη σελίδα τους στο facebook:

Αισθανόμαστε πως πρέπει να μοιραστούμε τα βιώματα απο την πρώτη μας πράξη αλληλεγγύης, τη δημιουργία γηπέδων στο Χαμόγελο του Παιδιού.

Η ιδέα μας ήταν συγκεκριμένη. Να δώσουμε στα παιδιά εκτός από χαρά, κίνητρο να έρθουν κοντά στον αθλητισμό, να τους διδάξουμε τις διαχρονικές αξίες του, να τον χρησιμοποιήσουν ως ασπίδα στο μέλλον σε μια κοινωνία που μόνο φιλόξενη δεν είναι.

Οι εργασίες ξεκίνησαν με την καθημερινή παρουσία μας εκεί και το αποτέλεσμα ήταν ακριβώς όπως το περιμέναμε. Αυτό που δεν περιμέναμε ήταν πως μέσα από αυτή τη δράση θα παίρναμε περισσότερα από όσα θα δίναμε. Τελικά όντως, ό,τι δίνεις γυρίζει μέσα σου πιο πλούσιο, πιο βαθύ.

Όπως λέει και ο Γκαλεάνο, στην αλληλεγγύη έχεις να μάθεις πολλά από τον άλλον.

Και αυτο εγινε σε εμάς πραγματικότητα.

Και μάθαμε και συνεχίζουμε να μαθαίνουμε.

Μάθαμε πως ευτυχία δεν είναι να έχεις δεύτερο ζευγάρι παπούτσια, ευτυχία είναι να θέλει κάποιος να παίξει μαζί σου, να νιώσεις ότι πραγματικά νοιάζεται για σενα. Και είναι εδώ χωρίς να ζητά ανταλλάγματα.

Τα γηπεδάκια ήταν όντως χρήσιμα. Όμως αυτό που είδαμε στα μάτια τους είναι ότι δεν είχαν τόσο ανάγκη τα υλικά αγαθά, αλλά την παρουσία μας εκεί, το παιχνίδι μαζί μας, τον βομβαρδισμό από ερωτήσεις, το να αισθανθούν ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν χρειάζονται τις μέρες των Χριστουγέννων βάζοντας το γιορτινό πρόσωπο, για να τους χτυπήσουν τη πόρτα.

Μάθαμε πως η αγωνία ενός παιδιού δεν ήταν πότε θα τελειώσουν τα έργα για να μπορέσει να παίξει, αλλά αν θα συνεχίσουμε να πηγαίνουμε εκεί όταν τελειώσουν.

Μάθαμε πως δυστυχώς η πλειοψηφία των δημοσιογράφων δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία στην πράξη μας, που παρόμοια δεν έχει γίνει πουθενά στον κόσμο, με την πρόφαση ότι είναι ανώνυμη και δεν θα φέρει πολλά κλικ.

Μάθαμε πως θα συνεχίσουμε με τον ίδιο τρόπο και πείσμα να πορευόμαστε, γιατί σκοπός μας δεν είναι η ατομική μας διαφήμιση, είναι να μπολιάσουμε τον αθλητή και την κοινωνία με τις πραγματικές αξίες του αθλητισμού. Να προάγουμε την αλληλεγγύη με σεβασμό στον άνθρωπο, ανεξαρτήτως χρώματος ή εθνικότητας.

Μάθαμε πως όταν είσαι αθλητής, και δεις πώς σε κοιτάει στα μάτια ένα παιδί, ίσως καταλάβεις και την ευθύνη που έχεις απέναντι σε όλα τα παιδιά.

Μάθαμε κι άλλα πολλά και με αυτή την ευθύνη θα πορευτούμε, ώστε να γίνουμε η αλλαγή που θέλουμε να έρθει στον αθλητισμό.

Γιατί αν γλιτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα.

Σχόλια

X