Κείμενο – Φωτογραφίες: Μαρία Καμάνη και Χριστιάνα Βουκελάτου

Περπατώντας από την πύλη Ε4 μέχρι την Ε1, διανύεις χιλιόμετρα που σε αναγκάζουν να δεις διαφορετικά τον κόσμο. Αντικρίζεις σκηνές, γεμάτες με πρόσφυγες και μετανάστες, παιδιά που γελάνε με τη ψυχή τους παίζοντας μοναχά με μία μικρή μπάλα, ουρές ανθρώπων για μία μερίδα φαγητό ή καθαρά ρούχα, γυναίκες και άντρες που παρ’ όλο που αναγκάζονται να ζουν στοιβαγμένοι σε μικρές σκηνές χτισμένες πάνω στο τσιμέντο, πολλές φορές χωρίς τα απαραίτητα, χαρίζουν απλόχερα το χαμόγελό τους σε αυτούς που είναι εκεί για να βοηθήσουν.

Βρεθήκαμε στην Ε1 είσοδο στο λιμάνι του Πειραιά, στον προορισμό μας, για να δούμε τι νιώθουν και πώς αισθάνονται τα ίδια τα  παιδιά για όλα αυτά που έζησαν και ζουν μέχρι σήμερα. Tόσο καιρό άλλωστε κανείς δεν έδωσε το λόγο σε αυτά,  κανείς δεν ενδιαφέρθηκε για τη δική τους γνώμη.

Σκοπός μας ήταν να βιώσουμε την πραγματικότητα μέσα από τα δικά τους μάτια, γιατί αυτά είναι οι μεγαλύτεροι ήρωες σε αυτό το ταξίδι. Εφοδιαστήκαμε με τα απολύτως απαραίτητα, κόλλες από χαρτιά, μαρκαδόρους, κηρομπογιές και πάνω από όλα καλή διάθεση για να παίξουμε και να ζωγραφίσουμε μαζί τους. Για να σας προλάβω, όχι στόχος μας δεν ήταν να πάρουμε συνέντευξη από τα παιδιά αλλά να τα ακούσουμε και να επικοινωνήσουμε μαζί τους και ο πιο όμορφος τρόπος για να το κάνεις αυτό είναι τα χρώματα.

Μπορεί να μην είχαμε κοινή γλώσσα επικοινωνίας, αν και τα μεγαλύτερα παιδιά γνώριζαν κάποιες λέξεις στα αγγλικά και στα ελληνικά, αλλά η γλώσσα του σώματος και ένα μεγάλο χαμόγελο φτάνουν και περισσεύουν όταν και οι δύο πλευρές είναι πρόθυμες να επικοινωνήσουν και κυριότερα να παίξουν.

prosfygakia1

prosfygakia2

Όλα έγιναν πολύ φυσικά, χρειάστηκαν μόλις λίγα λεπτά μέχρι να απλώσουμε κάτω τα παιχνίδια που είχαμε φέρει και τα παιδιά  ήρθαν από μόνα τους κοντά μας. Δεν υπήρξε η παραμικρή αμηχανία. Πριν καν πούμε «γεια σας», λάβαμε αγκαλιές και πολλά πολλά  φιλιά σαν να μας περίμεναν και να μας ήξεραν καιρό.

Πόση αγάπη μπορείς να χορτάσεις σε λίγα λεπτά; Η απάντηση είναι πολλή και  αυτό φτάνει για να σας περιγράψουμε λακωνικά τι εισπράξαμε. Είναι μοναδικό να εισπράττεις τέτοια αγάπη και εμπιστοσύνη από παιδιά που έχουν βιώσει τον πόλεμο και τον ξεριζωμό.

Αρχίσαμε λοιπόν να ζωγραφίζουμε παρέα, πολλά πρόσωπα γύρω μας τόσο ιδιαίτερα, τόσο όμορφα, γεμάτα χαμόγελα και μια έντονη μελαγχολία που φαινόταν στη σιωπή και στις ζωγραφιές τους. Μάτια που δάκρυζαν και καρδιές ραγισμένες αποτυπώνανε στα άσπρα φύλλα που είχαν μπροστά τους. Παράλληλα όμως είχαν μια δίψα για παιχνίδι, για πολλές αγκαλιές, για δυνατά γέλια και ελπίδα που δεν χάθηκε ποτέ στο μακρινό τους ταξίδι.

zwgrafia_3p3

zwgrafia_3p4

Μπορείτε να δείτε και εσείς πολύ καθαρά μέσα από τις ζωγραφιές τους πως μπορεί να αισθάνονται. Η πιο χαρακτηριστική εικόνα ήταν ένα μάτι που δακρύζει δίπλα σε  ένα πολύχρωμο λουλούδι, αυτό τα περιγράφει όλα.

zwgrafia_cover

zwgrafia_3p

Τα παιδιά έχουν τον δικό τους κόσμο και είχαμε τη χαρά να μπούμε και εμείς σε αυτόν για αρκετές ώρες. Δεν μιλούν με λέξεις μόνο αλλά  και με εικόνες, σχήματα και συναισθήματα.

Εμπιστοσύνη όμως δεν εισπράξαμε μόνο από τα παιδιά αλλά και από τους γονείς τους, οι οποίοι αρκέστηκαν στο να ρίχνουν αραιά κλεφτές ματιές, για να επιβεβαιώσουν ότι τα παιδιά τους βρίσκονται σε καλά χέρια. Έπειτα όταν και αυτοί βεβαιώνονταν για τις προθέσεις μας, μας χαμογελούσαν πλατιά.

Είδαμε τόσους ευγενικούς και προσιτούς ανθρώπους, με φιλική και όμορφη συμπεριφορά που πραγματικά αισθανθήκαμε τόσο οικεία που η ώρα πέρασε και δεν το καταλάβαμε.

Φεύγοντας, είχαμε γεμίσει αισιοδοξία για το πως ακόμη και τα πιο σοβαρά και χειροπιαστά προβλήματα του κόσμου δεν στέκονται ικανά στο να στερήσουν το χαμόγελο και την ευγένεια ενός ανθρώπου. Για το πως η αλληλεγγύη δένει ανθρώπους και λαούς που δεν μιλούν την ίδια γλώσσα, ούτε κουβαλάν τα ίδια ήθη και έθιμα.

prosfygakia3

prosfygakia4

zwgrafia_3p2

Λίγο έξω από το λιμάνι του Πειραιά, η μουντίλα της ρουτίνας και της καθημερινότητας της κρίσης έχει εδραιώσει την κακοκεφιά στους περαστικούς και στους κατοίκους του. Τα προσφυγόπουλα του Πειραιά από την άλλη, πρέπει να λειτουργούν ως υπόδειγμα χαράς και καλοσύνης στον καθένα μας που πνίγεται από τα προβλήματα του, όταν κάποιος τα έχει χάσει σχεδόν όλα.

Σχόλια

X