Η Αθήνα δεν είναι μόνο η γκρίζα πόλη. Δεν έχει μόνο μποτιλιάρισμα στους δρόμους της, θολή ατμόσφαιρα και αμέτρητες πολυκατοικίες.

Περιγράφεται συχνά ως φυλακή, είναι όμως η αλήθεια;

Όποιος θέλει να δει και την άλλη όψη των πραγμάτων, θα δει τα διαμερίσματα – μπουντρούμια σα φωλιές. Απάγκια των αγχωμένων μαραθωνοδρόμων της μέρας. Ξαποσταίνουν στις αγκαλιές των δικών τους και το επόμενο πρωί είναι πάλι έτοιμοι να ριχτούν στην αρένα.

Θα δει τα όλο και περισσότερα μουσικά καφενεία, γεμάτα. Η βουή από τους θαμώνες τους, είναι συζητήσεις που αξίζουν συνήθως όσο λίγες μέσα στη μέρα, ίσως γιατί το ποτό «λύνει» τη γλώσσα.

Θα δει τους τοίχους των αμέτρητων πολυκατοικιών σε σημείο ασφυξίας να γίνονται καμβάδες και τ΄ ατίθασα νιάτα της μεγαλούπολης ζωγράφους. Θα δει τον αντίλογο στη μιζέρια, διαβάζοντας τα ευρηματικά συνθήματά τους. «Γιατί φοράς κλουβί;»

Θα δει την κοπέλα που παίζει μουσική για όλους. Με το τσέλο της, στέκεται στην Αραχώβης των Εξαρχείων, μπροστά από ένα ωδείο. Παίζει μουσική για τους περαστικούς. Για τον υπάλληλο, για τον οδηγό της μερσεντές, για τον μετανάστη που κουβαλά σ΄ ένα καρότσι σίδερα και μέταλλα, ευρήματα σε κάδους, όλες του τις ελπίδες.

Η Αθήνα δεν είναι μόνο η γκρίζα πόλη. Δεν έχει μόνο μποτιλιάρισμα στους δρόμους της, θολή ατμόσφαιρα και αμέτρητες πολυκατοικίες.

Περιγράφεται συχνά ως φυλακή, είναι όμως η αλήθεια;

Όποιος θέλει να δει και την άλλη όψη των πραγμάτων, θα δει ότι απέναντι από τη μιζέρια που κάποιοι θέλουν να κερδίζει έδαφος βρίσκονται τα συστατικά που θέλουμε για ν΄ αλλάξει η ζωή μας.

Σχόλια

X