Αντικειμενικά αποφάσισε να κρίνονται στο εξής γυναίκες εν εγκυμοσύνη και να επιτρέπεται η απόλυσή τους από τον εργοδότη τους, αν κριθεί πως δεν μπορούν να ανταποκριθούν στα στάνταρ παραγωγής που θέτει μια επιχείρηση.

Αυτό κι αν θα πει ισότητα; Η «αντικειμενική» αξιολόγηση μιας γυναίκας που κυοφορεί, ακριβώς σαν μια που δεν το κάνει, ή ένας άνδρας που και να ήθελε δεν θα μπορούσε. Στο νεοφιλελεύθερο πάρτι κερδοφορίας, μπόνους, στόχων, ανταποδοτικότητας και κόστους, η φυσική και σωματική κατάσταση των εργαζόμενων τίθετο εν αμφιβόλω ως τώρα μόνο εμμέσως. Αν θα άντεχε κανείς να δουλεύει δεκάδες ώρες της εβδομάδας, αν το άγχος και η ανασφάλεια για το εργασιακό μέλλον είναι ανεκτά από τον οργανισμό, αν ο ελεύθερος χρόνος αρκεί για την ψυχική τους υγεία, όλα αυτά αφορούν βεβαίως την κατάστασή τους, όμως πλέον, η υγεία κινδυνεύει ακόμα και σε διαδρόμους, πολυτελή γραφεία, αναπαυτικές καρέκλες μπροστά από σύγχρονους υπολογιστές.

Πλέον, στο πλαίσιο των ομαδικών απολύσεων, επιτρέπεται και με τη «βούλα» του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, η απομάκρυνση μιας εγκύου. Είναι το σημείο θραύσης, όπου η κοινωνική ευαισθησία συναντά τον φιλελευθερισμό και τις αντιφάσεις του. Επιπλέον, θίγει πυρήνες σκέψεις της δεξιάς, ως ιδεολογίας, κοσμοθεωρίας ή και άποψης, που αποστρέφεται κινηματικά, αγωνιστικά και αριστερά πρόσημα σε ζητήματα μη οικονομικά, θεωρώντας πως δεν αποτελούν μονοπώλιο της Αριστεράς οι κοινωνικές διεκδικήσεις. Αμ δε, απαντάει ο… Αριστοτέλης, με έμμεσο τρόπο, που εφαρμόζεται και στη συγκεκριμένη περίπτωση.

«Δεν υπάρχει τίποτα πιο άνισο από την ίση μεταχείριση των άνισων». Ταξικά δηλαδή, αφού δεν γίνεται να παραμεριστούν οι διαφορές, δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Φιλελεύθεροι σε κοινωνικά ζητήματα θεωρούν εαυτόν μέρος του αγώνα για την απελευθέρωση των ομοφιλόφυλων, των γυναικών και πλείστων όσων αδύναμων εκ τω συνθηκών μερίδων του παγκόσμιου πληθυσμού. Ταυτόχρονα όμως, στην περίπτωση των απολύσεων των εγκύων, τίθεται και ζήτημα οικονομικό. Οι επιχειρήσεις μπορούν να δρουν με… ελευθερία και να μην ορρωδούν προ εγκυμοσύνης και άλλων τέτοιων «ενοχλητικών» ατομικών χαρακτηριστικών;

Εξάλλου, ως φιλελεύθερος, μα δεξιός, δεν αναγνωρίζει την αξία της οικογένειας, δεν ομνύει σε αυτή; Δεν τη θεωρεί βασικό πυλώνα συγκρότησης της κοινωνίας; Ποια οικογένεια μπορεί να συσταθεί με εργαζόμενους κακοπληρωμένους, «ευέλικτους» εργασιακά, μα και σε επισφαλές καθεστώς, ήδη από την περίοδο της προετοιμασίας της; Μήπως τελικά πέφτουν οι μάσκες; Τουλάχιστον στο μυαλό όποιου βλέπει τα πράγματα δίχως παρωπίδες.

Πλέον, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο παραβλέπει την εγκυμοσύνη, καταργεί το «δίχτυ προστασίας» αυτών των γυναικών και επιτρέπει την «αντικειμενική αξιολόγησή» τους. Το επόμενο βήμα ίσως και να είναι η παιδική εργασία. Άλλωστε, δεν έχουν μείνει πολλά μέρη του κοινωνικού κεκτημένου που να μην έχουν τσαλαπατηθεί σε αυτή τη νεοφιλελεύθερη ζούγκλα.

Σχόλια

X