Η λέξη blues πάντοτε ηχούσε ωραία στα αυτιά μου. Για κάποιο λόγο, όπως έλεγα τις προάλλες σε μία φίλη, κάθε φορά που ακούω έναν μαυρούλι γεράκο να τραγουδά, θυμάμαι ένα δικό μου γεράκο, που βολτάρει πλέον σε άλλες πολιτείες και ουρανούς. Όχι ότι είχε κάποια σχέση, εκείνος γαλουχήθηκε στα ρεμπέτικά και μου άφησε σπουδαία παρακαταθήκη, μέσω μίας πληθώρας κασετών, που κάποια στιγμή θέλω να φιλοτιμηθώ να αξιοποιήσω.

Παρόλα αυτά είχε κάτι από εκείνη την αγνότητα, την ευθύτητα και τον πόνο των blues. Ίσως να έμοιαζε και στην όψη με κάποιους από δαύτους. Μέσα από αυτή τη νοσταλγία αισθάνθηκα  ότι  τα blues είναι για τις στιγμές που είσαι μόνος, κονταροκτυπιέσαι με τον εαυτό σου και το κάθε μουρμουρητό απαλύνει τις πληγές. Ένιωσα πως αξίζει να μοιραστούμε σήμερα, όπως κάθε Τρίτη άλλωστε, μερικά ακούσματα από το μακρινό Μισισίπι… 

Πρόταση Νο 1

Σε ένα άλμπουμ του 1964 Ο Skip James εισάγει το έργο του με το Hard Time Killin’ Floor  Blues. Οι γέφυρες, όπου οι στίχοι μένουν στην άκρη και ο ίδιος προτιμά να παίξει με την πλέον διαχρονική μουσική έκφραση δια στόματος (Um, hm-hm…) ισοδυναμούν με τη στάχτη που γκρεμοτσακίζεται από το τσιγάρο και δίνουν τροφή σε μία νέα σκέψη μέσα από τη ματιά ενός τύπου που πονά, αποδέχεται, αλλά δεν ανέχεται.  Μου θύμισε κάτι από το Rooster των Alice In Chains. Η αρχή του είναι σαν συνέχεια των σημείων που αφήνει κενά από λέξεις ο James. Δεν ξέρω αν o Cantrell, επηρεάστηκε, αλλά είτε ακούσια, είτε εκούσια, απέδειξε για πολλοστή φορά πως η μουσική είναι ένα ενιαίο πλέγμα. Κάθε έκφραση της, συνδέεται με την άλλη. Έστω και ελάχιστα…

Πρόταση Νο 2

Πέντε χρόνια νωρίτερα ο Howlin Wolf ειδήμων στα χωράφια της φυσαρμόνικας και της κιθάρας, όπως κάθε μπλουζίστας που σέβεται τον εαυτό του εδώ που τα λέμε, αναρωτιόταν τι είναι blues? Blues λοιπόν είναι…

Πρόταση Νο 3

O Muddy Waters μία δεκαετία μετά, απάντα πως…

Σχόλια

X