Τα δύσκολα πέρασαν, τα δυσκολότερα όμως βρίσκονται καθ’ οδόν για τον Ολυμπιακό. Φυσικά αυτό δεν συνεπάγεται πως θα πρέπει στο λιμάνι να τα βάψουν μαύρα και να επιβαρύνουν τις πλάτες τους με άγχος, αντί να αισθάνονται ικανοποιημένοι, ανακουφισμένοι αλλά και αισιόδοξοι για το μέλλον. Δεν κατάφεραν και λίγα εδώ που τα λέμε. Άλλωστε οι στόχοι αναπροσδιορίζονται ανάλογα με τις συνθήκες και τους επικρατέστερους όρους. Και φέτος οι ερυθρόλευκοι ξεκίνησαν με τελείως διαφορετικό ορίζοντα από αυτόν των προηγούμενων χρόνων.

Ας τα πάρουμε από την αρχή. Ο Ολυμπιακός κατόρθωσε να περάσει ως δεύτερος στην επόμενη φάση της Ευρωλίγκα, χάνοντας στην ισοβαθμία την πρωτιά. Τελείωσε ιδανικά τον πρώτο κύκλο της διοργάνωσης, κατορθώνοντας να σπάσει για πρώτη φορά την έδρα της αντιπάλου του (Νανσί) και μάλιστα χωρίς τον μόνιμο ηγέτη του, Βασίλη Σπανούλη. Την ίδια ώρα στο ελληνικό πρωτάθλημα, βρίσκεται στην κορυφή της Βαθμολογίας, χρωστά ένα ρεπό, αλλά επί της ουσίας δεν έχει απώλειες, καθώς ή ήττα από τον Παναθηναϊκό, ανεξαρτήτως της δικής του απελπιστικά αδιάφορης απόδοσης, συνοδεύτηκε από μικρή διαφορά, που μπορεί να ανατραπεί σε ένα γεμάτο ΣΕΦ.

Με άλλα λόγια ιδανικός απολογισμός, με δύο αμερικανούς πλην (Λούκας και Χάουαρντ), μία ομάδα με πολλά νέα πρόσωπα, τον κόσμο απών και ένα μέτριο, αν και μέτριος μπορεί να χαρακτηριστεί μόνον ο καφές όπως λένε κάποιες ψυχές, ξεκίνημα.

Παρόλα αυτά ο Ντούσαν Ίβκοβιτς επιβεβαίωσε τη φήμη του ότι οι ομάδες του έχουν στο DNA τους, συστατικά στοιχεία που τους χαρίζουν αθανασία, μαχητικότητα και πνεύμα νικητή. Ο Ολυμπιακός αποδείχτηκε σκληρό καρύδι και ομάδα ικανή να πάρει τα αποτελέσματα που θέλει, τουλάχιστον στην έδρα της. Πλέον έχει μία μεγάλη ευκαιρία, που ο ίδιος κατάφερε να βρεθεί στο δρόμο του, παρά τις αρχικές προβλέψεις. Μία ευκαιρία που ενδεχομένως δεν του δόθηκε ούτε όταν είχε ένα παρασάγγας καλύτερο ρόστερ.

Η ευκαιρία της διεκδίκησης σε πρώτη φάση και κατάκτησης στη συνέχεια τίτλων που λείπουν εδώ και πολλά χρόνια από την τροπαιοθήκη τους. Η ενίσχυση του δυναμικού του όμως κρίνεται ως επιτακτική ανάγκη. Προσθήκες που θα δέσουν με το υπάρχον σύνολο και θα καλύψουν κάποιες χτυπητές αδυναμίες.

Πρώτη και πιο σημαντική η ενδυνάμωση της φροντ λάιν. Με τον Παπαδόπουλο εκτός και τον Χάουαρντ εκτός κλίματος, οι Πρίντεζης, Γλυνιαδάκης και Άντιτς δεν μπορούν να τραβήξουν μόνοι τους το κουπί. Η λογική λέει ότι ο Αμερικανός θα φύγει, παρά τη βελτίωση που έχει δείξει, δεν πείθει και φέρει ευθύνη ο Ντούντα που πήρε έναν παίκτη ανέτοιμο, ένας παίκτης από τη ξένη αγορά θα τον αντικαταστήσει και δεν χρειάζεται να είναι Κρστιτς για να βοηθήσει ουσιαστικά.

Αλλαγές θα υπάρξουν και στην περιφέρεια. Ο Λούκας μάλλον θα παραμείνει, αλλά πλέον θα βλέπει την πλάτη του… Γιάριτς. Ο Σέρβος είχε μία καλή σεζόν με τη Σιένα, είναι παίκτης πρώτης γραμμής και ικανός να κάνει τη διαφορά. Θα ανεβάσει επίπεδο τον Ολυμπιακό και θα αναγκάσει τους Αγγελόπουλους να δείξουν για ακόμα μία φορά πως ουδέποτε επί της ουσίας αποχώρησαν από την ΚΑΕ.

Εν κατακλείδι με δύο διορθωτικές κινήσεις και ανάλογα καλό πρόσωπο στη συνέχεια ο Ολυμπιακός έχει κάθε δικαίωμα να ελπίζει στην καλύτερη χρονιά των τελευταίων ετών. Ίσως επειδή αυτή τη φορά δεν υπάρχει η πίεση του παρελθόντος. Το έργο του δεν είναι εύκολο, τόσο εντός όσο και εκτός των συνόρων. Όμως έχεις τις δυνατότητες να παίξει ακόμα καλύτερο μπάσκετ και να φτάσει ψηλά. Ίδωμεν…

23/12/11

Σχόλια

Αρθρογράφος

Κώστας Παπαντωνίου

Σπούδασε Επικοινωνία και ΜΜΕ στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ξεκίνησε να δημοσιογραφεί το 2009, ως μπασκετικός ρεπόρτερ στo sport.gr όπου έμεινε μέχρι το 2011. Στη συνέχεια συμμετείχε στο trollradio.gr ως μουσικός παραγωγός για ένα χρόνο. Τον Μάρτη του 2012 δημιούργησε μαζί με φίλους και συναδέλφους το αυτοδιαχειριζόμενο διαδικτυακό περιοδικό 3pointmagazine.gr και από το καλοκαίρι του '12 εργάζεται στην εφημερίδα Αυγή.

Σχετικά Άρθρα

X