Φτάνω σπίτι και πετάω την τσάντα μου κάτω. Ο θόρυβος της σακούλας αντί του κλασσικού «μπαπ» μου υπενθυμίζει τα δισκάκια που ψώνισα τις προάλλες. «Την έκανα τη ζημιά», σκέφτηκα.

Ανάμεσα σε ξεχασμένες εφημερίδες φαίνεται η χιλιοτσακισμένη επιγραφή του «Ζαχαρία» κι η αγωνία γίνεται μεγαλύτερη. Τα CD όμως ήταν ανέγγιχτα. Οι κατά τ’ άλλα άχρηστες εφημερίδες φαίνεται πως λειτουργούσαν ως ασπίδα προστασίας στα αλεπάλληλα κοπανήματα απ’ το κάθε φορά άγαρμπο παράτημα της τσάντας σε πεζούλια και πατώματα.

Τα CD δεν μου ήταν «ξένα». Είχαν γίνει οικεία από το ίντερνετ. Έλειπε όμως το υλικό τους κομμάτι για να συμπληρωθούν. Αφού τα περιεργάζομαι για λίγη ώρα, ξεφυλλίζω το βιβλιαράκι του ενός. Βλέπω τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες των μουσικών, τους στίχους κι ένα γράμμα του σκηνοθέτη της ταινίας για την οποία γράφτηκαν τα τραγούδια στον συνθέτη. «Πίνω ένα τσίπουρο στην υγειά σου», του γραφε ως χαιρετισμό κι ως ένδειξη εκτίμησης.

Το βιβλιαράκι μύριζε τσιγάρο. Είχε κρατήσει τις «συνήθειες» του παλιού του ιδιοκτήτη. Παρότι είχαν περάσει μήνες από τότε που το έδωσε στον «Ζαχαρία», η μυρωδιά είχε παραμείνει αναλλοίωτη και σ’ έκανε να σκέφτεσαι τη δική του πρώτη επαφή με το δισκάκι.

Αυτό δεν θα μπορούσε να συμβεί ποτέ μέσω Ίντερνετ. Η γνωριμία αυτού του είδους, θέλει τον ρομαντισμό της…

Σχόλια

X