Στη δική μου φυλακή
Τα κάγκελα της σκουριασμένα, φθαρμένα στο χρόνο
Τις γωνιές της τραχιάς τους επιφάνειας, μόνο εγώ παρατηρώ
Το από μέσα διαφέρει από το έξω

Αυτό που σε γεμίσει, σε αδειάζει κιόλας
Ξεσκεπάζει κάθε αδυναμία σου, κάθε δειλή πτυχή σου
Σε λυτρώνει, σε παρηγορεί, σε δυναμώνει.
Απέναντι στον μπρούτζινο τοίχο.

Τυφλά γυαλιά. Σπασμένες καρέκλες
Αντί για ουρανό, στα γόνατα ικετεύοντας

 

Κραυγή-παύση-κραυγή-παύση

Στριμωγμένο σε μία γωνιά το απόσταγμα ενός κοιτάγματος
Όσο και αν το περιθωριοποιείς, τόσο αυτό βασιλεύει
Ανταμώνεις με μία ματιά τον κυνηγό
Άλλοτε φιλικός, άλλοτε έτοιμος να σε σκορπίσει

 

Πάνω-κάτω-πάνω-κάτω

Η ώρα 1. Τελείωσε άλλη μία δοκιμασία, για να ξεκινήσει μία καινούρια
Αβάσταχτος καιρός, ξεσκισμένα κουμπιά, άτακτα σύννεφα
Σταγόνες αίματος, από τα αγκάθια της απελπισίας
Άτακτη φυγή, ανάστημα που τρομάζει, αλλά δεν πείθει.
Αυτό θα ρίξω. Με την απάντηση που του αρμόζει, χορεύοντας σε ένα αλλοπρόσαλλο ρινγκ.

 

Δεξιά-Αριστερά-Δεξιά-Αριστερά

Υπογραφή.

Σχόλια

Αρθρογράφος

Κώστας Παπαντωνίου

Γεννήθηκε και ζει στα Εξάρχεια. Αγαπά τους τοίχους, τους αγώνες και τους ανθρώπους τους. Του αρέσει να φωτογραφίζει και να γράφει για όσα δεν μπόρεσε να φωτογραφίσει. Από τα 9 του κυκλοφορεί με μια εφημερίδα στο χέρι και συνεχίζει να γράφει σε μπλοκάκι στα ρεπορτάζ. Ακούει Verve, Μπαλάφα και Grunge. Διαβάζει ό,τι του γυαλίσει στις βιτρίνες της Καλλιδρομίου, της Ζωοδόχου Πηγής, της Θεμιστοκλέους. Αγαπά τα νησιά και κάποτε θέλει να ζήσει σε ένα από αυτά. Μέχρι τότε, κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για μια διαφορετική δημοσιογραφία, με πολλά αυτοδιαχειριζόμενα 3point και γραφιάδες χωρίς περιορισμούς. Venceremos.

Σχετικά Άρθρα

X