Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από τις πόλεις μας. Το φάντασμα δεν έχει χρώμα ωχρό, δεν ήρθε για να σκορπίσει τη φρίκη. Στο χέρι του κυματίζει μια σημαία με τα χρώματα του ουράνιου τόξου και το πρόσωπό του στολίζεται από ένα πλατύ χαμόγελο. Από τα μάτια του κυλούν δάκρυα λύτρωσης και τα χείλη του ψέλνουν ωδές για ζωές που χάθηκαν και άλλες που δοκιμάστηκαν στον αγώνα για αυτοδιάθεση.

Παρακολουθούμε την ανατολή ενός δικαιώματος. Η αίσθηση αφήνει ένα υπέροχο μούδιασμα, αφού κατοχυρώνεται σήμερα, τη στιγμή που πλείστα άλλα θρυμματίζονται. Αφορά τον πυρήνα της ανθρώπινης υπόστασης, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της ανθρώπινης ύπαρξης. Λέμε «αντίο» σε χρόνια καταστολής, ντροπής, στιγματισμού, απώλειας, κενότητας, δυστυχίας. Και μπορεί το «αντίο» να είναι προς το παρόν θεσμικό, όμως ίσως είναι η απαρχή για μια πολιτισμική επανάσταση, με όχημα τη σεξουαλική απελευθέρωση και τον σεβασμό σε ό,τι πιο ουσιαστικό, ό,τι πιο θεμελιώδες. Στο είναι.

Από αύριο, «θα μπορώ να είμαι απλά… εγώ!». Με δυο λόγια ένας άνθρωπος εξηγεί τη σημασία της νομικής αναγνώρισης της ταυτότητας φύλου. «Θα παραλάβω το πτυχίο μου ακούγοντας το πραγματικό μου όνομα. Το γένος στην ταυτότητά μου θα είναι αυτό που βλέπεις, δεν θα υπάρχει κανένας λόγος να μου ζητήσεις εξηγήσεις, καμιά αφορμή να με παραβιάσεις με ερωτήσεις, δεν θα ξαναδώ ποτέ την έκφραση απορίας στο πρόσωπό σου. Θα διεκδικώ μια δουλειά με τις ίδιες αξιώσεις που έχεις κι εσύ».

Η πιο σημαντική, ίσως, κατοχύρωση του νόμου είναι ότι τα τρανς άτομα θα μπορούν πλέον να αλλάζουν τα έγγραφά τους χωρίς ιατρική/ψυχιατρική γνωμάτευση ή οποιαδήποτε χειρουργική επέμβαση/στείρωση. Ιατρικές πράξεις που σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου θεωρούνται είδος βασανιστηρίου, απάνθρωπης και εξευτελιστικής μεταχείρισης.

Και μπορεί η αναγνώριση της ταυτότητας φύλου φαινομενικά να αφορά μόνο τα τρανς άτομα, με μια δεύτερη ανάγνωση, όμως, καταλαβαίνει κανείς ότι αφορά κάθε άνθρωπο που υπηρετεί το πρόταγμα της ελευθερίας. Η κουβέντα για την ταυτότητα φύλου ανοίγει μια πολύ ευρύτερη συζήτηση, που έχει να κάνει με ζητήματα σεξουαλικότητας, ταυτότητας, κοινωνικής κατασκευής των φύλων, καταστολής, νορμών και επιβολής, ένα θέμα στο οποίο θα επανέλθουμε.

Τα τρανς άτομα έδωσαν -και κέρδισαν- έναν πολυετή και πολυεπίπεδο αγώνα: Ενάντια σε ό,τι οι μεσαιωνικές αντιλήψεις όρισαν ως «φύση», ενάντια σε αυταρχικές αντιλήψεις καθεστώτων που ήθελαν να βάζουν τους ανθρώπους σε βολικά «κουτάκια», ενάντια σε φασίστες που θεωρούν την αυτοδιάθεση ύβρη, ενάντια σε επιστημονικοφανείς προσεγγίσεις που ταύτιζαν με το ζόρι το γενετήσιο με το κοινωνικό φύλο. Εν τέλει, η τρανς κοινότητα δίνει ένα σήμα: «Η ζωή δεν έχει να κάνει με το να βρεις τον εαυτό σου, αλλά με το να τον επινοήσεις»*. Και μόλις το κάνεις, φέρε τον κόσμο ανάποδα για να τον επιτελέσεις. Για να πεις, «είμαι απλά… εγώ».

*George Bernard Shaw

 

Διάβασε αν θέλεις ακόμη:

Θα σ’ ενοχλούσε να σε λέμε Τσάρτα και όχι Τσιάρτα;

Σχόλια

X