Της Ελευθερίας Αλαβάνου

Φέτος το καλοκαίρι κάνουμε τις πρώτες μας βουτιές στις ωραιότερες παραλίες της Ιου. Στο μικρό και ανήσυχο Κυκλαδονήσι με τις 365 εκκλησίες και τα ισάριθμα… μπαρ.

«Ο Ντοστογιέφσκι έλεγε ότι, αν υπάρχει Παράδεισος, βρίσκεται σε κάποιο νησί του Αιγαίου». Με αυτό το σλόγκαν πήγαν οι Νιώτες σε μια μεγάλη τουριστική έκθεση στη Μόσχα για να προσελκύσουν το διεθνές κοινό. Είχαν δίκιο; Οχι! Η Ιος δεν είναι ένας «επίγειος παράδεισος», δεν έχει φυλλώδη βλάστηση ούτε ησυχία. Είναι νησί φλογερό και αντιφατικό. Ξεχειλίζει από ξενοδοχεία, εστιατόρια και μπαρ, έχει κόσμο, δυνατή μουσική, αλλά, αν ψάξει κανείς, θα ανακαλύψει την ηρεμία στο πέτρινο μονοπάτι που οδηγεί στο Παλιόκαστρο, απ’ όπου μπορεί να ατενίσει μια θάλασσα σαν μετάξι. Είναι μέρος φημισμένο για τον πρωτοκυκλαδικό οικισμό του Σκάρκου, που όταν τον κοιτάς από ψηλά μοιάζει με γιγάντιο σαλιγκάρι, για τις 365 εκκλησίες (μία για κάθε ημέρα του χρόνου), αλλά περισσότερο για τα… «365 μπαρ», όπως λένε χαριτολογώντας οι ντόπιοι. Είναι το κυκλαδονήσι ανάμεσα στη Σίκινο, την Ηρακλειά, την Πάρο και τη Σαντορίνη, που καμαρώνει για την Παναγία Γκρεμιώτισσα και διεκδικεί τα σκήπτρα ταφής του Ομήρου (υπάρχει τύμβος στο βόρειο κομμάτι του νησιού). Αλλά για να θέλξει τους τουρίστες, δεν προβάλλει τόσο το παρελθόν, όσο… τα πάρτι.

Στις αρχές Μαΐου, δροσερή και ανθισμένη, με παραλίες απλές, ξανθοκίτρινες, γυμνές, με κόσμο αλλά χωρίς κοσμοπλημμύρα, η Ιος σε ωθεί να την ψηλαφήσεις. Να σταθείς ψηλά, να κοιτάξεις τις αγκαλιές της θάλασσας προσπαθώντας να αποτυπώσεις τη γεωγραφία τους – που είναι «η Ψιλή Aμμος, η Μικρή, η Χαλικουριά ή αλλιώς Δέσιμο, ο Aγιος Νικόλαος», όπως μας λέει η Νικολέττα, Νιώτισσα που γνωρίζει το νησί σαν την παλάμη της. Να διαβάσεις για το ρωμαϊκό υδραγωγείο και το Μουσείο Γαΐτη, να ανεβείς στο υπαίθριο θέατρο του Οδυσσέα Ελύτη (υπέροχο αλλά, ελλείψει πόρων, ελάχιστα αξιοποιήσιμο), να βρέξεις τα πόδια σου στην Κουμπάρα και τελικά να κάνεις ολόκληρη βουτιά στην παραλία του Μυλοπότα.

Περισσότερα στην Καθημερινή

Σχόλια

X