Δυστυχώς μερικές φορές, κάτω από την ομπρέλα της πιο βιωμένης διαφορετικότητας μπορεί να κρύβονται τα μεγαλύτερα συμπλέγματα.

Πριν καμιά βδομάδα περίπου, πήγα στο Θέατρο Εμπρός όπου διεξαγόταν το λεγόμενο “Queer Festival”. Μπαίνοντας, στάθηκα σε ένα σύνθημα γραμμένο με κιμωλία στον τοίχο που έλεγε : «Η ομορφιά που έχεις φανταστεί, υπάρχει μέσα σου». Χαμογέλασα ευγενικά στην κυρία που ήταν υπεύθυνη των κύκλων συζητήσεων και μετά από λίγο μπήκα και εγώ σε έναν.

Παίρναμε χαρτάκια με φράσεις και λέξεις όπως «ιερόδουλη», «μπουρδέλο» και τις αναλύαμε ο καθένας με τη δική του προσέγγιση. Εντύπωση ιδιαίτερη μου έκανε η κοπέλα με το πλαστικό κίτρινο γάντι στο χέρι, η οποία ήταν ακτιβίστρια και συντονίστρια της μιας κουβέντας και υπήρξε κάποια σύγχυση ότι λέγεται Valerie Solanas, όπως η γνωστή φεμινίστρια που ενέπνευσε τον Andy Warhol και πέθανε το 1988!

Ξεκινώντας την κουβέντα, όντας μία από τους λίγους/ες straight ανάμεσα σε gay, λεσβίες και άλλες ταμπέλες, βρέθηκα σε ένα χάος. Κατανόησα πως το queer είναι μία νέα κοινωνία, ένα μετασχηματισμένο status quo, το οποίο κλείνει τον εκσυγχρονισμό του φεμινισμού και της ισότητας ή μάλλον της κατάργησης των φύλων. Σε μία τέτοια λογική πρόσκειμαι απολύτως φιλικά και εγώ, όμως όταν άκουσα μία κοπέλα να λέει πως ένας straight δε μπορεί να μην είναι ομοφοβικός, παρά μόνο αν δεχθεί να τον πάρει η κοπέλα του με strap on, άρχισα να πιστεύω πως κάτι δεν πάει καλά.

omofovia1

Αυτή μου η αμφιβολία, πήρε περισσότερη τροφή όταν ο gay φίλος μου είπε πως θέλει να έχει έναν σοβαρό δεσμό και μετά να κάνει οικογένεια, και προσπάθησαν να αντικρούσουν το επιχείρημά του βασιζόμενοι σε μια λογική του στυλ : «Είσαι gay; Πρέπει να πηδιέσαι με 15 άτομα κάθε βράδυ, γιατί αυτή είναι η φάση.» Προσπερνώντας τις πρώτες εκρήξεις στο μυαλό μου, πήγα στο τελευταίο τραπέζι, ονόματι «Καμένα σουτιέν», όπου μια γλυκιά κοπέλα με hipster γυαλιά μας μίλησε για τις ταυτότητες. Αφού μας είπε ότι είναι cis γυναίκα και προσδιόρισε και την πολυσυζητημένη Conchita, μας ζήτησε να προσδιοριστούμε και εμείς. Αρνήθηκα ευγενικά.

Φοβάμαι πως αν εκφραστώ ελεύθερα, θα χαρακτηριστώ και εγώ ομοφοβική ή οπισθοδρομική, όμως θα το τολμήσω. Όταν μιλάμε για lgbtq κοινότητα, για ίσα δικαιώματα και αντιμετώπιση, μιλάμε για ελευθερία. Η ελευθερία απαιτεί γνώση. Γνώση του εαυτού μας και της κοινωνικής πολυμορφίας μέσα στην οποία γεννιόμαστε και πεθαίνουμε. Απαιτεί σεβασμό. Για ‘μενα αποδοχή, δε σημαίνει να βάλω strap on και να πάρω το αγόρι μου, αλλά να σεβαστώ το δικαίωμα αυτού που το κάνει να υπάρχει ισότιμα στην κοινωνία στην οποία υπάρχουμε και οι straight, οι οποίοι κακώς αντιμετωπιζόμαστε ως το «κανονικό» και «φυσιολογικό». Για να φτιάξουμε μια νέα κοινωνία, πρέπει να καταλάβουμε την κοινωνία στην οποία ήδη ζούμε.

omofovia2

Επιπροσθέτως, όταν λέμε να σπάσουμε τις ταμπέλες, το λέμε πάλι με μία τάση πιο κοντά σε μια ελευθερία. Αν πρόκειται να σπάσουμε τις κοινωνικές ταμπέλες, τις οποίες πολλοί απεχθανόμαστε, για να χτίσουμε καινούργιες ταμπέλες τύπου cis (λες και δε μπορούμε να πούμε ότι είμαι βιολογικά γυναίκα ή άντρας) είναι σα να βάζουμε νέους περιορισμούς. Σα να ερχόμαστε σαν φωτεινοί παντογνώστες να διδάξουμε τους κοιμισμένους δεσμώτες. Κάτι τέτοιο θέτει μία ελιτίστικη γραμμή σε ένα απελευθερωτικό κίνημα το οποίο υποτίθεται πως χωρά κι’ άλλους.

Εύχομαι να κάνω λάθος. Εύχομαι να φταίει ο Freud που έχει κατακάτσει στο μυαλό μου, εύχομαι οι προηγούμενες τρεις ημέρες του Queer Festival να ήταν πιο «ανοιχτές» στη διαφορετικότητα. Όπως εύχομαι και αυτά τα άτομα πριν βιαστούν να εκπροσωπήσουν ένα κίνημα, το οποίο έχει φτύσει αίμα μέσα από αγώνες για να μπορεί σήμερα ακόμα και να συζητιέται, να σκεφτούν κατά πόσο είναι τα ίδια ομοφοβικά…

Σχόλια

X