Στη δική μου φυλακή
Τα κάγκελα της σκουριασμένα, φθαρμένα στο χρόνο
Τις γωνιές της τραχιάς τους επιφάνειας, μόνο εγώ παρατηρώ
Το από μέσα διαφέρει από το έξω

Αυτό που σε γεμίσει, σε αδειάζει κιόλας
Ξεσκεπάζει κάθε αδυναμία σου, κάθε δειλή πτυχή σου
Σε λυτρώνει, σε παρηγορεί, σε δυναμώνει.
Απέναντι στον μπρούτζινο τοίχο.

Τυφλά γυαλιά. Σπασμένες καρέκλες
Αντί για ουρανό, στα γόνατα ικετεύοντας

 

Κραυγή-παύση-κραυγή-παύση

Στριμωγμένο σε μία γωνιά το απόσταγμα ενός κοιτάγματος
Όσο και αν το περιθωριοποιείς, τόσο αυτό βασιλεύει
Ανταμώνεις με μία ματιά τον κυνηγό
Άλλοτε φιλικός, άλλοτε έτοιμος να σε σκορπίσει

 

Πάνω-κάτω-πάνω-κάτω

Η ώρα 1. Τελείωσε άλλη μία δοκιμασία, για να ξεκινήσει μία καινούρια
Αβάσταχτος καιρός, ξεσκισμένα κουμπιά, άτακτα σύννεφα
Σταγόνες αίματος, από τα αγκάθια της απελπισίας
Άτακτη φυγή, ανάστημα που τρομάζει, αλλά δεν πείθει.
Αυτό θα ρίξω. Με την απάντηση που του αρμόζει, χορεύοντας σε ένα αλλοπρόσαλλο ρινγκ.

 

Δεξιά-Αριστερά-Δεξιά-Αριστερά

Υπογραφή.

Σχόλια

Αρθρογράφος

Κώστας Παπαντωνίου

Σπούδασε Επικοινωνία και ΜΜΕ στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ξεκίνησε να δημοσιογραφεί το 2009, ως μπασκετικός ρεπόρτερ στo sport.gr όπου έμεινε μέχρι το 2011. Στη συνέχεια συμμετείχε στο trollradio.gr ως μουσικός παραγωγός για ένα χρόνο. Τον Μάρτη του 2012 δημιούργησε μαζί με φίλους και συναδέλφους το αυτοδιαχειριζόμενο διαδικτυακό περιοδικό 3pointmagazine.gr και από το καλοκαίρι του '12 εργάζεται στην εφημερίδα Αυγή.

Σχετικά Άρθρα

X