Τι κι αν μπήκε ο Αύγουστος, την εβδομάδα που μας πέρασε πήγαμε να πιούμε τη μπύρα μας στα «Δυο Περιστέρια” παρέα με μπάλα. Από το πρόγραμμα δεν θα μπορούσαν να λείψουν και οι ταινίες. Δείτε τι κάναμε κι αν σας αρέσει αντιγράψτε μας…

Πήγα στα «Δύο Περιστέρια” για το πρώτο ματς του Παναθηναϊκού. Τα «Δυο Περιστέρια” βρίσκονται στα Εξάρχεια στην Σουλτάνη, λίγο παρακάτω από την πλατεία. Δεν μιλάμε για το καφέ απαράμιλλης ομορφιάς, ωστόσο είναι ένα από τα πλέον αγαπημένα στέκια των Εξαρχειωτών, όταν έχει μπάλα. Ο μαγαζάτορας έχει φροντίσει να πληρώνει συνδρομητική για όλα τα παιχνίδια, τα οποία προβάλλει σε γιγαντοοθόνες  κι έτσι τώρα που αρχίζει ξανά η σεζόν το καφέ είναι για 3-4 ώρες ασφυκτικά γεμάτο.

kwstas_cover

Αξίζει πάντως να πάτε στα ‘Δύο Περιστέρια”  και γιατι έχουν φτηνές και πάντα παγωμένες μπύρες, αλλά και καλό για τα δεδομένα φαγητό με σάντουιτς και ψητά της ώρας. Ωραίοι και φιλόξενοι οι άνθρωποι του μαγαζιού θα σας κάνουν να αισθάνεστε όπως στο καναπέ του σπιτιού σας. Τα «Δύο Περιστέρια” είναι ένα ωραίο στέκι για να δεις μπάλα με τους κολλητούς σου.

Κώστας Παπαντωνίου

Είδα τη γαλλική κωμωδία Qu’Est-ce qu’on a Fait au Bon Dieu? (Θέε μου, τι σου κάναμε;) στο θερινό κινηματογράφο Λιλά (Νάξου 115, Πατήσια). Η ταινία ξεκινά με τρεις απανωτούς γάμους στο Δημαρχείο του γαλλικού προαστίου του Chinon. Οι τρεις πρώτες κόρες της οικογένειας Βερνέιγ παντρεύονται ένα Εβραίο, ένα Άραβα και ένα Κινέζο. Οι γονείς ως πιστοί καθολικοί, γάλλοι αστοί και γκολικοί, όπως κάθε τόσο μας πληροφορεί ο πατέρας, παρευρίσκονται στους γάμους απογοητευμένοι από τις επιλογές των κοριτσιών τους. Το τελειωτικό χτύπημα, όμως, θα είναι η επιλογή του μέλλοντα συζύγου της τέταρτης κόρης.

Ψήγματα ρατσισμού σε όλους ανεξαιρέτως τους χαρακτήρες και κάποιες φανταστικά αστείες ατάκες συνιστούν την κωμικότητα της ταινίας. Δεν προβληματίζει σε βαθύτερο επίπεδο σχετικά με το ρατσισμό ενώ οι συγκρούσεις λύνονται σχετικά απλά και προβλέψιμα, στοιχεία που έκαναν έλληνες κριτικούς να τη “θάψουν”. Εγώ, απλώς, να πω ότι γέλασα πάρα πολύ, ταυτίστηκα με την τρίτη κόρη, τη Σεγκολέν, σε βαθμό ανησυχητικό, ενώ είχα πολύ καιρό να δω κωμωδία στο σινεμά, όπου όλο το κοινό να τραντάζεται από τα γέλια. Το Λιλά είναι ένας όμορφος, θερινός κινηματογράφος με γλάστρες βασιλικού στα ενδιάμεσα τραπεζάκια, όμως έχει ένα μικρό θεματάκι με τον ήχο, καθώς τα ηχεία έπαιζαν σε ένταση «Προσοχή! Δίπλα κοιμάται ο παππούς.»

Νίκη Μαυροειδή

Είδα την δραματική ταινία The way we were. Ύμνος στο αταίριαστο έρωτα που ξεπερνά κάθε εμπόδια ίσως και όχι. Θα μου πείτε παλιά, ναι αλλά κλασική που συγκαταλέγεται στις αμερικανικές ταινίες που πρέπει να έχεις δει οπωσδήποτε και δεν έχουν καμία σχέση με αμερικανιά. Άμα έχεις λατρέψει το Love Story θα λατρέψεις κι αυτή. Το καστ άλλωστε δεν σου αφήνει περιθώρια για το αντίθετο (Μπάρμπρα Στράιζαντ, Ρόμπερτ Ρέντφορντ). Είχε προταθεί για 6 Οσκαρ,  απέσπασε τα δυο και την προτείνω ανεπιφύλακτα για καλοκαιράκι μπροστά στην TV.

Κατερίνα Καραβία

Είδα το “Τropicο” της Lana del Rey, ένα 20λεπτο βιντεάκι, που ξεκινά με αλληγορίες για τον Χριστό, τη Marilyn Monroe και τον Elvis Presley και εναλλασσόμενη χωρο-χρονικά σκηνικά με τον έρωτά της, μεταμορφώνεται από την Εύα σε χορεύτρια σε στήλο. Ατμοσφαιρικά υποτονικά τραγούδια, σινεματική υπόκρουση και σέξυ χορευτικά από την πιο αγαπημένη « θλιμμένη ντομάτα» του Hollywood.

Μάιρα Ζαρέντη

Σχόλια

X