Η ζωή παίζει με το απρόβλεπτο, παραβαίνει τους κανόνες της λογικής, δεν επιτρέπει την πεπατημένη, σε ξεγελά όταν πιστέψεις ότι η τελευταία υπάρχει.  Γι’ αυτό και πολλοί τη φωνάζουν πουτάνα.

Όσο περισσότερο την ταΐζεις, όσα περισσότερα της δίνεις, άλλο τόσο αχάριστη και άπληστη αποδεικνύεται. Όταν πάλι γίνεται τ’ αντίστροφο, όχι μόνο δεν σου γυρνά την πλάτη, αλλά σου φέρνει την ευτυχία στο πιάτο. Ένα πελώριο γιατί απασχολεί ανθρώπους κι ανθρώπους, γενιές και γενιές, χωρίς φυσικά να παίρνουν απάντηση. Μάλλον δεν μπορεί και κανείς να τους τη δώσει.

Αν φανταστούμε όμως μια ζωή με λογικά πράξεις και αποτελέσματα, όπου το 2+2 θα κάνει μόνο 4 και ποτέ 5 αυτόματα, όχι μόνο δεν βρήκαμε την λύση της εξίσωσης για έναν άνετο και όμορφο βίο, αλλά ένα ασφαλή και σίγουρο τρόπο για την ανία.

 

Παύλος Παυλίδης – Χαζοπούλι

Κι αναρωτιέμαι απ’ το πρωί, μα τι ζωή είναι αυτή;
Όσο της δίνω, άλλο τόσο μου ζητάει…
Κι ακούγεται από την αυλή μια «τσιριτρό» μια «τσιριτρί»
το χαζοπούλι με κοιτάζει και γελάει…

Μπορεί στ’ αλήθεια «τσιριτρό» να πει: «όλοι με λέν’ χαζό,
γιατί όποιος στήσει την παγίδα του με πιάνει»…
Κι ίσως σημαίνει «τσιριτρί»: «εγώ είμ’ ένα χαζό πουλί,
εμένα ο ουρανός αυτός μου φτάνει»…


Ο Παύλος Παυλίδης αναρωτιέται και απαντά, χωρίς ν’ αγγίζει την μεμψιμοιρία. Αντιθέτως εξυμνεί την ελευθερία. Την ελευθερία που έχουμε μπροστά μας, αλλά ποτέ δεν είναι αρκετή όσες φορές κι αν την κατακτάμε.

 

Ορφέας Περίδης – Μάρτιος

Ήλιος καίει κι εγώ κρυώνω
τώρα που ξυπνούν τα δέντρα
την ασπίδα κάντε τάσι
βάλτε την πάνω στο μαγκάλι
το κρασί το πετρωμένο
σαν κρασί να τρέξει πάλι
τραγουδάτε τραγουδάτε
μια να κλαίτε, μια γελάτε
.


Η άνοιξη αλλάζει τη διάθεση και η ζωή συνηθίζει να χαμογελά περισσότερα μέσα από τ’ ανθισμένα λουλούδια, τον ήλιο, τη ζεστασιά που μας έλειψε. Ο Μάρτιος είναι ένας από τους 12 μήνες του Ορφέα Περίδη. Μέσα από τα δικά του μάτια και τα δικά του συναίσθημα για τον καθένα. Χρειάστηκαν 5 χρόνια μας είπε  για να τον τελειώσει. Άξιζε και με το παραπάνω η αναμονή…

*Αντί του inbox σήμερα, θα ταξιδέψουμε στις παλιές καλές εποχές του ραδιοφώνου. Ο Γιάννης Αγγελάκας μιλά στον Μελωδία  και τον Οδυσσέα Ιωάννου για την τότε συμμετοχή του στην ταινία «Ο χαμένος τα παίρνει όλα», τις Τρύπες, τον Παύλο Σιδηρόπουλο, την Καινούρια Ζάλη και την ελληνική ροκ σκηνή…

*Συνεχίζετε να στέλνετε τις δικές σας προτάσεις στο [email protected], νέο ραντεβού την ερχόμενη Τρίτη.

Σχόλια

Αρθρογράφος

Κώστας Παπαντωνίου

Σπούδασε Επικοινωνία και ΜΜΕ στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ξεκίνησε να δημοσιογραφεί το 2009, ως μπασκετικός ρεπόρτερ στo sport.gr όπου έμεινε μέχρι το 2011. Στη συνέχεια συμμετείχε στο trollradio.gr ως μουσικός παραγωγός για ένα χρόνο. Τον Μάρτη του 2012 δημιούργησε μαζί με φίλους και συναδέλφους το αυτοδιαχειριζόμενο διαδικτυακό περιοδικό 3pointmagazine.gr και από το καλοκαίρι του '12 εργάζεται στην εφημερίδα Αυγή.

Σχετικά Άρθρα

X