Την ασφάλεια προασπίζω
την δουλειά μου κοιτώ
προστάτης είμαι για τον επιβάτη
και το νοικοκυριό.

Κάθε μέρα κοιτώ
κόσμο που πάει κι έρχεται
και μονάχα εγώ ξέρω
τι δεν επιτρέπεται.

Ευθύς θα το πω·
Ζηλεύω τον αστυνομικό
καπέλο που φοράει.
Ο πολίτης προσκυνάει.

Παίρνω τρεις κι εξήντα,
μικρό μεροκάματο για άνω των πενήντα,
μα αν κάτι πρέπει να γίνει λέω «εμπρός κάντο»
γιατί στα μπόνους της δουλειάς είναι εγώ να κάνω κουμάντο.

Υπνωτικά ο κόσμος πάει κι έρχεται
στις σκέψεις με βυθίζει·
κάτι ύποπτο βλέπω εκεί
έγκλημα μου θυμίζει.

Είναι Αφρικανός με σακούλα πλαστική.
Θεέ μου η εικόνα είναι φρικιαστική!
Το χέρι της να βάλει η Αγία Παρασκευή!
Σε αυτό το εμέρτζενσι πρέπει κάποιος να επεμβεί.

Τον Αφρικανό πρέπει κάπου να κρύψω.
Κοντά στον πολίτη εγώ να ενσκύψω.
Τελευταίο βαγόνι η μόνη μου λύση.
Μα πόση ευφυΐα μου έδωσε η φύση!

Το χέρι στην τσέπη σαν καουμπόι,
τί είναι μπροστά μου ο Λέοναρντ Νίμοϊ;

«Αυτά μπαίνουν τελευταίο βαγόνι.
Το τραίνο δεν φεύγει αν δεν μετακινηθείς.
Εσύ στο τέλος θα το φας το ξύλο.»
Εσύ για το χρώμα σου πρέπει να απολογηθείς

«Όχι, είμαι κάθε μέρα εδώ
Τί πρόβλημα έχεις;» με ρωτάει.
Καλά τσάμπα γυάλιζα το σήμα μου
κι έτσι εύκολα αυτός με αψηφάει;

Μπλέκεται κι εκείνη η τύπισσα.
Καλά,γιατί δεν κάθεται στ’ αυγά της;
Αν τέτοια ώρα λείπει από την κουζίνα της,
τί αξίες θα δώσει στα παιδιά της;

Πολύ φωνάζουν αυτοί τελικά και κουράστηκα άλλο να μπλέκω.
Της εξουσίας μου την δύναμη μόνο εγώ την βλέπω;
Εγώ κάνω κουμάντο εδώ και θα το ξέρουν όλοι.
Χέσ’ το, ας φύγουν, σήμερα ήταν οι μόνοι.

Γιατί κάθε μέρα, μονάχα εγώ ξέρω ποιος τον επιβάτη προστατεύει,
τις αξίες και τα ιδανικά του ποιος προφυλάσσει
κι όποιος βρεθεί εμένα να χλευάσει
την πατρίδα του θα θέλει εκείνος να χαλάσει.

Τελείωσε η βάρδια και μείναμε μόνοι
κι ώρα στο σπίτι να γυρίσω.
Ωχ, ως μπροστά βαριέμαι να περπατήσω.
Ας μπω όπου βρω να καθίσω.

Τρίτη πόρτα, πρώτη τετράδα δεξιά.
Βαγόνι τελευταίο, και νύστα πολλή. Πάω μακριά.

Με αναφορά στην αισχρή στάση του συγκεκριμένου άνδρα προσωπικού ασφαλείας.

Σχόλια

X