Τούτη η σκιά που μαζί με τον Πάντσο Βίγια και τον Πασκουάλ Ορόσκο στοίχειωνε τις μαύρες μέρες της μεξικανικής εξουσίας, ο Εμιλιάνο Ζαπάτα, έπεφτε νεκρός σαν σήμερα, στις 10 Απρίλη του 1919, μόλις στα 39 του χρόνια, μετά από ενέδρα των κυβερνητικών στρατευμάτων…

Τούτη η σκιά όμως, μπολιασμένη με λόγια και πράξης από τον Οτίλιο Μοντάνιο Σάντσες δεν μπορούσε να μείνει στα όρια μιας κίνησης, μιας εξέγερσης, μιας ταυτότητας…

Τούτη η σκιά δεν μπορούσε να γίνει τίποτα άλλο εκτός επαναστατική ιδέα. Σαν αυτή που κινούσε ήρωες, λογοτεχνικούς ή υπαρκτούς, και τους έβαζε να κλαίνε, να γελάνε, να τρομάζουν και να επιζητούν τον θάνατο…

Τούτη η σκιά, που όπως έλεγε και ο Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο ΙΙ στον Περαστικό: «ήταν πρώτη σκιά, μετά ακολούθησε και η σκιά της σκιάς, η οργή και μετά ο θάνατος…»

Τούτη η σκιά, που τελικά ήταν χώμα…

 

Ο Ζαπάτα ήταν χώμα [1]

Ο Ζαπάτα ήταν χώμα
ήταν γη και αυγή
οι άνδρες του με όπλα και οργή
σκοτείνιαζαν του ορίζοντα τον κύκλο

Στην έφοδο
πάνω απ’ τα νερά και τα σύνορα
στην έφοδο
πάνω από την σιδερένια της νίκης Γκοαχίλια*
στην έφοδο
πάνω από τις πέτρες της Σονόρα*
στην έφοδο
όλοι ακολουθάγαν την τρελή πορεία του.
Είναι αγροτική θύελλα απ’ αλογοπέταλα…

Μπορασίτα – Μπορασίτα
φεύγω για το Ράντσο
μα θά’ θρω γρήγορα

[1} Από τη συλλογή «Residentia en la tierra» 2, σε μετάφραση Τάκη Βαρβιτσιώτη, στο «Πάμπλο Νερούδα – Ποιήματα», έκδοσείς Νεφέλη, Αθήαν 1982

 

Περισσότερα για τη ζωή του:

Εμιλιάνο Ζαπάτα: Πιο επίκαιρος από ποτέ

Σχόλια

X