Τις μέρες που ζούμε, διαδραματίζεται η ιστορία ενός από τα πιο φρικτά, ανατριχιαστικά εγκλήματα που έχουμε γνωρίσει τις τελευταίες δεκαετίες. Δεν είναι τόσο η ηλικία του θύματος, ούτε ο θύτης πατέρας, όσο οι ανατριχιαστικές λεπτομέρειες που έρχονται στη δημοσιότητα. Το θέμα “πουλάει”, άρα σύμφωνα με τον τρόπο που λειτουργεί ο κανιβαλισμός των media, κάθε μία μικρή λεπτομέρεια προσφέρεται στην ακόρεστη (ακόμα) περιέργεια του θεατή. Τόσες λεπτομέρειες που ξεπερνούν τα όρια της είδησης, δίνουν τροφή στις συζητήσεις των καφενείων, εντείνουν τα αισθήματα θλίψης και θυμού που αυτή προκαλεί.

Ωστόσο η ανθρώπινη κοινωνία έχει επινοήσει διάφορους τρόπους ώστε να μην επικρατούν οι ίδιοι νόμοι με τη ζούγκλα. Είτε με το φόβο κάποιου θεού, είτε με το φόβο του νόμου, οι ανθρώπινες σχέσεις διατηρούνται λίγο πολύ σε έλλογο πλαίσιο. Είναι κεκτημένο του ανθρώπινου πολιτισμού να δίνεται η ευκαιρία ακόμα και σε εκείνον που έχει διαπράξει την πιο ειδεχθή πράξη, να απολογηθεί. Είναι επίσης δικαίωμα του καθένα να θεωρείται αθώος μέχρι να δικαστεί. Κάτι ακόμα σημαντικό είναι η προστασία της ανθρώπινης ζωής, ανεξάρτητα με τις πράξεις των ανθρώπων, σε χώρες όπου δεν ισχύει η θανατική ποινή. Είναι περισσότερο σημαντικό σήμερα που τόσες ανθρώπινες ζωές και τόσα παιδιά χάνονται στη Μεσόγειο.

Μια ακόμη δυσάρεστη έκπληξη επιφύλασσε ο Γιάννης Πανούσης, ο οποίος σε συνέντευξή του, αντί να προσπαθήσει να αμβλύνει τις εντυπώσεις και να προστατεύσει τον κατηγορούμενο, μίλησε για “κώδικα τιμής”, δίνοντας κυβερνητικό άλλοθι σε όσους διψούν για αίμα. Ως προς την πολιτική του έκφραση, για άλλη μια φορά, μετά την επίδειξη δύναμης στο ΕΚΠΑ, τις “άτυχες” δηλώσεις του για το φράχτη στον Έβρο και για τα Εξάρχεια, επιδεικνύει έναν χαρακτηριστικό συντηρητισμό. Ένα συντηρητισμό που εκφράζει μια κατεστημένη ηθική. Μια ηθική που πηγάζει από το αίσθημα του φόβου. Αυτή η ηθική δεν έχει καμία σχέση με την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων απέναντι στο πρόσχημα της ασφάλειας. Αυτή τη φορά όμως, η δήλωσή του αποτελεί κάτι παραπάνω. Ακόμα και από την επιστημονική του θέση, η υποστήριξη της αυτοδικίας δεν μπορεί να δικαιολογηθεί. Δεν είναι μόνο ατυχής αλλά και επικίνδυνη.

Τις αντιδράσεις που ακολούθησαν τη δήλωσή του, τις σχολίασε ως εξής: “Το βρίσκω τουλάχιστον παράλογο, υποκριτικό ή προσχηματικό το να ερμηνεύει κανείς τόσο εύκολα την επιστημονική, εμπειρική και ερευνητική διαπίστωση ενός επιστήμονα, ως δήθεν υποκίνηση ή προτροπή για τέλεση εγκλήματος, που υποτίθεται ότι υπονοεί ένας υπουργός” και συμπληρώνει ότι: “Η αφόρητη ελαφρότητα των πολιτικών αντιπαραθέσεων δεν μπορεί να ξεπερνά ούτε την ηθική, ούτε τη λογική, ούτε την επιστήμη”. Αρχικά φαίνεται να βιώνει ένα διχασμό του επιστήμονα και του υπουργού, αγνοώντας ποιο ρόλο παίζει την κάθε στιγμή και έπειτα μέσα από μια απολίτικη ρητορική εξυψώνει το δικό του αξιακό σύστημα (λογική, ηθική, επιστήμη). Αν η διαπίστωση ήταν επιστημονική, η επιλογή σε μια συνέντευξη ως αρμόδιος υπουργός να μην εκφράσει μια πολιτική θέση, δεν είναι άραγε πολιτική επιλογή; Ενώ το αντιφατικό είναι γιατί μια σημαντική πολιτική θέση καταλαμβάνεται από έναν άνθρωπο που αλαζονικά υποτιμά την πολιτική.

Ο Πανούσης αποδεικνύεται μια κεντροαριστερή επιλογή με ακροδεξιό έρεισμα. Οι “επιστημονικές διαπιστεύσεις” του υπουργού, νομιμοποιούν μια κανονικότητα. Μια κανονικότητα που χαρακτηρίζεται από τους νόμους του ισχυρότερου, τη νομιμοποίηση μιας βίας με δήθεν ηθικά κίνητρα. Η εξύψωση του θυμικού και η αυτοδικία σε αντίθεση με την έννομη τάξη. Αν είχε κάτι να δώσει η νέα ηγεσία του υπουργείου Προ.Πο., ήταν η υπεράσπιση της ανθρώπινης ζωής και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και σίγουρα η συγκεκριμένη δήλωση είναι σε εντελώς αντίθετη κατεύθυνση.

Σχόλια

X