Ο Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς, μετά από 20 ολόκληρα χρόνια, επιστρέφει στην αφετηρία των μεγάλων του επιτυχιών. Εκεί που χάρη σε ένα τρελό σουτ του Σάσα Τζόρτσεβιτς, λίγο πριν την εκπνοή,  η Παρτιζάν Βελιγραδίου κέρδισε στον πόντο την Μπανταλόνα και πανηγύρισε το πρώτο και μοναδικό της Πρωτάθλημα Ευρώπης. Δύο χρόνια αργότερα ο Ζοτς φρόντισε να εξιλεωθεί στα μάτια των φιλάθλων της ισπανικής ομάδας και την οδήγησε στον πρώτο και επίσης μοναδικό της τίτλο σε αυτό το επίπεδο, απέναντι στον Ολυμπιακό, με τον Τόμπσον να είναι αυτός που ανέλαβε χρέη ήρωα.

Αυτή τη φορά ο Ζοτς επιστρέφει στην Πόλη στο πλαίσιο της τελικής φάσης της Ευρωλίγκα, όντας προπονητής του Παναθηναϊκού και με τα χέρια του γεμάτα… δαχτυλίδια, έστω και αν πρόκειται για ένα όρο που χρησιμοποιείται κατά αποκλειστικότητα στην άλλη όχθη του Ατλαντικού. Αυτό που έχει σημασία όμως, είναι ότι ούτε λίγο ούτε πολύ ο αθεόφοβος μετρά 8 τρόπαια και έχει πλέον την ευκαιρία να πλησιάσει σε απόσταση αναπνοής το διψήφιο…

Το πρώτο όμως δεν παύει να είναι το πιο γλυκό. Αυτό που κανείς δεν ξεχνά. Η αίσθηση της γνωριμίας με την απόλυτη επιτυχία, συνιστά μία χειραψία που μένει χαραγμένη στον καθένα, όσο μεγάλο και αν είναι το χρονικό διάστημα, που περνά. Αυτές, τις πρώτες στιγμές προπονητικής καταξίωσης θα σας θυμίσουμε και θα ταξιδέψουμε προς τα λημέρια του μοναδικού μέχρι την Παρασκευή (11/5) Final 4, που φιλοξενήθηκε στην Τουρκία.

Ο Ζοτς τα λέγε, λίγοι τον άκουγαν…
Η Παρτίζαν τότε, όπως και σήμερα, δεν βασιζόταν σε υψηλούς προϋπολογισμούς, αλλά σε μία πολιτική ανάδειξης νέων παικτών, χάρη στους οποίους κατόρθωνε να κυριαρχεί εντός των συνόρων και ανά τακτά χρονικά διαστήματα να κάνει αισθητή την παρουσία της, σε ολόκληρη τη Γηραιά Ήπειρο.

Τη χρονιά που ανέλαβε ο Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς, αστέρες όπως ο Ντίβατς, ο Πάσπαλι ή ο Σάβοβιτς είχαν αποχωρήσει, μαζί με μπόλικους ακόμα αξιόλογους παίκτες. Λόγος πανικού δεν υπήρχε. Οι σέρβοι σχεδίασαν μία ομάδα από την αρχή, στηριζόμενοι στις ισχυρότατες βάσεις των ακαδημιών τους και επενδύοντας σε έναν πολλά υποσχόμενο, αλλά άπειρο προπονητή όπως ο Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς.

Ο ίδιος σήκωσε με το καλημέρα τα μανίκια, δούλεψε πάρα πολύ σκληρά και δημοσίως υπογράμμιζε ξανά και ξανά πως η Παρτίζαν ήταν μία ομάδα που ήταν ισχυρότατη και είχε κάθε δικαίωμα να ελπίζει σε σπουδαίες διακρίσεις. Οι περισσότεροι ως είθισται σε αυτές τι περιπτώσεις χαρακτήρισαν βαρύγδουπες τις σχετικές δηλώσεις, όμως σύντομα αναγκάστηκαν να ανακαλέσουν.

Παρά τις δυσκολίες, με κυριότερη αυτή που υποχρέωνε εξαιτίας των πολεμικών συγκρούσεων , την Παρτιζάν να ταξιδεύει σε ξένες ευρωπαϊκές χώρες προκειμένου να παίζει τα εντός έδρας παιχνίδια της για την Ευρωλίγκα, κατάφερε να την οδηγήσει στο Final 4.

Κατά τη διάρκεια της κανονικής περιόδους σημείωσε 9 νίκες και ηττήθηκε πέντε φορές. Προσπέρασε την Knorr στα προημιτελικά και στον ημιτελικό με ηγέτες τους Ντανίλοβιτς και Τζόρτζεβιτς, κέρδισε την Μιλάνο με 82-75.

Στον τελικό η Παρτιζάν δεν ήταν το φαβορί. Η Μπανταλόνα είχε κερδίσει εύκολα την Εστουδιάντες, στον ισπανικό εμφύλιο και έμοιαζε ικανή να καθίσει για πρώτη φορά στο θρόνο του Βασιλιά της Ευρώπης. Τον πλησίασε τόσο κοντά, σε απόσταση ολίγων κλασμάτων του δευτερολέπτου. Λίγο πριν την λήξη όμως, δέχτηκε ένα τρίποντο-μαχαιριά από τον Τζόρτζεβιτς (71-70) και έχασε μία σπουδαία ευκαιρία.

Το τώρα…
Αυτή τη φορά τα δεδομένα είναι κάπως διαφορετικά. Ο Παναθηναϊκός διαθέτει ένα σύνολο, που σχηματίστηκε παρά το όποιο ψαλίδισμα σε ένα υψηλό  μπάτζετ. Είναι μεν αουτσάιντερ, αλλά είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο πως θα υπερασπιστεί το στέμμα του μέχρι… θανάτου. Άλλωστε, αν πιστέψουμε τα λόγια του Ζοτς, τότε πρόκειται για την τελευταία χρονιά, τουλάχιστον όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση, που οι πράσινοι θα μπορέσουν να ατενίζουν από ψηλά τους υπόλοιπους. Το κίνητρο είναι υψηλότατο και σε δύο αγώνες νοκ άουτ, η θεωρία μένει στο συρτάρι σε ουκ ολίγες ανάλογες περιπτώσεις…

Σχόλια

X