Του Ιωάννη Κακάνη

Είπες πως βοηθούσες τους μετανάστες να μάθουν ελληνικά. Ψυχή μου, δεν ήξερες… Δεν ήξερες πως θα ήταν καλύτερο για σένα να κυνηγούσες μετανάστες σε τάγματα εφόδου. Δεν ήξερες πως αν δήλωνες πατριώτισσα ανήσυχη επειδή οι ξένοι μας παίρνουν τις δουλειές, θα είχες σεβασμό από τους δικαστές και τους εισαγγελείς. Θα μπορούσες να πεις ότι οι πρόσφυγες θα αλλοιώσουν τον πολιτισμό μας, πως ονειρεύεσαι πολέμους με εχθρούς και γείτονες, και μετά να πήγαινες με δάκρυα στα μάτια να πεις ότι μετάνιωσες και να γλιτώσεις, έτσι κουτοπόνηρα και θλιβερά, αντί να κοιτάς στα μάτια τους δικαστές σου γιατί πράγματι δεν έκανες τίποτα…

Αλλά έμπλεξες με την αστική δικαιοσύνη που λυσσά για εκδίκηση. Την αστική δικαιοσύνη που σήμερα μας αποκάλυψε πως όλοι είμαστε εν δυνάμει ένοχοι επειδή «μπορεί να κάνουμε παρέα με άτομα που έχουν ακραίες απόψεις». Έτσι ακριβώς όπως στο λέω. Άθελα σου, ξεβράκωσες την δικαιοσύνη που είναι τυφλή και αστική. Αυτοί που κάποτε μας έλεγαν πως είναι δικαίωμα σου να είσαι ναζί, οι ίδιοι μας λένε πως οι «ακραίες απόψεις» διώκονται. Πως αν δεν καταδικάζεις τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται είσαι ύποπτος. Όχι εσύ μόνο Ηριάννα μου. Κι εγώ που γράφω αυτό το κείμενο, και ο γείτονας, και ο φίλος, και ο άγνωστος και ο περαστικός, όλοι αθώοι αλλά όλοι ένοχοι, όλοι συμμορφωμένοι αλλιώς ένοχοι.

Και πού ‘σαι, αν τα ‘μαθες Ηριάννα μου, προλαβαίνεις να σωθείς. Αν πεις πως το μαχαίρι και το γιαούρτι είναι το ίδιο, μπορεί να σώσεις το τομάρι σου. Αν βάλεις δολοφόνους και αγωνιστές στο ίδιο καζάνι, θα έχεις ελαφρυντικά. Αν είσαι χαρούμενη που είσαι φτωχή χωρίς να μιλάς, νιώθοντας και ενοχές, θα είσαι για πάντα αθώα. Αν κοιτάς τη δουλίτσα σου θα είσαι αθώα. Αν οι παρέες σου είναι καλές θα είσαι αθώα. Αν δεν συχνάζεις σε κακόφημα μέρη θα είσαι αθώα. Αν δεν απεργείς και κουνάς συγκαταβατικά το κεφάλι θα είσαι αθώα. Αν νιώθεις ευγνωμοσύνη για ψίχουλα θα είσαι αθώα. Αλλιώς ένοχη.

Έτυχε σε σένα να γίνει αυτό, για να μάθουμε πως πολλοί από μας δεν είμαστε πια τόσο αθώοι, αλλά με κάποιον τρόπο ένοχοι.

Σχόλια

X