Ζούμε σε μια πόλη που περιμένουμε να βρούμε το άλλο μας μισό σε στάσεις λεωφορείων και πολυσύχναστα bars.

Σε μια πόλη που όλο λιγοστεύει το πράσινο και οι άνθρωποι.

Σ’ έναν πυρήνα λίγο πολύ αστείο και θλιβερό παράλληλα.

Ζούμε στο μεταίχμιο μεταξύ πραγματικότητας και ονείρου.

Σε διαμερίσματα σέχτες των προσωπικών μας αναγκών, σε δρόμους ευρωπαϊκούς και φοβισμένους.

Κοιμόμαστε και ξυπνάμε σε κοινωνικούς λαβυρίνθους που δεν έχουν να μας εντάξουν πουθενά αλλού παρά στο ίδιο ερώτημα κάθε πρωί.

Τελικά είμαι ευτυχισμένος;

Σχόλια

X