Πέρασαν κιόλας έξι χρόνια από το τελευταίο «αντίο» των Διάφανων Κρίνων. Έκτοτε, φήμες για επανασύνδεση, για νέες κυκλοφορίες, επικοινωνία μεταξύ των μελών για το ενδεχόμενο να ξανασμίξουν. Την Πέμπτη (10/9) και την Παρασκευή (11/9) αυτή η επανασύνδεση θα γίνει και θα γίνει για τον πιο ιερό σκοπό: Για τη στήριξη του Θάνου Ανεστόπουλου, ο οποίος βρίσκεται εδώ και κάποιους μήνες αντιμέτωπος με τον καρκίνο, μένοντας όρθιος σε αυτή τη μάχη, ζώντας με αυτό και προσπαθώντας όχι μόνο να τον ξεπεράσει ο ίδιος, αλλά να προσφέρει μέσα από την εμπειρία του.

Από το 1991, τα Διάφανα Κρίνα με την ατμοσφαιρικότητα, τους στίχους και τη διαφορετική σκοπιά που έβλεπαν τα πράγματα (σε σχέση με τα υπόλοιπα ροκ συγκροτήματα που ξεχώριζαν εκείνη τη δεκαετία) έβαλαν και το δικό τους όνομα στην κορυφαία τριάδα -άντε, τετράδα- συγκροτημάτων που έχουν διαμορφώσει τον ήχο της ελληνικής σκηνής.

Τα ποτήρια μείναν άδεια
ένας φίλος που ‘φυγε νωρίς.
Το πρόσωπό του καθρεφτίζεται
στις γουλιές μας, στις ματιές μας
στις κραυγές μας, στις καρδιές μας.

Από το αριστουργηματικό Έγινε η Απώλεια Συνήθεια Μας, μέχρι το κύκνειο άσμα τους, Κι η Αγάπη Πάλι Θα Καλεί, μια δεκαπενταετία σχεδόν γεμάτη από έντονες μουσικές στιγμές, από εκείνες που βρίσκεις τον εαυτό σου να χάνεται, με τη σιωπή να «ευωδιάζει αγριοκέρασα». Δώδεκα τραγούδια λοιπόν καταφέραμε να διαλέξουμε, ενώ θα μπορούσαμε να βάλουμε όλη τη δισκογραφία και πάλι να μην ήταν αρκετή. Γι΄ αυτό, ό,τι σας λείψει προσθέστε το από κάτω με ένα σχόλιο.

Του έρωτα εποχές μάγισσες, ψεύτρες
των πιο όμορφων νυχτών, ώρες αλήτρες.

Δεν μπορώ να θυμηθώ πόσα βράδια έμεινα ξάγρυπνος ακούγοντας από την αρχή ή ανάκατα τους δίσκους τους. Δεν μπορώ να θυμηθώ σε πόσες εκπομπές δεν προλόγισα καν πριν μπει κάποιο κομμάτι τους, γιατί δεν έχεις κάτι να πεις. Κι ακόμα και να πεις κάτι, οι στίχοι τους πάντα θα σε κάνουν να νιώθεις πως δεν είπες τίποτα.

Κι ακόμα, δεν μπορώ να θυμηθώ πόσες φορές συζητούσαμε για το ενδεχόμενο να ξανασμίξουν, με πόση λαχτάρα το περιμέναμε και πόσο σίγουροι ήμασταν πως σε εκείνη τη συναυλία θα μας έβρισκε το πρωί μεθυσμένους από μουσικές και συναισθήματα.

Live δεν κατάφερα να τους δω, ούτε και αυτή τη φορά θα μπορέσω. Πάντα όμως θα ξεχωρίζουν στη μνήμη μου κάποια αποσπάσματα από μια συναυλία το 2007, στην τότε Υδρόγειο, εδώ στην πόλη μου. Λίγο πριν πέσουν οι τίτλοι τέλους.

Μας προσμένουν οι μεγάλοι, οι απέραντοι δρόμοι
Μας προσμένουν κι όλα αυτά που δεν ήρθαν ακόμη
Μας προσμένουν σαν στοιχειά που ξυπνάν απ’ τη στάχτη
οι πιο άγριες χαρές, τα πιο υπέροχα πάθη

Τώρα οι τίτλοι γύρισαν από την ανάποδη. Τα Διάφανα Κρίνα θα ανέβουν για δυο συνεχόμενες μέρες στη σκηνή, και όλοι οι διάφανοι και όλα τα κρινάκια θα είναι εκεί, για μια συναυλία που θα γράψει τη δική της ιστορία και, πάνω απ’ όλα, για το Θάνο.

Στο ξέχειλο ποτήρι μας είναι όλα εκεί γραμμένα
Καπνοί ‘ναι τα μελλούμενα κι αφρός τα περασμένα
Καπνός κι αφρός το γέλιο μας κι εμείς που τραγουδούμε
Βάλτε να πιούμε…

Το κείμενο τελείωσε, λείπει όμως ένας λόγος – τραγούδι για να πας στην Τεχνόπολη. Αυτό γιατί ο τελευταίος αλλά κυριότερος και ισχυρότερος όλων είναι ο ίδιος ο Θάνος και τα ίδια τα Κρίνα.

*Πέμπτη 10 & Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων. Μαζί τους δυο ακόμη διαμορφωτές της ελληνικής ροκ, Last Drive και Γιάννης Αγγελάκας, και ο Αλκίνοος Ιωαννίδης.

Περισσότερα εδώ και εδώ.

**Για τον Γ.Σ. και τον Σκισμένο Χαρταετό.

Σχόλια

X