Τέτοια εποχή ήταν. Χρόνια πριν. Πολλά. Αδύναμη μνήμη. Σάββατο πάλι. «Θέλω να σε δω.» Όχι απαίτηση. Ανάγκη. «Φεύγω για διήμερο». Εκείνο το «θέλω» κόμπος στο λαιμό. «Έχουμε χρόνο. Τη Δευτέρα. Υπόσχεση. Μόλις γυρίσω.» Η χάρτινη παντοδυναμία μας μπροστά στο χρόνο! Η αναβολή της συνάντησης. Έχουμε χρόνο! Και ποιος μας έδωσε τη σιγουριά; Η έπαρση του για πάντα! Δεν υπάρχει, ανόητε άνθρωπε! Σαν το τώρα κανένας μέλλοντας! Υπόσχεση! «Δευτέρα για καφέ. Να μου τα πεις όλα.» «Θα σου πω τους φόβους μου. Εξομολόγηση.»

Κυριακή ξημερώματα. Στις 6.00! «Χάσαμε τον Αργύρη.» Μόνο αυτό. Κι ύστερα σιωπή. Για πάντα. Φευγιό για πάντα. Δε θα άκουσα καλά! Ελπίδα για λάθος ακρόαση. Όλα σωστά. Φευγιό. Τίποτα άλλο. Τα υπόλοιπα τρύπες. Ρωγμές. Δεν είχαμε χρόνο. Καμιά υπόσχεση δε θα τηρηθεί. Ο φόβος θεριό που τα κατάπιε όλα!

Δεν έχουμε χρόνο. Σαν το τώρα κανένας μέλλοντας. Όχι αύριο! «Θέλω να σε δω». Με στοιχειώνει ακόμα. Κι ας έχουν περάσει χρόνια…Εκείνες οι εκκρεμότητες! Η σιγουριά μας. Εις το επανιδείν! Θα σε δω πάλι. Δεν ξέρουμε ποτέ την τελευταία φορά. Δε φανταζόμαστε το απρόσμενο της ζωής. Εμείς και ο θάνατος. Μικροί και μεγάλοι θάνατοι. Κάθε μέρα. Οι αναβολές μας. Αύριο! Έχουμε χρόνο! Πλάνη! Ψευδαίσθηση. Χάρτινη παντοδυναμία. Λιώνει με τις πρώτες βροχές. Αν είχαμε χρόνο! Αν δεν έπαιζε εκείνο το απρόσμενο που σου τσακίζει τη ζωή! Αν ήμασταν προετοιμασμένοι! Δεν είμαστε ποτέ. Δε θα είμαστε. Μόνο το τώρα. Πόσο το ξεχνάμε! Γιατί; Μέχρι να τα φέρει η ζωή τούμπα. Να ματώσεις από το φευγιό! Να σβήσεις το τηλέφωνο.  Κουδούνι με άλλο όνομα. Να διαγράψεις το θα…

Τρέχουμε να προλάβουμε. Τα σπουδαία είναι δίπλα μας. Οι άνθρωποι μας, οι φίλοι μας, η ζωή μας. Καφές, κουβέντα, παρέα, γέλια, μοίρασμα, δόσιμο, αγκαλιές! Τώρα! Όχι αύριο. Δεν υπάρχει!
Στη μνήμη του Αργύρη μου! Που δεν ήταν τόσο δυνατός. Που φοβήθηκε τη ζωή και δε μπόρεσε να τη δαμάσει. Κι ας ήταν γεμάτος φως!

Σχόλια

Αρθρογράφος

Κλειώ Βλαχάκη

Ζει στο Ηράκλειο της Κρήτης. Σπούδασε Ιστορία – Αρχαιολογία και Συντήρηση Έργων Τέχνης αλλά εργάζεται στην εκπαίδευση. Πιστεύει στην αυτοδιάθεση των ανθρώπων και στην ελευθερία. Ονειρεύεται ακόμα σαν παιδί κι ελπίζει πως κάποτε θα καταφέρουμε να αλλάξουμε τον κόσμο. Γράφει όταν οι σκέψεις στριμώχνονται και διεκδικούν χώρο στο κεφάλι της. Έχει πια την πεποίθηση ότι όλοι είμαστε περαστικοί κι έχουμε την ανάγκη να βρούμε άξιους συνταξιδιώτες που θα λέμε μόνο αλήθειες. Αγαπημένες της λέξεις η ουτοπία και η χαρμολύπη. Ίσως γιατί έχει καταλάβει πως αυτό είναι η ζωή.

Σχετικά Άρθρα

X