psiloΟ άνθρωπος λένε πεθαίνει μια φορά. Διαφωνώ. Μπορείς να νιώσεις νεκρός ενώ παραμένεις ζωντανός, υγιής και με σφυγμό πολλές φορές στην ζωή σου. Είμαι της άποψης ότι κατά την διάρκεια της ζωής μας βιώνουμε πολλούς μικρούς θανάτους, έναν μικρό θάνατο για κάθε γεγονός της ζωής μας που μας χάραξε οδυνηρά και αξεπέραστα, που ίσως συνεχίζει ακόμα να μας πονά, λάθος όχι ίσως, σίγουρα.

Η ανεργία για παράδειγμα μοιάζει σαν έναν μικρό θάνατο. Οι σφυγμοί σου μειώνονται, η όρεξή σου το ίδιο, δεν παράγεις τίποτα, δεν κάνεις τίποτα και προπάντων δεν σκέφτεσαι τίποτα. Η σκέψη του ποιός είσαι, τί κάνεις και τί θα κάνεις στο μέλλον, σκοτώνει τα εναπομείναντα ζωτικά κύτταρά σου. Στην προσπάθεια να σταματήσεις τις σκέψεις που σε σκοτώνουν, μειώνονται οι κινήσεις σου και η διάθεσή σου. Από το κρεβάτι μπροστά στην τηλεόραση ή τον υπολογιστή και πάλι πίσω, αυτή είναι η αέναη ρουτίνα σου, οι μοναδικές κινήσεις που έχεις το κουράγιο και την όρεξη να κάνεις. Με τον καιρό οποιαδήποτε άλλη διαδρομή που δεν εμπεριέχει το κρεβάτι, τον καναπέ και την τηλεόραση αποφεύγεται και φαντάζει αδύνατη. Το έξω, η δράση, το να ζεις ουσιαστικά γίνεται ο χειρότερος εφιάλτης σου, εξάλλου τι να κάνεις εκεί έξω άμα δεν έχεις ένα σκοπό. Εκεί έξω συνήθως καταλήγεις να βολοδέρνεις ανεξέλεγκτα στον δρόμο μπας και καθυστερήσεις από το να πας στο σπίτι που δεν έχεις και τίποτα να κάνεις άλλωστε.

Η ανεργία είναι ένας μικρός θάνατος όπως είναι ο χωρισμός από ένα αγαπημένο σου πρόσωπο, ο θάνατος ενός φίλου, μια χαμένη αγάπη, ο χαμένος εαυτός σου.

 

Πολλοί μικροί θάνατοι που ξεπερνάμε καθημερινά, που θα βιώσουμε αλλά θα ξεπεράσουμε, που βιώνουμε αλλά πρέπει να τους προσπεράσουμε. Γιατί ένας μικρός θάνατος σε αντίθεση με τον πραγματικό νικιέται, και από αυτόν βγαίνεις πιο δυνατός και πιο ανθρώπινος.

 

*Η φωτογραφία είναι της Χρύσας Βαϊνανίδη.

Κατερίνα Καραβία

Σχόλια

X