Ένα τετράγωνο από φως στο πάτωμα σου,
έτσι το σκέφτομαι και είναι δικαιώμα σου
να βλέπεις άλλο φως, σε άλλους τοίχους.
Το «Β» σου είναι για τη «Βοή»-που είναι ΣΤΟ μυαλό σου.
Το «Λ» σου είναι για το «Λέυτερο» -που είναι ΤΟ μυαλό σου.
Με το μικρό σου σε φωνάζουμε.
Με χρώματα βάφουμε πανιά λευκά. Το όνομα σου.
Τ’ αφήνουμε λεύτερα στον αέρα να χορεύουν πριν δέσει η ανάσα μας με δηλητήρια.
Ελάχιστα σε ξέρουμε μα άπειρα σ’ αγαπάμε. Ερωτεύομαστε και ‘μεις τον πειρατή σου. Σαν μια σκιά σε ‘χουμε στο μυαλό μας.
Και το ομολογούμε: Τρόμο νιώθουμε.
Φοβόμαστε να μην μας μάθει ο κόσμος με το μικρό μας και, δύο γράμματα μεγάλα βάλει στο πλάι μας.
Το «Τ» θα είναι για τον τρόμο.
Όσα γνώρισες, να τα ξεχάσεις θέλουν.
Βιβλία που γραφτήκαν με το χέρι.
Μα ποιος απ’ αυτούς ξέρει, τι είναι μια νύχτα σε κελί;
Ελάχιστα σε ξέρουμε μα ξέρουμε τι θέλεις. Να μην ξεχάσεις ποιητών τα λόγια, κερκίδες που ακουμπήσανε και μάγεψαν ανθρώπους. Εκεί που σήμερα χορτάρι την πέτρα καταπίνει, εκεί το Β και το Λ σου θρηνεί.
Ένα τετράγωνο από φως στην πέτρα την αρχαία, σε προσμένει,
όταν θα βγεις,
γιατί θα βγεις,
κι αυτό η καρδιά το ξέρει
γι αυτό και αφήνεις πλάι για τα τώρα το «γιατί».

Σχόλια

X