Mια κρύα βραδιά το 1914, παραμονή των Χριστουγέννων, στην περιοχή Πλούστριχτ της Φλάνδρας, μέσα στα χαρακώματα, επικρατεί στάση αναμονής. Το χιόνι συνεχίζει να πέφτει, σύμφωνα με τις μαρτυρίες.

Γύρω στα μεσάνυχτα, οι Βρετανοί στρατιώτες ακούν από τις γραμμές των Γερμανών τους στρατιώτες να ψέλνουν την Άγια Νύχτα. Με τη σειρά τους, ανταπέδωσαν τραγουδώντας τα κάλαντα στη γλώσσα τους και σε λίγο οι εκπρόσωποι των δύο εχθρικών δυνάμεων συναντήθηκαν στην ουδέτερη ανάμεσα στα δυο μέτωπα ζώνη, παρακούοντας τις εντολές των ανωτέρων τους. Μια ανακωχή που έμελλε να γραφτεί στην ιστορία είχε μόλις ξεκινήσει.

Το πρωί των Χριστουγέννων, Άγγλοι και Γερμανοί έθαψαν τους νεκρούς τους, απαγγέλοντας μαζί τον 23ο Ψαλμό του Δαυίδ «Κύριος ποιμαίνει με και ουδέν με υστερήσει…». Μετά ήρθαν κοντά σαν αληθινοί φίλοι, ανταλλάσοντας δώρα, ευχές και εμπειρίες. Συστήθηκαν, χαμογέλασαν και ξέχασαν τις πίκρες του πολέμου. Άλλοι με σοκολάτες, άλλοι με μαρμελάδες, ουίσκι, τσιγάρα, ήρθαν κοντά για να γιορτάσουν τα Χριστούγεννα, έστω και μακριά από τα σπίτια και τις οικογένειες τους. Έπειτα, αν και δεν επιβεβαιώνεται ιστορικά, παρά μόνο σύμφωνα με μαρτυρίες, μια μπάλα ποδοσφαίρου από άχυρο, δεμένη με σπάγγους, βρέθηκε μέσα στα πόδια τους. Αμέσως στήθηκαν και τα τέρματα, με χλαίνες, κράνη και ξύλα. Όλοι, σαν μικρά παιδιά, άρχισαν να τρέχουν και να την κυνηγούν. Γερμανοί από τη μία, Άγγλοι από την άλλη, στον πιο γλυκό αγώνα που είχαν δώσει μεταξύ τους εδώ και μήνες.

3point

«Εκείνα τα Χριστούγεννα, κατάφεραν να κάνουν θανάσιμους εχθρούς, φίλους για μια στιγμή», ανέφερε ο ιστορικός Φράνσις Τοουντρόου, σύμφωνα με το BBC. Όπως θυμάται ο Άγγλος στρατιώτης, Μπέρτι Φέλσταντ:  «Τα όπλα σίγησαν και οι στρατιώτες άρχισαν να βγαίνουν από τα χαρακώματα τους. Αφήσαμε και εμείς τα όπλα και συναντήσαμε τον εχθρό. Απ’ όσο θυμάμαι, οι Γερμανοί βγήκαν πρώτοι και άρχισαν να έρχονται προς το μέρος μας. Τους αντιγράψαμε αυθόρμητα. Χαιρετηθήκαμε και αρκετοί από εμάς άρχισαν να παίζουν ποδόσφαιρο. Μην φαντάζεστε τίποτα οργανωμένο. Μια αυτοσχέδια μπάλα βρέθηκε από το πουθενά και περίπου 50 άτομα αλλάζαμε πάσες».

3point2

(Ένας σταυρός στο Βέλγιο που τοποθετήθηκε το 1999 ως μνημείο της Ανακωχής των Χριστουγέννων. Επάνω αναγράφεται: «1914 – The Khaki Chum’s Christmas Truce – 1999 – 85 Years – Lest We Forget (Η ανακωχή των φιλαράκων με το χακί — 1999 — 85 χρόνια — για να θυμόμαστε)

Οι αντιδράσεις των ανώτερων τους είναι χαρακτηριστικές. Κανείς δεν μπορεί να χωνέψει πώς οι απλοί στρατιώτες έδειξαν τέτοια σημάδια «γελοιότητας» και «αδυναμίας», ξεχνώντας ποιός είναι ο στόχος και ο εχθρός. Μάλιστα, λέγεται πως έκτοτε οι στρατηγοί πάντα φρόντιζαν ώστε να μετακινούνται συχνά οι στρατιώτες από το ένα μέρος στο άλλο, για να μην προλαβαίνουν να αναπτύσσουν προσωπικές σχέσεις, τόσο μεταξύ τους, όσο – κυρίως-  με τους εχθρούς. Άλλωστε, το συμβάν των Χριστουγέννων του 1914 έδωσε το «κακό παράδειγμα», αποτελώντας αφορμή για αντίστοιχη εκεχειρία στις 25 Δεκεμβρίου της επόμενης και της μεθεπόμενης χρονιάς, χωρίς πάντως ανάλογη επιτυχία.

Οι εκδοχές ποικίλλουν. Υπάρχουν μαρτυρίες που διαψεύδουν πως οι στρατιώτες έπαιξαν ποδόσφαιρο, επιβεβαιώνοντας μόνο τα όσα μάθαμε για την ανταλλαγή δώρων. Την ουσία όμως δεν την αρνείται κανείς. Τα Χριστούγεννα του 1914 συντελέστηκε ένα ανθρώπινο θαύμα, μια νίκη της ζωής απέναντι στη συμφορά και στην καταστροφή. Απλοί στρατιώτες, έγραψαν στα παλιά τους τα παπούτσια – άλλωστε, δεν είχαν άλλα- τις εντολές χαρτογιακάδων εγκληματιών που έδιναν εντολές για θάνατο, ανταλλάσοντας «γουλιές» ζωής με τους εχθρούς τους. Στα ίδια παπούτσια, τα οποία φόρεσαν για να κλοτσήσουν μια μπάλα ποδοσφαίρου , με μόνο σκοπό όχι να εκτελέσουν, ούτε να πυροβολήσουν, να πυρπολήσουν, να καταστρέψουν. Με μόνο σκοπό να βάλουν γκολ…

Σχόλια

X