Τα παιδιά θα πετάξουν
Όσο και να φωνάζετε
Όσο ψηλά κι αν χτίζετε τα τείχη
Ο ουρανός τους ανήκει

Θα σηκωθούν μια μέρα πάνω από τη μιζέρια σας
και θα γεμίσει ο ουρανός χρώματα και χαμόγελα
Οι φωτογράφοι θα τραβούν φωτογραφίες
που θα στολίσουν τα βιβλία του μέλλοντος

Θα σας κοιτούν και θα γελάνε
Έτσι μικροί και μαύροι, θα μοιάζετε με μυρμήγκια
“κοίτα αυτά τα μυρμήγκια που κουνούν τις γροθιές τους!”
θα λένε και θα γελούν ακόμα περισσότερο

Στα μικρά τους χέρια κράτησαν όλη τη ζωή
το χέρι του αδερφού, της μάνας ή του πατέρα
κι ένα λούτρινο παιχνίδι
να μην το βρει ο πόλεμος και τους σκοτώσει την αθωότητα

Τα μικρά τους ποδαράκια πέρασαν γη και θάλασσα.
Ξέρουν πως όσους τους παίρνει η θάλασσα δεν επιστρέφουν
Γι αυτό μια μέρα θα πετάξουν ψηλά στον ουρανό
Με τα χρωματιστά τους μπαλόνια

Τα κυνηγήσατε με όπλα στη Μέση Ανατολή
Υψώσατε φράχτες στη στεριά να μην περάσουν
Θελήσατε να τους φοβίσετε με φωτιές και φωνές
Μα την ιδέα δεν τους τη βγάλατε απ’ το μυαλό

Μια μέρα θα γεμίσει ο ουρανός χρωματιστά μπαλόνια
άλλοι θα χειροκροτούν κι άλλοι θα γκρινιάζουν
Μα τα βιβλία θα γράψουν για εκείνη την ημέρα
πως οι άνθρωποι -ανεξήγητο- δάκρυζαν από αγάπη κι αγκαλιαζόντουσαν.

Σχόλια

X