Τα λόγια της Αλέκας Παπαρήγα μετά τα αποτελέσματα των εκλογών δεν ήταν ούτε πρωτότυπα ούτε αιφνιδιαστικά, ή μάλλον αιφνιδιαστικά από το γεγονός ότι ακόμα και μετά την εκλογική ήττα του ΚΚΕ (γιατί νίκη το 8,9 σε τέτοια συγκυρία δεν το λες) που έδειξε ότι η γραμμή του πλέον δεν πείθει και δεν προχωράει, η ίδια συνέχισε σε φάση νιρβάνας την ίδια πιπίλα με πριν τις εκλογές. Προφανώς δεν ήταν μόνο η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ οι μόνοι που δεν πήραν το χτεσινό μήνυμα.

Για ακόμη μια φορά ο Περισσός στις πιο κρίσιμες ιστορικές συγκυρίες διαλέγει να εθελοτυφλεί πιστεύοντας ότι η γραμμή του παραμένει σωστή ακόμα και όταν λαός της γυρίζει την πλάτη, ακόμα και όταν οι συγκυρίες την αφήνουν πίσω ηττημένη και απολιθωμένη. Επιμένει στο να περιμένει να ωριμάσουν οι συγκυρίες… χωρίς βέβαια να προσπαθεί προς την κατεύθυνση αυτή.

Ενώ η κ.Παπαρήγα έλεγε χθες ότι δεν πιστεύει στο κοινοβουλευτικό θαύμα εδώ και τόσα χρόνια συμμετέχει σε αυτό και κατέχει αν όχι υπουργικές μια χαρά βολικά βουλευτικές θέσεις, και ενώ ανέφερε ότι από αύριο το ΚΚΕ θα ναι στους αγώνες και στους δρόμους εδώ και χρόνια το ΚΚΕ το μόνο που κάνει είναι να περιχαρακώνεται στους αγώνες, να τους διασπά και να κάνει μια βόλτα από την Ομόνοια μέχρι το Σύνταγμα και πάλι πίσω.

Θα δεχόμουν την δήλωση της άμα όντως ο Περισσός όλο αυτό το διάστημα χρησιμοποιούσε τη δυναμική του οργάνωση προς την όντως ανατροπή και όχι προς το να κοιτάει και να καταγγέλλει τα γεγονότα.

Το χειρότερο όμως είναι ότι συνεχίζει να επιμένει στην απομόνωσή του και στην μη συνεργασία. Αποφεύγει το να γίνει κυβέρνηση της Αριστεράς και να δώσει επιτέλους την λύση που και το ίδιο εκφράζει.

Προβάλλει ως δικαιολογία μη συμφωνίας με τα άλλα κόμματα της αριστεράς το «τεράστιο» ιδεολογικό και πολιτικό χάσμα αλλά στην πραγματικότητα μάλλον δεν θέλει το κόμμα της να πάει σε συνεργασία με τη μειονεκτική θέση του κόμματος που βγήκες 5ο στην βουλή ή με την υποχρέωση να αφήσει την βολική θέση της αντιπολίτευσης.

Η ηγεσία του ΚΚΕ για άλλη μια φορά διαλέγει την πιο ρεφορμιστική εύκολη λύση. Την λύση της περιχαράκωσης και της εθελοτυφλίας. Της βολεμένης αντιπολίτευσης αντί της συμμετοχής σε μια κυβέρνηση Αριστεράς που ναι μπορεί να μην συμφωνεί σε όλα, να τα χαλάει στα κόμματα, τις τελείες, τις παρενθέσεις ή ακόμα και σε ολόκληρες προτάσεις αλλά που θα βγάλει τον κόσμο από τα μνημόνια και την λιτότητα, που θα δώσει ελπίδα ,που επιτέλους δεν θα κάνει για ακόμη μια φορά το λάθος για να ανατρέξει μετά από χρόνια να το αποκαταστήσει στις σελίδες τις ιστορίες όταν πια δεν θα υπάρχει και κανέναν νόημα άλλωστε.

Αλλά πέρα από την σακατεμένη και απολιθωμένη για μένα ηγεσία του ΚΚΕ υπάρχει κάτι πολύ πιο ελπιδοφόρο… η βάση του, οι νέοι και οι νέες που ελπίζω ότι θα είναι αυτοί που θα ξυπνήσουν την ηγεσία τους από τον λήθαργο και θα την σύρουν στο σωστό τον δρόμο ή θα την αλλάξουν και θα βάλουν στην θέση τους μια νέα προοπτική την δικιά τους και όχι αυτών που έχει πλέον σαπίσει.

 

Σχόλια

X