poreiaΚι είναι το τραγούδι το ίδιο. «Πότε θα κάνει ξαστεριά, πότε θα φλεβαρίσει…» Σαράντα χρόνια μετά την επέτειο του Πολυτεχνείου. Κι είναι κι οι άνθρωποι ίδιοι. Τόσο που αν τους βγάλεις τη στολή και τους μιλήσεις από καρδιάς θα τραγουδάνε το ίδιο τραγούδι. Όπως ο ματατζής στη Βασ. Σοφιας,που γύρισε προς το μέρος μας και τραγουδούσε και αυτός. Όπως ο ναύτης και ο φαντάρος που διαδήλωναν στην πορεία.

Για μια στιγμή έγιναν δικοί μας. Για όσο διαρκούσε το τραγούδι, κι η μελωδία κύλαγε για να ζεστάνει το κρύο, θύμισαν τον άνθρωπο πίσω απ’ τη μάσκα. Τον  ίδιο άνθρωπο που οργίζεται όταν τον φιμώνουν , που απογοητεύεται όταν τον απολύουν, που καταρρέει όταν κρατικοί φορείς σκοτώνουν  πολιτικά το παιδί, το σύντροφο, το φίλο, το συναγωνιστή του. Κι ας είναι κι ο ίδιος κρατικός φορέας. Κι ας είναι μικρή η πιθανότητα να είναι μια εξαίρεση στη γενίκευση «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι».

Άραγε θα καταλήξεις κι εσύ ματατζή, να υπερασπίζεσαι, θεωρητικά, μετά από σαράντα χρόνια τους συμπολίτες σου, που εκφόβιζες και έπνιγες με δακρυγόνα και ξύλο, σα τον οδηγό του τανκ το ’73, ή ήσουν κι εσύ η επιβεβαίωση ενός κανόνα, που εξιλεώνει τις τύψεις προσαρμόζοντας τις πιο ανήθικες πράξεις στους πιο ηθικούς στίχους, εξαγνίζοντας έτσι τα χείριστα κίνητρα, ανακουφίζοντας τη βεβαρημένη συνείδηση, με την πιο διαστρεβλωμένη κάθαρση;

Άραγε σε άλλη πορεία θα ενώσεις πέρα απ’ τη φωνή και την ύπαρξή σου μαζί μας, βγάζοντας τη στολή, προστατεύοντας αυτό που σαν άνθρωπος ορκίστηκες, τον πολίτη και όχι το κράτος; Άραγε θα γίνεις ποτέ πραγματικά δικός μας;

Μαρία Ζαρέντη

Σχόλια

X