Είναι περίεργο πράγμα η απώλεια. Δύσκολα αιχμαλωτίζεται μέσα σε μια μπομπίνα των 16mm. Μάλλον όχι: Δεν αιχμαλωτίζεται! Ίσως εγκλωβίζεται, απλά, σε ένα ασπρόμαυρο frame κάποιον γκρεμισμάτων, ενός χαμόγελου, μιας τρεμάμενης φιγούρας.

Και σήμερα τούτη η… «αδίστακτη» κινηματογραφική μηχανή της ιστορικής μνήμης αποφάσισε να καδράρει στον Νίκο Κούνδουρο και να γεμίσει την μνήμη με σκόρπιες θύμησες από την «Μαγική πόλη», τον «Δράκο», τις «Μικρές Αφροδίτες».

Από την ταινία ο Δράκος -1956

Να ξαναταξιδέψει στον χρόνο του νεοελληνικού ρεαλισμού παρέα με τα φιλμ της μετεμφυλιακής περιόδου. Τότε που οι «ηττημένοι» προσπαθούσαν να σταθούν στα πόδια τους να ξαναδημιουργήσουν ζωή από τα συντρίμμια.

Με οδηγό τον Ροσελίνι και την ιταλική κινηματογραφική αναγέννηση, ο Νίκος, ο Αλέκος και οι άλλοι δημιουργοί, έστηναν ένα σκηνικό ελληνικού νεορεαλισμού που όχι απλά «σκότωνε» (την μέχρι τότε) εικόνα των «ηττημένων» αλλά λειτουργούσε ως διαμορφωτής νέων δημιουργικών καταστάσεων πάνω στις οποίες πάτησαν αρκετοί δημιουργοί των ακόλουθων δεκαετιών: ο Θόδωρος, ο Παντελής…

Από την ταινία Η Μαγική Πόλη – 1954

Τώρα που η ιστορία εγκλώβισε τον Νίκο Κούνδουρο στα κινηματογραφικά της κλικ, τώρα που το «Πρόσωπο της Μέδουσας» δείχνει να χάνεται, μια για πάντα, στα φιλμ της μιζέριας, είναι η στιγμή που η λήθη νικιέται, οριστικά, μπροστά στην δημιουργία.

Αντίο και ευχαριστούμε Νίκο Κούνδουρε…

Σχόλια

X