Την είδα σε μία φωτογραφία, ήταν δεν ήταν 10 ημερών, τόση δα.

Από παιδί λάτρευα τα ζώα, πίστευα ότι ο άνθρωπος δείχνει εύκολα αν είναι -αυτό που λέμε “καλός άνθρωπος”- από το αν τα αγαπάει. Είμαι πλέον 25 χρόνων και αισθάνομαι ότι αυτή η άποψη έχει ριζώσει μέσα μου. Πήγα να τη δω στη φιλόξενη βεράντα ενός ζευγαριού που την είχε βρει μαζί με τ’ αδερφάκια της. Στα σκουπίδια φυσικά. Εκεί πετάνε οι άνθρωποι ό,τι τους είναι άχρηστο, αποφάγια, χαλασμένες συσκευές, αποτσίγαρα. Όλοι αυτά δεν πετάμε; Συμφωνούμε. Λοιπόν εκείνη τη φορά είχαν πετάξει μαζί με αυτά και πέντε αδερφάκια. Και όχι, δεν ήταν η πρώτη ούτε η τελευταία.

Δεκατέσσερα χρόνια μεγάλωνα μαζί με την αγαπημένη μου σκυλίτσα όταν ήρθε η στιγμή να την αποχωριστώ για πάντα. Αν όμως τα χρόνια είναι γεμάτα και οι χαρούμενες στιγμές πολλές τότε δεν είναι τόσο μεγάλη η λύπη. Είχα κατά καιρούς χάμστερ, παπάκι, χελωνίτσες, ψάρια, ζωάκια που ο χρόνος ζωής τους μας έδινε το περιθώριο λίγων χρόνων παρέας. Έχοντας χάσει τη σκυλίτσα μου εδώ και τρία χρόνια και συγκατοικώντας ήδη με ένα χαμστεράκι συρίας αισθάνθηκα την ανάγκη να υιοθετήσω για πρώτη φορά μια γατούλα. Απο το Δεκέμβρη άρχισα να κοιτάω από δω κι από κει.

Την άνοιξη ήρθαν πάρα πολλές ευκαιρίες αφού τα γεννητούρια ήταν πολλά, έτσι ήρθε κι η Νταίζη, το γατάκι μου. Το παράδοξο είναι ότι κάθε φορά που έβγαινα από το σπίτι προσπαθούσα να ακούσω κάποιο νιαούρισμα αλλά δεν το άκουσα ποτέ -εγώ που τόσο το ήθελα-, ήρθε όμως από την παρακάτω γειτονιά και το άκουσε ευτυχώς ένα ζευγάρι. Όταν την αντίκρισα, ήταν πιο μικρή απ’ όσο είχα φανταστεί, έκλαιγε συνέχεια το λυγμό μεταξύ ζωής και θανάτου που κάνουν τα νεογέννητα. Τρύπωσε το κεφαλάκι της στο μπουφάν μου και την πήρε ο ύπνος. Τόσο απλά. Τώρα είναι τεσσάρων μηνών και ακόμη σπάω το κεφάλι μου να καταλάβω πώς, πώς κάποιος πέταξε αυτό το πλασματάκι στα σκουπίδια. Κάνει μόνη της μπάνιο, τρώει, σκεπάζει τις ακαθαρσίες της, σηκώνει καμπούρα και εκπαιδεύεται μόνη της, χουρχουρίζει, παίζει όλη την ώρα, γίνεται ευτυχισμένη από το τίποτα, από το χαρτάκι που πέφτει κάτω και όταν πια κουράζεται έρχεται στα πόδια μου και κοιμάται. Έχει μάτια, έχει ποδαράκια, έχει καρδιά, έχεις ακούσει πώς χτυπάει η καρδιά της; Είναι ζωντανή.

Αυτή ήταν η Νταίζη

gati2

Αυτή είναι η Νταίζη σήμερα

gati

Κι επειδή στην προσπάθεια να πιάσεις ένα γενικό θέμα, όπως τα αδέσποτα ζώα, και να αγγίξεις -πόσο μάλλον να αναλύσεις- όλες τις πτυχές του είναι έως και ακατόρθωτο, σ’ αυτή τη στήλη προσπαθώντας να αποφύγω, αοριστολογίες, γενικότητες και μελοδραματισμούς θα ξεκινάω από το ειδικό, από συγκεκριμένα περιστατικά-παραδείγματα ή προσωπικές εμπειρίες. Θα προσπαθώ να αναδεικνύω περιπτώσεις ζώων αδέσποτων, εγκτατελλελειμένων, κακομεταχειρισμένων που χρειάζονται βοήθεια, φιλοξενία ή και μια οικογένεια να τα υιοθέτησει. Όποιος από τους αναγνώστες θέλει, μπορεί αν γνωρίζει τέτοιες περιπτώσεις να βοηθήσει με την αποστολή τους στο 3pointmagazine. Και πού ξέρετε, ίσως να γίνουμε ακόμα περισσότεροι οι πολύτεκνοι γονείς.

Σχόλια

Αρθρογράφος

Λίνα Φούντογλου

Αποφοίτησε με υποτροφία από τη Δραματική Σχολή Αθηνών - Γιώργος Θεοδοσιάδης, και από το τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει συμμετάσχει εκτός άλλων στις παραστάσεις: Χορεύοντας στη Λούνασα (σκην. Ν. Κοντούρη, ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης - ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων κ’ ΚΘΒΕ), Το τρίτο Κύμα (σκην. Ν. Αρβανίτης, Εθνικό Θέατρο), στις παραστάσεις του Urbn Theatr από τον σκηνοθέτη Ηλ. Παναγιωτακόπουλο, A Simple Product (Εθνικό Ωδείο) The Official Trailer, The Random Effect, καθώς και στον μονόλογο Wordwhore (του συγγραφέα Tam Cy Albert). Έχει εκδώσει την πρώτη της ποιητική συλλογή ‘δημιουργικό μηδέν’ μέρος της οποίας μεταφράστηκε και στα Γαλλικά απο τον εκδοτικό οίκο Riveneuve Continents, διατηρεί τη στήλη "Απεριορίστων διαδρομών" στο 3pointmagazine.gr, αποτελεί συνιδρύτρια και ηθοποιός της κινηματογραφικής ομάδας NAIL με πληθώρα ταινιών μικρού μήκους, και με set τους δρόμους της Αθήνας. Με την ομάδα NAIL ανέλαβε την καλλιτεχνική διεύθυνση και υλοποίηση του 1ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Πειραιά, 2017.

Σχετικά Άρθρα

X