Φάγαμε στη Μάνη, ήπιαμε μπύρες στην Ικαρία, αλλά την τηλεόραση δεν την αποχωριστήκαμε ούτε το καλοκαίρι. Αυτοί είμαστε, λοιπόν. Πάντως σε όποια επιλογή μας και να μας ακολουθήσετε δεν θα χάσετε.

Πήγα στην ταβέρνα του μπάρμπα Πέτρου στην Αρεόπολη Μάνης, την πιο παλιά ταβέρνα του χωριού που άνοιξε το 1930. Από την πλατεία είναι 2 λεπτά και μέχρι να τη βρεις έχει προλάβει να δεις τα ωραία καφέ για το γλυκάκι που θ’ ακολουθήσει αργότερα. Ξεχωρίζει από τη ξύλινη ταμπέλα της, τις βουκαμβίλιες και την αυλή της. Οι άνθρωποι της θα σε υποδεχτούν με ζεστασιά. Έχουν δική τους κουζίνα και αρκετά από τα προϊόντα είναι δικής τους παραγωγής, όπως ο Κόκκορας και το Γουρουνοπουλο. Οι τιμές τώρα το καλοκαίρι είναι λιγάκι ανεβασμένες.

mani

Η μοσχαρίσια είναι στα 10, η χοιρινή στα 8, ο κόκκορας και το γουρουνόπουλο στα 8,5. Όλα τα φαγητά είναι στην κατσαρόλα το μεσημέρι, αλλά το βράδυ βάζουν και σχάρα. Θα σ’ αρέσει το κρασί τους. Είναι δεδομένο ότι τελειώνοντας το πιάτο σου θα έχει χορτάσει, αλλά δεν πρέπει ν’αρνηθείς το κέρασμά τους. Παγωμένο καρπούζι που ολοκληρώνει ιδανικά το γεύμα…

Κώστας Παπαντωνίου

Πήγα στον «Μύθο» της Ικαρίας που αν και σχετικά καινούργιο μαγαζί έχει όλα τα φόντα να γίνει όνομα και πράγμα. Βρίσκεται στον Αρμενιστή, ακριβώς πάνω από την μικρή παραλία του χωριού. Αξίζει να τον επισκεφτείς κάθε ώρα της ημέρας, ωστόσο προσωπικά η αγαπημένη μου ήταν το μεσημεράκι. Όταν ο ήλιος έκαιγε, η φυλλωσιά του Μύθου δημιουργούσε ένα παχύ στρώμα σκιάς, ιδανικό για να περάσουν ευχάριστα οι δύσκολες αυτές ώρες. Παρέα με αγαπημένες μουσικές όπως Θανάση Παπακωνσταντίνου και Γιάννη Χαρούλη, αλλά και φτηνή μπύρα ή καφέ (σε… κουβά).

muthos

Η Ικαρία πρεσβεύει την χαλαρότητα και ο Μύθος φρόντισε να μας επιβεβαιώσει όσα είχαμε στο μυαλό μας για το μέρος αυτό και τους ανθρώπους του. Άνθρωποι όμορφοι, ευγενικοί, δεκτικοί στο να αλλάζουμε τις μουσικές τους ανάλογα με τις δικές μας ορέξεις. Δικοί μας άνθρωποι σε ένα δικό μας μαγαζί.

Κώστας Σωτηρόπουλος

Ξεκινώντας να βλέπω το “New York I love you” 6 χρόνια μετά την κυκλοφορία του, είχα στο μυαλό μου ότι θα περνούσα ένα ξεκούραστο βράδυ με την τέλεια αμερικανιά . Αντιθέτως ο σκηνοθέτης Emmanuel Benbihy έδωσε γλαφυρά κομμάτια της πραγματικότητας. Σεξ που καταλήγει σε έρωτα, αγάπη, τέχνη και αόριστες στιγμές μοναξιάς σε κάποιο καφέ που κατανοείς την ομορφιά μέσα από τη θλίψη.

Μάιρα Ζαρέντη

Είδα την ταινία «The Broken Circle Breakdown», ή αλλιώς Ραγισμένα Όνειρα όπως είναι η -κακή- μετάφραση στα ελληνικά. Βέλγικη παραγωγή, υποψήφια για Όσκαρ ξενόγλωσσης στα φετινά Όσκαρ (επικράτησε το ιταλικό Grande Belezza) και μία από τις καλύτερες ίσως ταινίες της χρονιάς που μας πέρασε. Η σχεδόν ονειρεμένη σχέση ενός παθιασμένου ζευγαριού, ο αναπάντεχος ερχομός ενός παιδιού, τα εφτά ευτυχισμένα χρόνια και η αρρώστια που θα καθορίσει τη ζωή τους, όταν χάνουν την κόρη τους.

Ο κύκλος ευτυχίας ολοκληρώνεται και σειρά παίρνει η μάχη των δύο τόσο διαφορετικών ηρώων να αποφασίσουν αν μπορούν να αντέξουν την απώλεια αυτή μέσα από τις εντελώς αντίθετες κοσμοθεωρίες τους, μέσα από την αντίληψη για τον θάνατο αλλά και τον Θεό. Η bluegrass μουσική (παρακλάδι της country) συνοδεύει κάθε στιγμή της οικογένειας, στα καλά και στα κακά, συνθέτοντας ένα καταπληκτικό soundtrack, το οποίο συμπληρώνει απόλυτα τις παθιασμένες ερμηνείες του πρωταγωνιστικού ζευγαριού. Τip: όταν τη δείτε εφοδιαστείτε μπόλικα χαρτομάντιλα!

Σοφιάννα Μπονοβόλια

Σχόλια

X